ศักยภาพการบริหารจัดการของวิสาหกิจชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับศักยภาพและวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการของวิสาหกิจชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน โดยมุ่งเน้นกลุ่มวิสาหกิจชุมชนแปรรูปอาหาร ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากภายใต้บริบทของจังหวัดชายแดนที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและทรัพยากร กลุ่มเป้าหมายคือ วิสาหกิจชุมชนและเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่จดจดทะเบียนอย่างเป็นทางการกับกรมส่งเสริมการเกษตร การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงปริมาณ จำนวนประชากร 1,040 วิสาหกิจชุมชน คำนวณกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ Yamane (1973) กำหนดค่าความคลาดเคลื่อนที่ระดับ 0.05 ได้กลุ่มตัวอย่างวิสาหกิจชุมชนที่จดทะเบียนอย่างเป็นทางการ จำนวน 289 แห่ง ใช้วิธีการสุ่มแบบง่ายด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์จากวิสาหกิจที่ขึ้นทะเบียนเป็นวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่ 7 อำเภอ ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน การเก็บข้อมูลใช้แบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความเชื่อมั่น (Cronbach’s Alpha = 0.925) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพการบริหารจัดการของวิสาหกิจชุมชนอยู่ในระดับมากที่สุด สะท้อนถึงความเข้มแข็งขององค์กรชุมชนในการปรับตัวและพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะด้านภาวะผู้นำ ความโปร่งใส และการมีส่วนร่วมของสมาชิก การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อศักยภาพการบริหารจัดการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การมีส่วนร่วมของสมาชิก การบริหารจัดการภายใน และภาวะผู้นำ ซึ่งสามารถพยากรณ์ศักยภาพโดยรวมได้ถึง 78.2% (R² = 0.782) งานวิจัยนี้สังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ 5 ด้าน ได้แก่ ทุนมนุษย์ ทุนทางสังคม การจัดการองค์กร การเข้าถึงตลาด และการสนับสนุนจากภายนอก และข้อเสนอแนะแนวทางพัฒนาการบริหารจัดการอย่างยั่งยืน เช่น การพัฒนาทักษะ การเชื่อมโยงเครือข่าย และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อยกระดับวิสาหกิจชุมชนให้สามารถแข่งขันได้ในตลาดสมัยใหม่
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กวินทิพย์ ชาญพิพัฒน์ไพบูลย์. (2567). การปรับปรุงคุณภาพการบริการภาครัฐเพื่อความโปร่งใสและมีธรรมาภิบาล. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 899–910.
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชนกรมส่งเสริมการเกษตร. (2567). กลุ่มทะเบียนและสารสนเทศวิสาหกิจชุมชน กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. กรมส่งเสริมการเกษตร. http://www.sceb.doae.go.th
จริยา สุพรรณ, สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน, และ รภัส ศิลป์ศรีกุล. (2568). เรื่องเล่าและประสบการณ์การพัฒนาศักยภาพชุมชนภายใต้การทำงานโครงการ U2T เพื่อเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันภายใต้เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1–2), 222–243.
จิตติมา ดำรงวัฒนะ, และ ประนอม การชะนันท์. (2568). กระบวนการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ด้านการแปรรูปกะปิ (เคย): วิถีการพึ่งตนเองด้านอาหารในชุมชนบริเวณหาดทุ่งใส. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(2), 129–143.
จินตวีร์ เกษมศุข. (2561). แนวคิดการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(1), 169–186.
ชนพงษ์ อาภรณ์พิศาล. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในภาคกลางของประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม].
นงลักษณ์ ยอดมงคล. (2565). ยุติธรรมชุมชน: เปลี่ยนความขัดแย้งสู่การสร้างชุมชนเข้มแข็ง. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์, 11(2), 133–172.
ปัญญวัฒน์ จุฑามาศ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับความเข้มแข็งของชุมชนบ้านนาสะอุ้งตามเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 10(1), 110–119.
เมธารัตน์ จันตะนี, และ นฤมล ญาณสมบัติ. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์และตราสินค้าจากเนื้อจระเข้เพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนคนแสวงหา จังหวัดอ่างทอง. วารสารศิลปการจัดการ, 7(4), 1327–1346.
วรินทร สิริพงษ์ณภัทร, และ คณะ. (2568). ทฤษฎีสู่การปฏิบัติการหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงบนฐานการเรียนรู้แบบนำตนเองสำหรับผู้เรียนยุคใหม่. วารสารการจัดการยุคใหม่ มหาวิทยาลัยชินวัตร, 3(1), 90–107.
วันดี ขันแก้ว, สายัณห์ อินนันใจ, และ สมจิต ขอนวงค์. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารท้องถิ่นในการพัฒนาชุมชนองค์การบริหารส่วนตำบลพลงตาเอี่ยม อำเภอวังจันทร์ จังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย, 5(2), 66–80.
วีรยา ภัทรอาชาชัย, พรลภัส สุวรรณรัตน์, และ สุมิตรา จิระวุฒินันท์. (2566). การศึกษาศักยภาพการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนกลุ่มผลิตภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมในจังหวัดมหาสารคามสู่ตลาดต่างประเทศ. วารสารสมาคมนักวิจัย, 28(4), 134–148.
วีระกิตติ์ เอกอัครวิจิตร, สุเนตร ธนศิลปะพิชิต, และ ไพทูรย์ มาเมือง. (2566). รูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมให้เกิดชุมชนเข้มแข็ง. วารสารภักดีชุมพลปริทรรศน์, 1(1), 22–32.
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน. (2565). แนวทางการดำเนินงานศูนย์อำนวยการขจัดความยากจน. สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน. https://maehongson.cdd.go.th
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2567). ข้อมูลดัชนีเศรษฐกิจการค้า. สำนักงานพาณิชย์จังหวัดแม่ฮ่องสอน. https://maehongson.moc.go.th
สิทธิพันธ์ พูนเอียด, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กานต์ บุญศิริ. (2568). บทบาทของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการสื่อสารในการขับเคลื่อนองค์กรสู่การบริหารจัดการองค์กรที่ดี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(2), 296–310.
สุวิมล อิสระธนาชัยกุล. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการของวิสาหกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดยะลา. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ราชภัฏเลยวิชาการ ครั้งที่ 7: ความท้าทายทางการวิจัยและนวัตกรรมเพื่อสังคมท้องถิ่นวิถีใหม่ (หน้า 1130–1136).
อารี จำปากลาย. (2561). สถิติในการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper & Row.