แนวทางพัฒนาการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชนสังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกำแพงเพชร

พัชรินทร์  วัฒนพรหม; พฤฑฒิพล  พฤฑฒิกุล

doi:10.60027/iarj.2026.e294891

ผู้แต่ง

พัชรินทร์ วัฒนพรหม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎกำแพงเพชร https://orcid.org/0009-0009-8998-8652
พฤฑฒิพล พฤฑฒิกุล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎกำแพงเพชร https://orcid.org/0009-0000-6542-3408

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e294891

คำสำคัญ:

การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัล, ปัญญาประดิษฐ์, ผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การปฏิรูปการศึกษาไทยและบริบท “Thailand 4.0” ผลักดันให้สถานศึกษาเอกชนต้องพัฒนาการบริหารงานวิชาการบนฐานดิจิทัล โดยผู้บริหารมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนหลักสูตร การสอน การวัดประเมิน และการนิเทศให้สอดรับเทคโนโลยีและสมรรถนะดิจิทัลของผู้เรียน การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารงานวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกำแพงเพชร (2) เปรียบเทียบสภาพการบริหารตามตัวแปรส่วนบุคคล และ (3) เสนอแนวทางพัฒนาการบริหารงานวิชาการยุคดิจิทัล

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยแบบผสมผสาน 2 ขั้นตอน: ขั้นตอนที่ 1 สำรวจสภาพ/ปัญหาและเปรียบเทียบ; ขั้นตอนที่ 2 สังเคราะห์แนวทางพัฒนา ประชากรคือผู้บริหาร 34 คน และครู 717 คน (ปีการศึกษา 2567) กลุ่มตัวอย่าง 260 คน กำหนดด้วยตาราง Krejcie & Morgan (1970) และสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วน เครื่องมือแบบสอบถามมาตราส่วน 5 ระดับ 70 ข้อ (IOC 0.80–1.00; α = 0.982) และแบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 17 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และ One-way ANOVA

ผลการวิจัย: ภาพรวมการบริหารงานวิชาการอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ยรวม = 4.21, SD = 0.64) เรียงลำดับค่าเฉลี่ย: (1) พัฒนาหลักสูตรยุคดิจิทัล (2) การสอนบูรณาการแบบปัญญาประดิษฐ์ (3) การวัดและประเมินผลเชิงแพลตฟอร์ม (4) สื่อ/นวัตกรรม/เทคโนโลยีการศึกษา และ (5) นิเทศด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล แตกต่างตาม “ประสบการณ์ทำงาน” อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 แต่ “ตำแหน่ง” ไม่แตกต่าง ปัญหาที่พบ ได้แก่ การสนับสนุนหลักสูตรและฐานข้อมูลไม่ทันสมัย ความร่วมมือในการวางแผนพัฒนาคุณภาพ การใช้สื่อดิจิทัลของครู การนำผลประเมินไปใช้ปรับการสอน และการนิเทศผ่านระบบออนไลน์

สรุปผล: การบริหารงานวิชาการยุคดิจิทัลของสถานศึกษาเอกชนมีระดับสูง แต่ยังต้องยกระดับระบบข้อมูล หลักสูตร การใช้สื่อดิจิทัล การใช้ผลประเมิน และการนิเทศ โดยแนวทางที่เสนอคือ การอบรมครูด้าน AI/Big Data ปรับหลักสูตรสู่ทักษะศตวรรษที่ 21 ส่งเสริม Blended/Online Learning ด้วย LMS และ Personalized Learning พัฒนาเครื่องมือประเมินฐานสมรรถนะพร้อมวิเคราะห์ข้อมูลรายบุคคล และใช้ e-Supervision แบบโค้ชและพี่เลี้ยงบนแพลตฟอร์มดิจิทัล

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ 2566. กระทรวงศึกษาธิการ.

เกตกนก สวยค้าข้าว. (2561). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนราชินีบูรณะ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9 (การค้นคว้าอิสระ ศษ.ม. สาขาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จรรยาภรณ์ ภูกลาง. (2564). การพัฒนาแนวทางการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ทวี หนูพันธ์, พระครูสังฆรักษ์จักรกฤษณ์ ภูริปญฺโญ, & อุดร เขียวอ่อน. (2565). แนวทางการพัฒนาการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียนกลุ่มศรีพุทธ จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 4(4), 199–210.

นิตยา ตุ๊กสันเทียะ, & พรทิวา ชนะโยธา. (2567). การบริหารงานวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารการบริหารการศึกษา มมร. วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 365–379.

พรรษมน พินทุสมิต. (2560). การปฏิบัติงานด้านการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ระดับประถมศึกษาในจังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

พระราชวุธ ปญฺญาวชิโร (เพชรไพร). (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอนันต์ ธมฺมวิริโย (นามทอง), สุนทร สายคำ, & ประจิตร มหาหิง. (2564). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1. Journal of Modern Learning Development, 6(1), 264–276.

พันทา สวัสดี, & ชัยยุทธ บุญเติม. (2564). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมในการบริหารงานวิชาการของศูนย์พัฒนาคุณภาพการศึกษา อำเภอพิบูลมังสาหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 151–166.

รัตติยา จันทร์สว่าง, พระครูปริยัติคุณรังสี, & ประสงค์ หัสรินทร์. (2566). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลตามหลักภาวนา 4. วารสารการบริหารการศึกษา มมร. วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 3(2), 105–116.

วิรากร มนรัตน์. (2562). บทบาทของผู้บริหารในการส่งเสริมงานวิชาการยุคดิจิทัลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

วีรภัทร ภักดีพงษ์, อานนท์ เมธีวรฉัตร, & วินัย ทองมั่น. (2565). แนวทางการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษายุคดิจิทัลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(4), 241–254.

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2560). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและการพัฒนาที่ยั่งยืน: กระบวนทัศน์การพัฒนาสู่ประเทศไทย 4.0. ศูนย์ศึกษาปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาที่ยั่งยืน สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.