ผลการฝึกพลัยโอเมตริกแบบหนักสลับเบาในรูปแบบสถานีที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักศึกษา         คณะวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

เตชิต มานะพรชัย; สิทธิพร  พันธุ์พิริยะ; ธวัชชัย  ไกรทองสุข

doi:10.60027/iarj.2026.e296387

ผู้แต่ง

เตชิต มานะพรชัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0008-2889-5244
สิทธิพร พันธุ์พิริยะ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0000-9550-8445
ธวัชชัย ไกรทองสุข มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0001-4854-0415

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e296387

คำสำคัญ:

พลัยโอเมตริก, การออกกำลังกายหนักสลับเบา, การออกกำลังกายแบบสถานี

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: สมรรถภาพทางกายมีความสำคัญต่อประสิทธิภาพทางในการทำงานและดำเนินชีวิตของมนุษย์ ซึ่งหากมีประสิทธิภาพทางกายที่ดีจะจะทำให้ร่างกายมีความพร้อมและศักยภาพในการดำเนินกิจวัตรประจำวันและการทำงานให้มีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาผลการฝึกพลัยโอเมตริกรูปแบบหนักสลับเบาและรูปแบบสถานีที่มีต่อสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี 2) เพื่อเปรียบเทียบผลการฝึกพลัยโอเมตริกรูปแบบหนักสลับเบาและรูปแบบสถานีที่มีต่อสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

ระเบียบวิธิวิจัย: กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 สาขาพลศึกษา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา ที่ลงทะเบียนเรียนในรายวิชา PE 207 ทักษะกีฬาวอลเลย์บอล ปีการศึกษา 2568 จำนวน 30 คน โดยการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 15 คน เครื่องที่ใช้ในการวิจัยประคือโปรแกรมฝึกพลัยโอเมตริกรูปแบบหนักสลับเบาและรูปแบบสถานีที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักศึกษา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี และแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายภาคสนาม โดย นำผลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มที่เป็นอิสระต่อกัน (t–test Independent) ซึ่งกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

ผลการวิจัย: สมรรถภาพทางกายระหว่างกลุ่ม ค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกาย ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 พบว่า กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ภายในกลุ่ม ค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายของกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง พบว่า ก่อนการฝึก ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

สรุปผล: ผลการฝึกพลัยโอเมตริกรูปแบบหนักสลับเบาและรูปแบบสถานีนั้น ส่งผลต่อสมรรถภาพทางกายของนักศึกษา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ทำให้ร่างกายมีความสามารถทางกายมากขึ้น เพื่อให้เกิดการพัฒนาจำเป็นต้องมีการฝึกอย่างถูกวิธี มีความสม่ำเสมอ และกำหนดความหนักงานมากขึ้นเป็นลำดับ ซึ่งจะทำให้เกิดผลในการพัฒนาสมรรถภาพทางกายยิ่งขึ้น

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กอบบุญ แดงสุวรรณ. (2564). ผลของการฝึกความแข็งแรงและพลังของกล้ามเนื้อขาด้วยน้ำหนักตัวที่มีต่อความสามารถในการรีบาวด์กีฬาบาสเกตบอลของนักกีฬาโรงเรียนสุคนธีรวิทย์จังหวัดนครปฐม. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 47(1), 40–48.

ไกรเกตุ สังข์ทอง, และ อาภานุกูล สุวรรณภักดี. (2566). การเปรียบเทียบผลของการฝึกคอนทราสต์และการฝึกเชิงซ้อนที่มีต่อพลังของกล้ามเนื้อขา ความเร็ว และความสามารถในการกระโดดในนักกีฬาบาสเกตบอลชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 24(2), 80–97.

จักรกฤษณ์ พิเดช. (2563). ผลของการฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อความแข็งแรงและพลังของกล้ามเนื้อส่วนบนในนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 42(2), 35–45.

เจริญ กระบวนรัตน์. (2557). วิทยาศาสตร์การฝึกสอนกีฬา. บริษัท สินธนาก๊อปปี้เซ็นเตอร์ จำกัด.

ชารีรัตน์ อุดมวิโรจน์สิน. (2564). ผลของการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายหนักสลับเบาแบบสถานีที่มีต่อองค์ประกอบของร่างกายในนักเรียนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TNSUJournal/article/download/255793/177733/

ถาวร กมุทศรี. (2560). การเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย. มีเดีย เพรส.

เสถียรพูนสุข ธนพงศ์, หวังหุ้นกลาง วิชิต, เรืองศรี เอกชัย, วงษ์มี อภิชาติ, เทียนทอง ชาญชัย, และ แสนภักดี ณรงค์. (2564). ผลการฝึกพลัยโอเมตริกที่ส่งผลต่อสมรรถภาพทางด้านความคล่องแคล่วว่องไว ในนักกีฬาฟุตบอลวิทยาลัยนครราชสีมา. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนอร์ทเทิร์น, 2(3), 85–98.

เสถียรพูนสุข ธนพงศ์. (2560). ผลการฝึกพลัยโอเมตริกแบบวงจรด้วยยางรถ ที่มีต่อความเร็วและความคล่องแคล่วในนักกีฬาฟุตบอลโรงเรียน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Institutional Repository.

หงส์ทอง บัวทอง. (2559). ผลของการใช้โปรแกรมฝึกความคล่องแคล่วร่วมกับการเพิ่มความหนักของงานต่อความคล่องแคล่วและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาของนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา). มหาวิทยาลัยบูรพา.

อารีย์ อินสุวรรโณ. (2560). ผลของการใช้โปรแกรมการฝึกแบบผสมผสานที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิง (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาหลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

Davies, G., Riemann, B. L., & Manske, R. (2015). Current concepts of plyometric exercise. International Journal of Sports Physical Therapy, 10(6), 760–786.

Hodgson, M., Docherty, D., & Robbins, D. (2005). Post-activation potentiation: Underlying physiology and implications for motor performance. Sports Medicine, 35(7), 585–595.

Pagaduan, J., & Pojskic, H. (2020). A meta-analysis on the effect of complex training on vertical jump performance. Journal of Human Kinetics, 71, 255–265. https://doi.org/10.2478/hukin-2019-0087

Seitz, L. B., & Haff, G. G. (2016). Factors modulating post-activation potentiation of jump, sprint, throw, and upper-body ballistic performances: A systematic review with meta-analysis. Sports Medicine, 46(2), 231–240.