BUDDHIST PAINTING: HISTORY EVOLUTION AND INFLUENCE ON THE LIFESTYLE OF PEOPLE IN NORTHEAST

Main Article Content

พระครูปลัดพีระพันธ์ ธมฺมวุฑฺโฒ
พระมหาวิฑูรย์ สิทฺธิเมธี
สมุทร สงวนสิน
กาญจนพงศ์ สุวรรณ

Abstract

                  The objectives of this research were 1) to study history and evolution of Buddhist painting in Northeast 2) to study the meaning and characteristics of Buddhist painting in Northeast 3) to study the influence of Buddhist painting to people's lifestyle in Northeast. This is Qualitative by using the mixed method research between documents and field research. The scope of research has 3 ways of study. The first way was documented from books and publications, the next one was contents of history, evolution, style and the meaning of Buddhist painting and the last was a specific location of this study.


                   The result of this research:


                   The history and evolution of Buddhist painting on material, places and wall that mostly tells the story of Buddhism, moreover the evolution of Buddhist painting was developing together with learning the history of Buddhism as showing from village craft workers. The Buddhist painting on the wall, and Buddhist places that mostly tells the Biography of Lord Buddha, story, tales of the Buddha, Buddha’s words, symbol, ethics, literature, and Buddhist story. This is the influence on the lifestyle of people in Northeast was social community consists of belief in sin, merit also the education such as precept, meditation, intellect, and the economy.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ธมฺมวุฑฺโฒพ., สิทฺธิเมธีพ., สงวนสินส., & สุวรรณก. (2020). BUDDHIST PAINTING: HISTORY EVOLUTION AND INFLUENCE ON THE LIFESTYLE OF PEOPLE IN NORTHEAST. Journal of MCU Nakhondhat, 6(10), 5272-5285. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/224549
Section
Research Articles

References

กรรณิการ์ ตั้งตุลานนท์. (2554). ศึกษาวิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏบนจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถวัดทองธรรมชาติวรวิหาร. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

โกสุม สายใจ. (2560). พุทธศิลป์กับการจัดการความรู้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, (3)1 , 1-10.

มโน พิสุทธิรัตนานนท์. (2547). สุนทรียวิจักษณ์ในจิตรกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียน สโตร์.

รังสรรค์ เจริญพันทวีสิน. (2543). การเปลี่ยนแปลงสัญญะและรหัสของสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมทางพุทธศาสนาในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์บัพลิเคชั่นส.

ศิลป์ พีระศรี. (2532). คุณค่าของจิตรกรรมฝาผนัง. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

สมชาติ มณีโชติ. (2529). จิตรกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.

สันติ เล็กสุขุม. (2535). จิตรกรรมแบบประเพณีและแบบสากล. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช.

อธิการ สุขศรี. (2550). การศึกษาพุทธศิลป์ในจังหวัดมหาสารคาม. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการแหล่งการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.