การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม การตระหนักรู้ในตนเองด้านการรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e292260คำสำคัญ:
การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม, การจัดการเรียนรู้, ความปลอดภัยทางไซเบอร์บทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ความต้องการทักษะด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ โดยเฉพาะการจดจำภัยคุกคามพื้นฐานและการปกป้องบัญชี หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นตอบสนองความต้องการเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการตระหนักรู้ ในตนเองด้านการรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา 2) เพื่อพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม 3) เพื่อนำหลักสูตรฝึกอบรมไปใช้ 4) เพื่อประเมินหลักสูตรฝึกอบรม
ระเบียบวิธีดำเนินการวิจัย: การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเพิ่มความตระหนักรู้ด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ โดยดำเนินการศึกษาเป็น 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาข้อมูลพื้นฐานความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม กลุ่มเป้าหมายคือ ครูผู้สอนวิชาคอมพิวเตอร์ จำนวน 113 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling ) ระยะที่ 2 การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม กลุ่มผู้ให้ข้อมูลที่ใช้ในการสัมมนาอ้างอิงผู้เชี่ยวชาญ (connoisseurship) เป็นผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 คน ระยะที่ 3 การนำหลักสูตรฝึกอบรมไปใช้ กลุ่มเป้าหมายคือ ครูผู้สอนวิชาคอมพิวเตอร์ จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) และ ระยะที่ 4 การประเมินหลักสูตรฝึกอบรม กลุ่มเป้าหมายคือผู้เข้ารับการฝึกอบรม จำนวน 30 คน และผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 คน รวมทั้งสิ้น 37 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม การตระหนักรู้ในตนเองด้านการรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา มีลักษณะเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ คือ มากที่สุด มามาก ปานกลาง น้อย และน้อยที่สุด 2. แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย: ระยะที่ 1 ข้อมูลพื้นฐานและสภาพความต้องการ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานสภาพและความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมข้อมูลทั่วไปของกลุ่มเป้าหมายอยู่ในระดับมากทั้ง 5 ด้าน ระยะที่ 2 การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม ผลการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ พบว่า มีความจำเป็นอย่างยิ่งในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการตระหนักรู้ในตนเองด้านการรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา ระยะที่ 3 การนำหลักสูตรฝึกอบรมไปใช้ ผลการนำหลักสูตรอบรบไปใช้หลังการอบรม คะแนนความพึงพอใจเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ผลการนำหลักสูตรไปใช้จริงกับกลุ่มครูมัธยมศึกษา ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้คะแนนเฉลี่ยก่อนอบรม อยู่ในระดับ มากที่สุด ระยะที่ 4 การประเมินหลักสูตรฝึกอบรม ผลการประเมินจากการฝึกอบรม ความสำเร็จของหลักสูตรฝึกอบรมในหลายๆ ด้านความเหมาะสมของหลักสูตรเนื้อหาหลักสูตรและการถ่ายทอดของวิทยากรมีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ โดยครูสามารถนำไปใช้ในการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนจริงได้
สรุปผล: ความสำเร็จของหลักสูตรฝึกอบรมในหลายๆ ด้านความเหมาะสมของหลักสูตร (CIPP) หลักสูตรได้รับการประเมินในระดับ "มากที่สุด" โดยเฉพาะในด้านผลลัพธ์ที่ผู้เรียนสามารถนำความรู้ไปใช้จริงได้ และกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่กระตุ้นการมีส่วนร่วมของผู้เข้าอบรม
เอกสารอ้างอิง
จิราพร บุญสวัสดิ์. (2563). การใช้สื่อดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของนักเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์, 12(3), 101–110.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2556). การจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. พัฒนาวิชาการ.
ณัฏฐา อินทรวิชัย. (2563). บทบาทของครูในการส่งเสริมทักษะดิจิทัลของนักเรียน. วารสารนวัตกรรมและการพัฒนา, 10(2), 33–42.
ทิพาภรณ์ มหาคำ. (2563). แนวทางการสอนเพื่อส่งเสริมสมรรถนะผู้เรียนในระดับมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร., 8(1), 45–55.
ธัญญ์พิชชา วงศ์วิชัย. (2564). สมรรถนะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารการศึกษานวัตกรรม, 6(2), 77–85.
นฤมล เพ็งสวัสดิ์. (2562). พฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีของนักเรียนยุคดิจิทัล. วารสารครุศาสตร์สาร มรภ.สุราษฎร์ธานี, 11(1), 90–99.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2557). การพัฒนาคุณภาพครูในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินทดแทน. (2562, 27 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 136, ตอนที่ 69 ก, หน้า 20.
เมธาพร ธรรมศิริ, & ศิรภัสสรศ์ วงศ์ทองดี. (2565). การพัฒนาทักษะความปลอดภัยทางไซเบอร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 4, 1–10.
วชิรญา แสงวิมาน. (2564). การจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานในยุค New Normal. วารสารนวัตกรรมการศึกษา, 9(2), 22–33.
วิทวัส สุขชีพ, & จรัญ แสนราช. (2566). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ศุภลักษณ์ ศรีบุญเรือง. (2565). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 15(1), 89–97.
สรานนท์ อินทนนท์. (2563). การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อการวิจัยทางการศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 48(3), 112–125.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์. (2566). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2566 (หน้า 20).
สิทธิชัย บุษหมั่น. (2556). การวิจัยเพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 36(2), 59–67.
สุภาพร หาญศิริ. (2562). การพัฒนาครูในยุคเทคโนโลยีเปลี่ยนโลก. วารสารวิชาการครุศาสตร์สาร, 6(1), 57–65.
สุมาลี ตะนุบุตร. (2564). การส่งเสริมวินัยไซเบอร์ในนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารการศึกษาสมัยใหม่, 9(1), 58–67.
Anderson, J., & Rainie, L. (2022). The future of digital life. Pew Research Center. https://www.pewresearch.org/
National Cyber Security Alliance. (2021). Cybersecurity awareness month 2021: Do your part. #BeCyberSmart. https://staysafeonline.org/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Interdisciplinary Academic and Research Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ






