ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม

บัญชา  จันทร์สุวรรณ; ยุภาพร   ยุภาศ; ภักดี  โพธิ์สิงห์

doi:10.60027/iarj.2026.e295882

ผู้แต่ง

บัญชา จันทร์สุวรรณ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0009-0007-7799-2713
ยุภาพร ยุภาศ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0000-0003-3532-0808
ภักดี โพธิ์สิงห์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0000-0002-1596-9653

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e295882

คำสำคัญ:

ปัจจัยที่มีผลต่อ, การตัดสินใจ, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3, เยาวชน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม 3) ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม

ระเบียบวิธีการวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ เยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม จำนวน 392 คน สุ่มตัวอย่างโดยการใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน่ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ความถี่ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติก

ผลการวิจัย: 1) ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม พบว่า ด้านนโยบายของผู้สมัคร ความรู้ความสามารถของผู้สมัคร ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลกับผู้สมัคร และการรณรงค์หาเสียงของผู้สมัคร ร่วมกันพยากรณ์การตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม ได้ร้อยละ 72.10 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 ของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคาม พบว่า การตัดสินใจเลือกตั้งของเยาวชนในจังหวัดมหาสารคามขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ โดยเฉพาะนโยบายที่ตอบสนองต่อปัญหาการศึกษา การสร้างงาน ทักษะดิจิทัล และการพัฒนาท้องถิ่น หากผู้สมัครสามารถนำเสนอนโยบายที่ชัดเจนและเป็นไปได้จริง พร้อมเปิดโอกาสให้เยาวชนมีส่วนร่วมทางการเมือง จะช่วยสร้างความเชื่อมั่นได้อย่างมีนัยสำคัญ ขณะเดียวกัน ความรู้และความสามารถของผู้สมัคร รวมถึงทักษะการสื่อสารที่เข้าถึงง่าย ถือเป็นองค์ประกอบที่เสริมสร้างความน่าเชื่อถือ ส่วนชื่อเสียงและภาพลักษณ์แม้ไม่ใช่ปัจจัยหลัก แต่ควรสะท้อนความซื่อสัตย์ โปร่งใส และผลงานที่พิสูจน์ได้จริง นอกจากนี้ การรณรงค์หาเสียงที่ใช้กลยุทธ์สร้างสรรค์ การมีภูมิหลังที่ผูกพันกับพื้นที่ หัวคะแนนที่น่าเชื่อถือ การสร้างแรงจูงใจเชิงนโยบาย และความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเยาวชนอย่างต่อเนื่อง ล้วนเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยเพิ่มโอกาสในการได้รับการสนับสนุนทางการเมือง

สรุปผล: ระดับความคิดเห็นของเยาวชนต่อปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 จังหวัดมหาสารคามอยู่ในระดับสูง โดยพบว่าปัจจัยด้านนโยบาย ความรู้ความสามารถ ความสัมพันธ์ส่วนบุคคล และการรณรงค์หาเสียง สามารถร่วมกันพยากรณ์การตัดสินใจเลือกตั้งได้ร้อยละ 72.10 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งนี้ การตัดสินใจของเยาวชนขึ้นอยู่กับการนำเสนอนโยบายที่ชัดเจนและเป็นไปได้จริง การเปิดโอกาสให้มีส่วนร่วมทางการเมือง ความสามารถและทักษะการสื่อสารของผู้สมัคร ตลอดจนกลยุทธ์การหาเสียงที่สร้างสรรค์และการมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง

เอกสารอ้างอิง

ดาวเรือง นาคสวัสดิ์. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย พ.ศ. 2559 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.

บุษยากร ตีระพฤติกุลชัย. (2566). การใช้สื่อสังคมออนไลน์กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารรัฐศาสตร์และการบริหารท้องถิ่น, 12(2), 45–62.

ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2564). การเมืองของคนรุ่นใหม่ในสังคมไทยร่วมสมัย. สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.

ปารดี ซินโซ. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของประชาชนในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 10(3), 111–122.

ปารดี ซินโซ. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์. (2565). การเมืองใหม่ของเยาวชนไทย: ค่านิยม การมีส่วนร่วม และโลกออนไลน์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สถาบันพระปกเกล้า. (2563). รายงานการวิจัย: เยาวชนไทยกับการมีส่วนร่วมทางการเมือง. สถาบันพระปกเกล้า.

สรวิศ พรมล. (2567). การสื่อสารทางการเมืองของเยาวชนผ่านสื่อใหม่ในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ร่วมสมัย, 15(1), 33–52.

สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2567). สถิติผู้มีสิทธิเลือกตั้งจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2565–2567. สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งแห่งชาติ.

อดิศักดิ์ จันทร์วิทัน. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชนจังหวัดประจวบคีรีขันธ์: ศึกษาในห้วงเวลาปี พ.ศ. 2559 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

อนุสิม เชื้อสระคู, & ชนิกานต์ สร้อยสังวาล. (2568). พฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชนจังหวัดอุบลราชธานี เขต 10. ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเมืองท้องถิ่น.

Best, J. W. (1997). Education research (9th ed.). Allyn and Bacon.

Dalton, R. J. (2008). The good citizen: How a younger generation is reshaping American politics. CQ Press.

Jokela, M., et al. (2025). Cognitive ability and political candidate preferences: Multilevel analysis across democratic contexts. Journal of Political Psychology, 48(1), 112–130.

Khunsiri, W., et al. (2025). Political decision-making of novice voters in Thailand: The role of political knowledge and candidate perception. Asian Journal of Youth Studies, 7(1), 55–78.

Nishizaki, Y. (2023). Dynastic politics in Thai local government after decentralization: The enduring power of political families. Asian Journal of Comparative Politics, 8(3), 250–267.

Novak, D., & Kim, E. (2020). Youth voting behavior and candidate competence in Eastern Europe: A multilevel analysis. European Political Science Review, 12(4), 567–589.

Saat, N., Halimatusa’diyah, I., Anamwathana, P., et al. (2025). Youth civic engagement in Southeast Asia: A cross-national survey of university students. Journal of Contemporary Asian Studies, 9(1), 1–25.

Sajid, M. (2024). Impact of Facebook political content on youth political attitudes during Pakistan’s general election. Journal of Social Media & Society, 11(2), 85–104.

Satidporn, W. (2022). Political participation and social capital in Thai communities. Journal of Asian Public Policy, 15(2), 210–228.

Wattenberg, M. P. (2016). Is voting for young people? Routledge.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.

Yeow, T. C. (2024). Social media and youth electoral decision-making in Malaysia: Evidence from university students. Malaysian Journal of Political Communication, 4(2), 45–70.