แรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูในโรงเรียนกลุ่มเมืองสมุทรปราการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1

ผู้แต่ง

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e298031

คำสำคัญ:

แรงจูงใจในการปฏิบัติงาน, สมรรถนะดิจิทัล, ครู

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์:  การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีดิจิทัลส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้และการปฏิบัติงานของครู ทำให้สมรรถนะดิจิทัลเป็นทักษะสำคัญในศตวรรษที่ 21 ขณะเดียวกันแรงจูงใจในการปฏิบัติงานอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการพัฒนาสมรรถนะดังกล่าว การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครู 2) ศึกษาระดับสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐาน 3) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานกับสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐาน และ 4) ศึกษาแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูในโรงเรียนกลุ่มเมืองสมุทรปราการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างคือครูในโรงเรียนกลุ่มเมืองสมุทรปราการ จำนวน 140 คน จาก 9 โรงเรียน ได้มาด้วยการสุ่มแบบชั้นภูมิและการสุ่มอย่างง่าย โดยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตรส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยใช้ดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC) มีค่าอยู่ระหว่าง 0.67–1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามตามวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบนำเข้าพร้อมกัน (Enter Method)

ผลการวิจัย:  พบว่า 1) แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครู   โดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.44, SD = 0.50) 2) สมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูโดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.36, SD = 0.49) 3) แรงจูงใจในการปฏิบัติงาน มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .597) และ 4) แรงจูงใจด้านความสำเร็จในการปฏิบัติงานส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยสามารถอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 31.6 (Adjusted R² = .316)

สรุปผล: จากผลการศึกษาสรุปได้ว่า แรงจูงใจในการปฏิบัติงาน โดยเฉพาะด้านความสำเร็จในการทำงาน เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครู ผู้บริหารสถานศึกษาควรส่งเสริมแรงจูงใจในการทำงานควบคู่กับการพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูอย่างเป็นระบบ

เอกสารอ้างอิง

กรณิศ พวงลูกอิน. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสิงห์บุรี อ่างทอง [การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. STOUIR at Sukhothai Thammathirat Open University. https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/13227

ชนพล รุจิขวัญ. (2566). แนวทางการเสริมสร้างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพระนครศรีอยุธยา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา]. ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์อิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา. http://etheses.aru.ac.th/thesisdetail.php?id=2151

ณัฐรัตน์ ผดุงถิ่น. (2564). ปัจจัยแรงจูงใจที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครปฐมและสุพรรณบุรี [ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. DSpace at Srinakharinwirot University. http://ir-ithesis.swu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/1928/1/gs631130011.pdf

พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2566). วิธีการวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 13). มีนเซอร์วิส ซัพพลาย.

ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 135(82 ก), 35–43. https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1712425.pdf

ศศิภา บุญเรือง. (2567). ปัจจัยแรงจูงใจและปัจจัยค้ำจุนที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของบุคลากรทางการศึกษาในจังหวัดลำปาง. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์, 15(2), 1–15.

ศิริพร วงคำ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่].

สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2554). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568ก, 19 กรกฎาคม). บัญชีแสดงอัตรากำลังครูตามมาตรฐานวิชาเอกในสถานศึกษา สพป. สมุทรปราการ เขต 1. https://hrms.obec.go.th/info/majorStandard/major_03/1011010000?areaName=สพป.สมุทรปราการ%20เขต%201

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568ข). คู่มือการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัล (Digital competency) สำหรับครูและบุคลากรทางการศึกษาของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษายะลา. https://sesaoyala.go.th/work_group/detail/141/data.html

สุภารัตน์ กุลโชติ. (2566). แรงจูงใจที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของบุคลากร สังกัดเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์]. PSU Knowledge Bank. https://kb.psu.ac.th/psukb/bitstream/2016/18115/1/6410521543.pdf

อุษา วันแรก. (2566). ปัจจัยการบริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. STOUIR at Sukhothai Thammathirat Open University. https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/13225

Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.

Hatlevik, O. E. (2017). Examining the relationship between teachers’ ICT self-efficacy for educational purposes, collegial collaboration, lack of facilitation and the use of ICT in teaching practice. Frontiers in Psychology, 8, Article 935. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2017.00935

Herzberg, F., Mausner, B., & Snyderman, B. B. (1959). The motivation to work (2nd ed.). John Wiley & Sons.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Publications Office of the European Union. https://doi.org/10.2760/159770

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-11-15

รูปแบบการอ้างอิง

แก้วมณี ส., โชติพิบูลย์ทรัพย์ จ., & สุสม ก. (2026). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลขั้นพื้นฐานของครูในโรงเรียนกลุ่มเมืองสมุทรปราการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. Interdisciplinary Academic and Research Journal , 6(6), e298031 . https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e298031

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ