THE COMPONENTS AND INDICATORS OF CURRICULUM MANAGEMENT IN EDUCATIONAL ADMINISTRATION
Main Article Content
Abstract
This study employed a mixed-methods research design using an explanatory sequential approach. The objective was to study the components and indicators of curriculum management in doctoral programs in Educational Administration. The sample consisted of two groups: 1) Five experts selected purposively for in-depth interviews, all of whom held doctoral degrees in Educational Administration and had experience in graduate-level curriculum administration; and 2) 300 Program administrators, curriculum committee members, and full-time lecturers in doctoral programs in Educational Administration at public higher education institutions across different regions using stratified random sampling with the sample size guidelines proposed by Comrey, A. L. & Lee, H. B. The research instruments included an in-depth interview protocol and a questionnaire with a reliability coefficient of 0.919. The data were analyzed through content analysis and confirmatory factor analysis (CFA). The results revealed that curriculum management in Educational Administration comprised three main components, 12 subcomponents, and 75 indicators. The 3 main components were: 1) Administrative input, comprising 5 subcomponents with 30 indicators, namely curriculum administrators, faculty members, curriculum and instruction, learning support resources, and atmosphere and environment; 2) Administrative process, consisting of five subcomponents with 25 indicators related to curriculum, including planning, development, implementation, supervision and monitoring, and evaluation; and 3) Administrative output, consisting of 2 subcomponents with 20 indicators, namely students' core competencies and desirable graduate characteristics. All 3 main components and 75 indicators were found to be consistent with the empirical data (Chi-Square = 44.074, df = 31, Relative Chi-Square = 1.422, p-value = 0.060, GFI = 0.976, AGFI = 0.940, NFI = 0.986, TLI = 0.991, CFI = 0.996, RMSEA = 0.038, RMR = 0.006) and demonstrated strong construct validity.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กฤษณพงศ์ กีรติกร และคณะ. (2566). โลกดิจิทัลกับการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา และเทคโนโลยีแห่งอนาคต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทนากร ศรีก๊อ และคณะ. (2561). รูปแบบการจัดการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาการบริหารการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 5(1), 26-46.
ปิยวรรณ ปุ่นเอื้อง. (2566). การศึกษารูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษา. ตาก: โรงเรียนป่าไม้อุทิศ 4.
ปิยะนันท์ ปลื้มโชค และคณะ. (2568). การบริหารจัดการหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานวัตกรรมและ คอมพิวเตอร์ศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 5(2), 475-489.
พระสมชัย แซ่ลิ้ว และคณะ. (2568). การบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 11(1), 226-234.
รัตนา คำเพชรดี และวัลนิกา ฉลากบาง. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารหลักสูตรที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 8(3), 65-79.
รุ่งทวี พรรณา. (2563). รูปแบบการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาตามหลักพุทธธรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เรณู บุญเสรฐ และจิติมา วรรณศรี. (2561). รูปแบบการบริหารหลักสูตรสู่ประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 10(2), 315-331.
วรากร พิสดาร และคณะ. (2566). รูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตร เพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพสำหรับโรงเรียนขยายโอกาสบนพื้นที่สูง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดเชียงราย. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 11(4), 163-173.
สุพวรรณ ชูกานต์กุล. (2565). การบริหารจัดการรูปแบบ SUPAWAN (SUPAWAN MODEL) ที่มีประสิทธิผลต่อการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น “ขนมจีนประโดก” โรงเรียนชุมชนบ้านประโดก - โคกไผ่ (สถิตย์วิริยคุณ). Journal of Modern Learning Development, 7(3), 182-196.
องอาจ วิชัยสุชาติ. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ด้านความเป็นนักนวัตกร ของนักเรียนโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5.
อำนวย มีราคา และคณะ. (2568). การบริหารจัดการศึกษายุคใหม่: แนวทางและความท้าทาย. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 10(1), 3137-3150.
Chaiya, C. & Ahmad, M. M. (2021). Success or failure of the Thai higher education development: Critical factors in the policy process of quality assurance. Sustainability, 13(17), 9486. https://doi.org/10.3390/su13179486
Comrey, A. L. & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. (2nd ed.). New York: Psychology Press.
Hair, J. F. et al. (2018). Multivariate data analysis. (8th ed.). New Jersey: Pearson Education.
Jatuporn, O. (2025). An analysis of situational challenges and opportunities in educational knowledge system. International Journal on Social and Education Sciences, 7(2), 114-134.
OECD. (2021). Thailand’s education system and skills imbalances: Assessment and policy recommendations. Paris: OECD Publishing.
Sidik, F. (2022). Input, process and output system theory approach in educational institutions. Irfani, 18(1), 34-40.
Stufflebeam, D. L. & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models and applications. San Francisco: CA Jossey-Bass.
Suwartini, S. & Sutama, S. (2023). Input/process/output/outcome quality in managing education in elementary schools. Primary: Jurnal Pendidikan Guru Sekolah Dasar, 12(2), 510-522.
Von Bertalanffy, L. (1968). General system theory: Foundations, development and applications. New York: George Braziller.
