กลยุทธ์การหาผู้สนับสนุนทางการตลาดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวประเพณีวิ่งควายในจังหวัดชลบุรี

จิตริณี  รัชตโรจน์

doi:10.60027/iarj.2026.e299738

ผู้แต่ง

จิตริณี รัชตโรจน์ มหาวิทยาลัยศิลปากร https://orcid.org/0009-0009-7959-8909

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e299738

คำสำคัญ:

กลยุทธ์การหาผู้สนับสนุนกิจกรรม, การตลาดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, การสร้างแบรนด์มรดกทางวัฒนธรรม, การท่องเที่ยวโดยชุมชน, ประเพณีวิ่งควาย

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การท่องเที่ยวเชิงกีฬาและวัฒนธรรมเป็นอุสาหกรรมที่มีศักยภาพสูง แต่ประเพณีวิ่งควายจังหวัดชลบุรียังประสบปัญหาข้อจำกัดด้านงบประมาณและขาดความเชื่อมโยงกับกลุ่มเป้าหมายสมัยใหม่ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพปัญหาและความต้องการ 2) พัฒนากลยุทธ์ และ 3) ตรวจสอบความเหมาะสมของกลยุทธ์การหาผู้สนับสนุนทางการตลาดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวประเพณีวิ่งควายในจังหวัดชลบุรีเพื่อยกระดับการจัดงานประเพณีวิ่งควายสู่กิจสากล

ระเบียบวิธีการศึกษา: ใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (R&D) โดยจัดเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการทบทวนวรรณกรรมและการสนทนากลุ่ม (Focus Group) ร่วมกับผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วย SWOT Analysis และ TOWS Matrix เพื่อกำหนดทิศทางเชิงกลยุทธ์

ผลการวิจัย: แม้ว่าประเพณีวิ่งควายจะมีคุณค่าที่รับรู้ในด้านมรดกวัฒนธรรมที่เก่าแก่ แต่ยังมีข้อจำกัดด้านการบริหารจัดการอย่างมืออาชีพ ความปลอดภัย และสิทธิประโยชน์ที่ไม่ดึงดูดภาคเอกชน จึงได้กำหนดกลยุทธ์ 4 ประการ ได้แก่ 1) กลยุทธ์เชิงรุก (S-O): มุ่งสร้าง Soft Power ผ่านการเล่าเรื่องดิจิทัล 2) กลยุทธ์เชิงแก้ไข (S-T): สร้างอัตลักษณ์ชุมชนที่เลียนแบบไม่ได้ 3) กลยุทธ์เชิงป้องกัน (W-O): บูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อวัดผลตอบแทนจากการลงทุน (ROI) และ 4) กลยุทธ์เชิงรับ (W-T): ยกระดับธรรมาภิบาล มาตรฐานความปลอดภัย และสวัสดิภาพสัตว์

สรุปผล: ผลการตรวจสอบพบว่ากลยุทธ์มีความเหมาะสมในระดับสูงต่อบริบทการท่องเที่ยวเชิงกีฬา โดยมีข้อเสนอแนะเชิงนโยบายให้สร้าง ESG Branding และการบันทึกสถิติโลก (Guinness World Records) เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและดึงดูดพันธมิตรเชิงกลยุทธ์ในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. https://www.mots.go.th/images/v2022_1683099938532QkNHLnBkZg%3D%3D.pdf

จิราพร ขุนศรี. (2561). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดและการหาผู้สนับสนุนในอุตสาหกรรมอีเวนต์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2541). การบริหารเชิงกลยุทธ์และการจัดการกลยุทธ์. พัฒนาศึกษา.

สถาบันเทคโนโลยีและสารสนเทศเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2566). รายงานการวิเคราะห์แนวโน้มการท่องเที่ยวโลกและประเทศไทย. กระทรวงอุตสาหกรรม.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2566). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานมรดกวัฒนธรรม. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. https://www.dasta.or.th/uploads/file/202312/1703217351_9dcd553f5490c47fdbb2.pdf

Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032

Borg, W. R., & Gall, M. D. (1989). Educational research: An introduction (5th ed.). Longman. https://books.google.com/books?id=8DIIDUxxtc8C

Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa

Buhalis, D., & Amaranggana, A. (2015). Smart tourism destinations enhancing tourism experience through personalisation of services. In I. Tussyadiah & A. Inversini (Eds.), Information and communication technologies in tourism 2015 (pp. 377–389). Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-319-14343-9_28

Chronis, A. (2012). Between place and story: Gettysburg as tourism imaginary. Annals of Tourism Research, 39(4), 1797–1816. https://doi.org/10.1016/j.annals.2012.05.028

Dowson, R., & Bassett, D. (2018). Event planning and management: Principles, planning and practice with case studies (2nd ed.). Kogan Page. https://books.google.com/books?id=JyEhtAEACAAJ

Getz, D., & Page, S. J. (2020). Event studies: Theory, research and policy for planned events (4th ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780429023002

Gretzel, U. (2019). Smart tourism development. In Richard Sharpley (Ed.), Tourism in development: Reflective essays (pp. 159–168). CABI. https://doi.org/10.1079/9781789242812.0013A

Pearce, J. A., & Robinson, R. B. (2000). Strategic management: Formulation, implementation, and control (7th ed.). Irwin/McGraw-Hill. https://books.google.com/books?id=Wmu1AAAAIAAJ

Pine, B. J., II, & Gilmore, J. H. (2019). The experience economy: Competing for customer time, attention, and money (Rev. ed.). Harvard Business Review Press. https://books.google.com/books?id=hDQVwQEACAAJ

Pitts, R. A., & Lei, D. (2000). Strategic management: Building and sustaining competitive advantage (2nd ed.). South-Western College Publishing. https://books.google.com/books?id=2U7uAAAAMAAJ

Ralph, E. (1976) Place and Placelessness. Pion Press, London.

Richards, G. (2021). Rethinking cultural tourism. Edward Elgar Publishing. https://doi.org/10.4337/9781789905441

Robbins, S. P., & Coulter, M. (2002). Management (7th ed.). Prentice Hall. https://books.google.com/books?id=gjZEAAAAYAAJ

Sleight, S. (1989). Sponsorship: What it is and how to use it. McGraw-Hill. https://books.google.com/books?id=NadhQgAACAAJ

Wheelen, T. L., & Hunger, J. D. (2006). Strategic management and business policy: Concepts and cases (10th ed.). Pearson Prentice Hall. https://books.google.com/books?id=UyYks_L0Wr8C