ทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง  สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดสงขลา

รุชดี  ศรีอาหมัด; ศัจนันท์  แก้ววงศ์ศรี

doi:10.60027/iarj.2026.e290885

ผู้แต่ง

รุชดี ศรีอาหมัด มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ https://orcid.org/0009-0009-3874-1991
ศัจนันท์ แก้ววงศ์ศรี มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ https://orcid.org/0009-0003-4617-3580

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e290885

คำสำคัญ:

ทักษะการบริหารในยุคดิจิทัล, ผู้บริหารโรงเรียนเอกชน, โรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา 2) เปรียบเทียบทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา และประสบการณ์ในการทำงาน และ 3) เพื่อรวบรวมข้อเสนอแนะของครูผู้สอนต่อการพัฒนาทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา โดยการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 248 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ แบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้เชี่ยวชาญซึ่งเป็นผู้รับใบอนุญาตสถานศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษาและครู เพื่อพิจารณา ตรวจสอบความเที่ยงตรงตามเนื้อหา (Content Validity) โดยได้ดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.67 ขึ้นไป และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ 0.962 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวน และ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา

ผลการวิจัย: พบว่า 1. ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดสงขลา มีทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2. ผู้บริหารที่มีประสบการณ์ทำงานแตกต่างกัน มีระดับทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ขณะที่ปัจจัยด้านเพศ อายุ และระดับการศึกษา ไม่พบความแตกต่างของทักษะดังกล่าวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ข้อเสนอแนะจากครูผู้สอนระบุว่า ควรส่งเสริมให้ผู้บริหารพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง ผ่านการอบรมหรือหารือร่วมกัน เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านการใช้เครื่องมือดิจิทัลในการบริหารจัดการ ตลอดจนส่งเสริมภาวะผู้นำที่มีจริยธรรมและยึดมั่นในหลักศาสนาอิสลามในการกำหนดนโยบายและตัดสินใจภายในสถานศึกษา

สรุปผล: ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดสงขลา มีระดับทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะในด้านจริยธรรมดิจิทัลและการบริหารตามหลักศาสนาอิสลาม รวมถึงความสามารถในการใช้เทคโนโลยีเพื่อการบริหารอย่างเหมาะสม ทั้งนี้พบว่า ประสบการณ์ในการทำงานมีความสัมพันธ์กับระดับทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่เพศ อายุ และระดับการศึกษาไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ จากผลดังกล่าวจึงควรมีการส่งเสริมและพัฒนาทักษะดิจิทัลของผู้บริหารอย่างต่อเนื่อง โดยเน้นการอบรมเชิงปฏิบัติการ การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหาร และการเสริมสร้างภาวะผู้นำที่มีจริยธรรม เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารงานภายใต้การเปลี่ยนแปลงของยุคดิจิทัล และสร้างผู้นำทางการศึกษาที่มีประสิทธิภาพในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

จิราภา เพียรเจริญ. (2556). การพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคโลกาภิวัตน์ [The development of change leadership of school administrators in the globalization era] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ซูนีตา เฮงดาดา (2561). ความคิดเห็นของครูเกี่ยวกับการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อำเภอบันนังสตา สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดยะลา. มหาวิทยาลัยรามคำแห่ง. http://www.edu-journal.ru.ac.th/AbstractPdf/2561-2-1_1543986295_5712470648.pdf

ธัญญารัตน์ วงค์ชนะ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงที่ควบคุมไม่ได้ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก (วิทยานิพนธ์หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร)

นัสรีน ยูโซ๊ะ. (2566). การบริหารจัดการศึกษายุคใหม่ [Modern educational administration]. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

บุญส่ง กรุงชาลี. (2561). ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชนในภาคใต้. วารสารการบริหารการศึกษา, 13(2), 45–58.

พรพิมล ประจงการ. (2563). การบริหารจัดการการเรียนการสอนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนเอกชน. วารสารวิจัยการศึกษา, 21(1), 91–102.

พรเพ็ญ รัตนไตรภพ. (2562). การรับรู้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาตามประสบการณ์ของครู [Teachers' perception of digital leadership of school administrators] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภคพร เลิกนอก. (2563). ทักษะการบริหารโรงเรียนในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 123–134.

ภัทรา จรรยาธรรม. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 25(2), 70–81.

มูฮำหมัดซอบรี สาและ. (2561). ผู้นำตามหลักอิสลามกับการบริหารโรงเรียนศาสนาในภาคใต้ [Islamic leadership and religious school administration in the South] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยฟาฏอนี.

วรัญญา หามา. (2562). คุณลักษณะของผู้บริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดนครนายก (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี)

วีระศักดิ์ จันทร์ส่องแสง. (2546). โรงเรียนเอกชนกับการพัฒนาเยาวชนในสังคมมุสลิม. วารสารศึกษาศาสตร์, 15(1), 21–32.

ศราวุธ อรรถานุรักษ์. (2558). รูปแบบการพัฒนาทักษะการบริหารสำหรับผู้บริหารโรงเรียนขนาดกลาง. วารสารการบริหารการศึกษา, 10(3), 103–115.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). แผนปฏิบัติราชการระยะ 3 ปี (พ.ศ. 2563–2565). กระทรวงศึกษาธิการ.

สุธีรา หอมชื่น. (2564). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีกับการบริหารจัดการในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนา [Technology leadership and management in private religious schools] (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

สุรชัย ไวยวรรณจิตร. (2552). การจัดการศึกษาของโรงเรียนเอกชนในประเทศไทย [Educational management of private schools in Thailand]. กรุงเทพมหานคร: สถาบันนโยบายการศึกษา.

เสาวนีย์ จิตต์หมวด. (2531). จริยธรรมกับการจัดการศึกษาอิสลาม. วารสารอิสลามศึกษา, 7(2), 44–50.

อับดุลอาซิส ประสิทธิหิมะ. (2566). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในภาคใต้. วารสารการบริหารการศึกษาอิสลาม, 11(1), 65–78.

Beekun, R. I. (1997). Islamic business ethics. Herndon, VA: International Institute of Islamic Thought (IIIT).

Bryson, J. M. (2018). Strategic planning for public and nonprofit organizations (5th ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.

Davies, B. (2006). Developing a strategically focused school: A guide to strategic planning and strategic thinking. London: Routledge.

Fullan, M. (2001). Leading in a culture of change. San Francisco: Jossey-Bass.

Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed.). New York, NY: Teachers College Press.

Hargreaves, A., & Shirley, D. (2009). The fourth way: The inspiring future for educational change. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Ibn Majah. (1984). Sunan Ibn Majah. Beirut: Dar al-Fikr. (Original work published ca. 9th century CE)

Katz, R. L. (1974). Skills of an effective administrator. Harvard Business Review, 52(5), 90–102.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York, NY: Free Press.