กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของนางงาม กรณีศึกษา มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์

กานติมา   เชาว์ทอง; อาทิตยา  ทรัพย์สินวิวัฒน์

doi:10.60027/iarj.2026.e294695

ผู้แต่ง

กานติมา เชาว์ทอง วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ https://orcid.org/0009-0009-0859-0790
อาทิตยา ทรัพย์สินวิวัฒน์ วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ https://orcid.org/0009-0005-6598-3874

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e294695

คำสำคัญ:

กลยุทธ์การสื่อสาร, การจัดการภาพลักษณ์, การวิเคราะห์เนื้อหา, การนำเสนอสื่อ, การประชาสัมพันธ์

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ภาพลักษณ์คือสิ่งสำคัญของนางงามที่ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างแบบอย่างที่ดีต่อสังคม และสร้างแรงบันดาลใจในต่อยอดบริบทของนางงาม การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์ด้านสื่อเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของนางงาม และเพื่อศึกษากลยุทธ์ด้านสารเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของนางงาม

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้คือบุคคลที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศจากการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ จำนวน 4 คน และกลุ่มผู้ดูแลภาพลักษณ์ของนางงาม จำนวน 1 คน ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยเครื่องมือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก และการวิเคราะห์ข้อมูลจากช่องทางสื่อที่มีการนำเสนอสื่อและสารที่เกี่ยวข้องกับนางงามที่เป็นกลุ่มเป้าหมายในงานวิจัยครั้งนี้ โดยดำเนินการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา วิธีวิเคราะห์ข้อมูล กรอบทฤษฎีที่ใช้การสร้างแบบแผนที่ดีในสังคมกลยุทธ์ทางการสื่อสาร

ผลการวิจัย: ผลการวิจัยพบว่า “ตัวตน” ของนางงามเป็นสิ่งสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการสร้างภาพลักษณ์เนื่องจากการนำเสนอขอสื่อในปัจจุบันเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้และต้องอาศัยการอธิบายทำความเข้าใจ กลยุทธ์ในการสร้างภาพลักษณ์ที่เหมาะสมสำหรับนางงาม คือการนำเสนอตัวตนที่ดี และตอบโต้สารในเชิงลบด้วยข้อเท็จจริง โดยพยายามรักษากระแสของนางงามให้อยู่บนหน้าสื่ออยู่เสมอ

สรุปผล: แนวทางปฏิบัติสำหรับการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีแก่นางงามสิ่งสำคัญคือเรื่องของสารและการวางตัวของผู้สื่อสาร โดยในช่วงเวลาปกติสามารถนำเสนอภาพลักษณ์ผ่านตัวตนได้ แต่ในช่วงที่มีสารเชิงวิกฤติควรให้ความสำคัญกับการสร้างสารในรูปแบบแคมเปญที่มีความรู้สึกจับต้องได้และนำเสนออย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ภาพลักษณ์ที่ดีเป็นที่จดจำในหน้าสื่อ

เอกสารอ้างอิง

จุฑามาศ แหนจอน. (2558). การพัฒนาโปรแกรมการฝึกอบรมทฤษฎีการยอมรับและพันธสัญญาต่อการเพิ่มการคิดแก้ปัญหาทางสังคมของนิสิตระดับปริญญาตรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 25(3), 98–112.

ชุติมา จริเกษม. (2553). ภาพลักษณ์และประสิทธิผลการประชาสัมพันธ์ของบริษัท ปตท.เคมิคอล จำกัด (มหาชน). วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เบญริสา ตันเจริญ. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์กรสำหรับองค์กรขนาดกลางและขนาดเล็ก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 8(1), 192–205.

ปนัดดา วงศ์ผู้ดี, และ ธีระ เตชะมณีสถิต. (2557). การสร้างภาพลักษณ์ผู้มีชื่อเสียงของธุรกิจบันเทิงในประเทศไทย. การประชุมวิชาการระดับชาติ ประจำปี 2557.

ประเสริฐ เจิมจุติธรรม. (2545). สาวงาม สาวมงกุฎ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ Publishing.

ปรัชญาวรรณ จันทะขาน. (2564). การพัฒนากลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการใช้บริการสารสนเทศของห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. ปริญญานิพนธ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พรชนก จอมจันทร์. (2564). การจัดการการสื่อสารในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์หลาดใต้โหนด อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ภัทร พรหมมารักษ์. (2559). การศึกษากลยุทธ์การสื่อสารและการจัดการในภาวะวิกฤตของธุรกิจร้านอาหารผ่านสื่อดิจิทัล. การค้นคว้าอิสระ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

มนตรี บูชาพรรณ์. (2560). ปัญหาและแนวทางการพัฒนาระบบการบริหารงานประชาสัมพันธ์ของศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอเกาะสีชัง สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

มัติกร บุญคง. (2562). การสื่อสารภาพลักษณ์องค์กรของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(2), 130–142.

วรพงษ์ ปลอดมูสิก. (2561). การสื่อสารอัตลักษณ์ความงามผ่านกิจกรรมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

วิชิตา คะแนนสิน. (2564). สำรวจเบื้องหลัง ‘เวทีนางงาม’ ว่ายังจำเป็นอย่างไร ในโลกที่มีผู้คนหลากหลาย. Becommon. Retrieved from https://becommon.co/culture/living-beauty-pageant/

เวฬุรีย์ เมธาวีวินิจ. (2562). ภาพตัวแทนความรักและความสัมพันธ์ของหญิงสาวในบทเพลงของกลุ่มศิลปินหญิง: จาก สาว สาว สาว ถึง BNK48. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 13(1), 80–129.

สุทธินันท์ โสตวิถี, วิฆเนศวร ทะกอง, ภารดี พึ่งสำราญ, และ อลิษา ประสมผล. (2564). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา ตลาดชุมชนบ้านตะปอน จังหวัดจันทบุรี. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 4(1), 53–62.

อรรถเดช สรสุชาติ, และ รณิดา มนต์ขลัง. (2566). การสื่อสารเพื่อการจัดการภาพลักษณ์องค์กรภาครัฐในภาวะวิกฤติ. วารสารนวัตกรรมการบริหารการจัดการศึกษา, 1(2), 23–33.

Benoit, W. L. (2013). Image repair theory and corporate reputation. In The handbook of communication and corporate reputation (pp. 213–221). Wiley-Blackwell.