A MANAGEMENT MODEL BASED ON BUDDHIST PRINCIPLES AFFECTING STUDENTS’ ENTREPRENEURIAL CHARACTERISTICS IN EDUCATIONAL INSTITUTIONS UNDER THE NORTHEAST VOCATIONAL EDUCATION INSTITUTE
Main Article Content
Abstract
This research was divided into three phases. Phase 1 involved analyzing and synthesizing principles, concepts, and theories from documents and research to study components and indicators with 3 experts. Initial data was collected through interviews using notetaking and audio recordings. Phase 2 involved testing the model's consistency with empirical data by collecting data from a sample of 604 administrators and teachers. A questionnaire was used, validated by 5 experts and pilot-tested with 40 participants. Data was collected via online and postal questionnaires. Statistical analyses included percentages, means, standard deviations, advanced statistics, confirmatory factor analysis, and structural equation modeling. Phase 3 involved creating a management model based on integrated Buddhist principles (PAOR). Its suitability and feasibility were evaluated through a seminar with 15 experts and 30 stakeholders. The tools used were a suitability and feasibility assessment form and a model evaluation form. Statistical analyses included means and standard deviations. The research findings revealed that Phase 1, consisting of 3 main components, 17 sub-components, and 85 indicators, was categorized as follows: Buddhist-based management (25 indicators), digital-era vocational teacher professional competencies (30 indicators), and vocational student entrepreneurial characteristics (30 indicators). Phase 2 showed that the model of Buddhist-based management and entrepreneurial characteristics of vocational students in vocational education institutions in the Northeast region were consistent with empirical data (χ2=141.255 df=116, χ2/df=1.12172, P-Value=0.756, CFI=0.993, TLI=0.992, RMSEA=0.019, SRMR=0.028). Phase 3, an evaluation of the Buddhist-based management model through expert seminars on suitability, feasibility, and stakeholder engagement, showed a highest average score.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2559 - 2579. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
บรรจง ลาวะลี และคณะ. (2564). ตัวแบบพุทธบูรณาการการบริหารเพื่อความเป็นเลิศของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พงศ์จักร ยามสุข และคณะ. (2567). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาตามแนวคิดไม่ทิ้งเด็กคนใดไว้ข้างหลังของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระครูประโชติสารนิวิฐ (ลมมนตรี) และคณะ. (2566). รูปแบบภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์โดยใช้หลักอิทธิบาท 4 ที่มีอิทธิพลต่อการบริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(2), 267–280.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สงกรานต์ อนุสุเรนทร์. (2567). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาใน โรงเรียนสุขภาวะ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Comrey, A. L. & Lee, H. B. . (1992). A first course in factor analysis. (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Darling-Hammond, L. (2006). Powerful teacher education: Lessons from exemplary programs. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Eisner, E. W. (1991). The enlightened eye: Qualitative inquiry and the enhancement of educational practice. New York, NY: Macmillan.
Fayol, H. (1977). General and industrial management (C. Storrs, Trans.). London: Pitman.(Original work published 1916).
Hair, J. F. et al. (2010). Multivariate data analysis. (7th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson.
Kigotho, W. (2023). Social media addiction affecting student performance. University World News. Johannesburg, South Africa: University World News.
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling. (4th ed.). New York, NY: The Guilford Press.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Mintzberg, H. (2009). Managing. San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publishers.
Polit, D. F. & Beck, C. T. . (2012). Nursing research: Generating and assessing evidence for nursing practice. (9th ed.). Philadelphia, PA: Lippincott Williams & Wilkins.
Schumacker, R. E. & Lomax, R. G. (2016). A beginner’s guide to structural equation modeling. (4th ed.). New York, NY: Routledge.
Schumpeter, J. A. (2017). The theory of economic development (R. Opie, Trans.). London: Routledge. (Original work published 1934).
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York, NY: Doubleday/Currency.
Shulman, L. S. (1987). Knowledge and teaching: Foundations of the new reform. Harvard Educational Review, 57(1), 1-23.
Stirling, A. (2020). Government AI Readiness Index 2020. Upper Colwall, England: IDRC & Oxford Insights.
Timmons, J. A. & Spinelli, S. (2009). New venture creation: Entrepreneurship for the 21st century. (8th ed.). Singapore City: McGraw-Hill/Irwin.
Zsolnai, L. & Kovács, G. . (2021). Buddhist economics and sustainability. Society and Economy, 43(1), 1-15.
