Management Potential of Community Enterprises in Mae Hong Son Province
Abstract
This study aimed to assess the level of management potential and analyze the key factors influencing the management of community enterprises in Mae Hong Son Province. The research focused specifically on food-processing community enterprises, which play a significant role in driving the grassroots economy in the context of a border province characterized by cultural and resource diversity. The target population comprised community enterprises and their networks that were officially registered with the Department of Agricultural Extension. A quantitative research methodology was employed, with a total population of 1,040 community enterprises. The sample size of 289 enterprises was determined using Yamane’s formula (1973) with a margin of error set at 0.05. Simple random sampling was conducted using computer software to select enterprises registered across the seven districts of Mae Hong Son Province. Data was collected using a structured questionnaire with a high level of reliability (Cronbach’s Alpha = 0.925) and analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis.
The findings revealed that the overall management potential of community enterprises was rated at the highest level, reflecting the resilience and adaptability of local organizations, particularly in leadership, transparency, and member participation. Statistically significant factors affecting management capacity included member participation, internal management, and leadership, which together accounted for 78.2% of the variance in management potential (R² = 0.782). The study synthesized new knowledge in five critical domains: human capital, social capital, organizational management, market access, and external support. It also proposed strategic recommendations for sustainable management development, including skill enhancement, network integration, and the application of digital technologies to strengthen the competitiveness of community enterprises in modern markets.
Downloads
Article Details
How to Cite
Section
Research Articles
Copyright & License
Copyright (c) 2025 Journal of Local Governance and Innovation

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กวินทิพย์ ชาญพิพัฒน์ไพบูลย์. (2567). การปรับปรุงคุณภาพการบริการภาครัฐเพื่อความโปร่งใสและมีธรรมาภิบาล. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 899–910.
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชนกรมส่งเสริมการเกษตร. (2567). กลุ่มทะเบียนและสารสนเทศวิสาหกิจชุมชน กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. กรมส่งเสริมการเกษตร. http://www.sceb.doae.go.th
จริยา สุพรรณ, สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน, และ รภัส ศิลป์ศรีกุล. (2568). เรื่องเล่าและประสบการณ์การพัฒนาศักยภาพชุมชนภายใต้การทำงานโครงการ U2T เพื่อเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันภายใต้เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1–2), 222–243.
จิตติมา ดำรงวัฒนะ, และ ประนอม การชะนันท์. (2568). กระบวนการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ด้านการแปรรูปกะปิ (เคย): วิถีการพึ่งตนเองด้านอาหารในชุมชนบริเวณหาดทุ่งใส. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(2), 129–143.
จินตวีร์ เกษมศุข. (2561). แนวคิดการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(1), 169–186.
ชนพงษ์ อาภรณ์พิศาล. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในภาคกลางของประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม].
นงลักษณ์ ยอดมงคล. (2565). ยุติธรรมชุมชน: เปลี่ยนความขัดแย้งสู่การสร้างชุมชนเข้มแข็ง. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์, 11(2), 133–172.
ปัญญวัฒน์ จุฑามาศ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับความเข้มแข็งของชุมชนบ้านนาสะอุ้งตามเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 10(1), 110–119.
เมธารัตน์ จันตะนี, และ นฤมล ญาณสมบัติ. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์และตราสินค้าจากเนื้อจระเข้เพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนคนแสวงหา จังหวัดอ่างทอง. วารสารศิลปการจัดการ, 7(4), 1327–1346.
วรินทร สิริพงษ์ณภัทร, และ คณะ. (2568). ทฤษฎีสู่การปฏิบัติการหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงบนฐานการเรียนรู้แบบนำตนเองสำหรับผู้เรียนยุคใหม่. วารสารการจัดการยุคใหม่ มหาวิทยาลัยชินวัตร, 3(1), 90–107.
วันดี ขันแก้ว, สายัณห์ อินนันใจ, และ สมจิต ขอนวงค์. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารท้องถิ่นในการพัฒนาชุมชนองค์การบริหารส่วนตำบลพลงตาเอี่ยม อำเภอวังจันทร์ จังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย, 5(2), 66–80.
วีรยา ภัทรอาชาชัย, พรลภัส สุวรรณรัตน์, และ สุมิตรา จิระวุฒินันท์. (2566). การศึกษาศักยภาพการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนกลุ่มผลิตภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมในจังหวัดมหาสารคามสู่ตลาดต่างประเทศ. วารสารสมาคมนักวิจัย, 28(4), 134–148.
วีระกิตติ์ เอกอัครวิจิตร, สุเนตร ธนศิลปะพิชิต, และ ไพทูรย์ มาเมือง. (2566). รูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมให้เกิดชุมชนเข้มแข็ง. วารสารภักดีชุมพลปริทรรศน์, 1(1), 22–32.
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน. (2565). แนวทางการดำเนินงานศูนย์อำนวยการขจัดความยากจน. สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดแม่ฮ่องสอน. https://maehongson.cdd.go.th
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2567). ข้อมูลดัชนีเศรษฐกิจการค้า. สำนักงานพาณิชย์จังหวัดแม่ฮ่องสอน. https://maehongson.moc.go.th
สิทธิพันธ์ พูนเอียด, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กานต์ บุญศิริ. (2568). บทบาทของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการสื่อสารในการขับเคลื่อนองค์กรสู่การบริหารจัดการองค์กรที่ดี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(2), 296–310.
สุวิมล อิสระธนาชัยกุล. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการของวิสาหกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดยะลา. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ราชภัฏเลยวิชาการ ครั้งที่ 7: ความท้าทายทางการวิจัยและนวัตกรรมเพื่อสังคมท้องถิ่นวิถีใหม่ (หน้า 1130–1136).
อารี จำปากลาย. (2561). สถิติในการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper & Row.