การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุโดยภาคีเครือข่ายมีส่วนร่วม อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • เสกสรรค์ เศรษฐกิจ สำนักงานสาธารณสุขอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย https://orcid.org/0009-0005-7518-1170

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.289935

คำสำคัญ:

ผู้สูงอายุ, ความรอบรู้ด้านสุขภาพ, ภาคีเครือข่าย

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ประเทศไทยได้เข้าสู่การเป็นสังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ จำนวนประชากรผู้สูงอายุที่เพิ่มสูงขึ้น ทำให้ความต้องการดูแลจากการเจ็บป่วยด้วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรังเพิ่มขึ้น เป็นปัญหาสุขภาพทั้งในด้านภาระโรค และอัตราการเสียชีวิตก่อนวัยอันควร หากผู้สูงอายุมีระดับความรอบรู้ด้านสุขภาพต่ำย่อมจะส่งผลต่อภาวะสุขภาพ ขาดความสามารถในการดูแลสุขภาพตนเอง ทำให้ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลเพิ่มสูงขึ้นตามมา วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและเปรียบเทียบผลการพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุ โดยภาคีเครือข่ายมีส่วนร่วม อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยและพัฒนา (Research and Development) กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบโดยวิธีเจาะจง ประกอบด้วย ภาคีเครือข่าย จำนวน 32 คน และ ผู้สูงอายุ จำนวน32 คน  เก็บข้อมูลจากสัมภาษณ์ กระบวนการสนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติเชิงพรรณาและสถิติเชิงอนุมาณด้วย Paired samples t-test

ผลการวิจัย: รูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุ ได้แก่ 1) แนวทางการดําเนินงาน 3 อ 4 ส โดยขับเคลื่อนการดําเนินงานผ่านคณะกรรมการพัฒนาคุณภาพชีวิตระดับอําเภอ 2) กำหนดบทบาทภาคีเครือข่ายสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในชุมชน 3) จัดระบบให้คำปรึกษาแนวทางการดำเนินงานพัฒนาการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมสุขภาพให้กับผู้สูงอายุในชุมชนผ่าน Health Stations ภายหลังการพัฒนารูปแบบฯ ภาคีเครือข่ายมีความรู้เกี่ยวกับการดูแลผู้สูงอายุ การมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย และผู้สูงอายุ มีระดับความรอบรู้ด้านสุขภาพ สูงกว่าก่อนการพัฒนา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p-value <0.05

สรุปผล: รูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุ โดยภาคีเครือข่ายมีส่วนร่วมสามารถพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพได้ ทำให้ภาคีเครือข่ายมีความรู้และมีส่วนร่วมในการดูแลผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น รวมทั้งผู้สูงอายุมีความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลตนเองส่งผลให้ผู้สูงอายุการปฏิบัติตัวในการดูแลสุขภาพตนเองที่ดีขึ้น ดังนั้นจึงควรมีการขยายผลการนำรูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพไปปรับใช้กับกลุ่มเป้าหมายอื่นๆ

เอกสารอ้างอิง

กรเกล้า รัตนชาญกร, ปาฬินทร์รฎา ธนาพันธ์ธิวากุล, & เกล้ากร รัตนชาญกร. (2023). การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุ เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยคริสเตียน, 10(1), 85–97.

กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2554). ความฉลาดทางสุขภาพ. โรงพิมพ์นิวธรรมดาการพิมพ์ (ประเทศไทย) จำกัด.

กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2561). กลยุทธ์การสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพ. https://hed.hss.moph.go.th/wp-content/uploads/2024/06/กลยุทธ์การเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพ.pdf

จุฑามาศ ปุญญปุระ. (2567). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพของพนักงานโรงงานในจังหวัดนครสวรรค์. วารสารสาธารณสุขมูลฐาน (ภาคเหนือ), 34(2), 4–11.

ถนัต จ่ากลาง. (2567). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมสุขภาพสำหรับประชาชนกลุ่มวัยทำงาน อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ, 9(1), 645–651.

ธานินทร์ ไชยานุกูล. (2563). การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลคำครั่ง อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี. Journal of Health Science, Thaksin University, 2(3), 73–79.

เพ็ญวิภา นิลเนตร, & ณัฐกร นิลเนตร. (2566). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมสุขภาพของกลุ่มวัยทำงาน เขตสุขภาพที่ 6. วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน, 5(1), 27–38.

มนต์ชัย อโณวรรณพันธ์. (2564). รูปแบบการเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิชาการกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ, 17(1), 15–22.

มะลิ ไพฑูรย์เนรมิต. (2566). พัฒนากลไกการขับเคลื่อนความรอบรู้ด้านสุขภาพ ในระบบสุขภาพภาคประชาชนไปสู่การปฏิบัติในพื้นที่อย่างยั่งยืน. https://www.ocsc.go.th/wp-content/uploads/2024/05/77.pdf

วชิระ เพ็งจันทร์. (2560). ความรอบรู้ด้านสุขภาพ. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.

วรรณศิริ นิลเนตร, & วาสนา เรืองจุติโพธิ์พาน. (2562). ความรอบรู้ด้านสุขภาพกับวิชาชีพพยาบาล. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/QLLJ/article/view/240263/163764

วิมล โรมา, มุกดา สำนวนกลาง, & สายชล คล้อยเอี่ยม. (2561). ผลการสำรวจความรอบรู้ด้านสุขภาพของประชาชนไทย อายุ 15 ปีขึ้นไป พ.ศ. 2560 (ระยะที่ 1). วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 32(2), 112–124.

สมทรง พุ่มประเสริฐ, & สุรัตน์ อนันทสุข. (2566). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพตามหลัก 3 อ. 2 ส. ในผู้สูงอายุ จังหวัดปทุมธานี. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 8(4), 1023–1032.

สมพร สีดาอ่อน. (2566). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการควบคุมระดับน้ำตาลของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2. https://backoffice.udpho.org/openaccess/control/download.php?id=NzM=

สายพิน ทับสีรัก, และคณะ. (2568). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุเพื่อป้องกันภาวะสมองเสื่อม. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(3), 647–660.

สำนักงานสถิติจังหวัดมหาสารคาม. (2566). รายงานสถิติจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2566. https://mahasarakham.nso.go.th/images/Document/MKM2566/1.pdf

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. (2566). ข้อมูลการประเมินสมรรถนะผู้สูงอายุเพื่อการดูแล. https://hdc.moph.go.th/mkm/public/standard-report-detail/953a2fc648be8ce76a8115fbb955bb51

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. (2567). นโยบายจังหวัดมหาสารคาม. การประชุมพัฒนางานสุขภาพภาคประชาชน อสค.และ อสม.หมอประจำบ้าน ปีงบประมาณ พ.ศ.2567.

โสภณา จิรวงศ์นุสรณ์, & ณัฐวดี จิตรมานะศักดิ์. (2566). การพัฒนารูปแบบความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อเสริมสร้างพฤติกรรมสุขภาพตามหลัก 3 อ ของผู้สูงอายุ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(4), 233–249.

อติญาณ์ ศรเกษตริน, รวีวรรณ แก้วอยู่, รุ่งนภา จันทรา, จุฬารัตน์ ห้าวหาญ, กรรณิกา เรืองเดช ชาวสวนศรีเจริญ, & เพชรรุ่ง เดชบุญญจิตต์. (2566). ผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมสุขภาพ 3อ.2ส. ของผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี, 17(3), 40–53.

เอื้อจิต สุขพูล, ชลดา กิ่งมาลา, ภาวิณี แพงสุข, ธวัชชัย ยืนยาว, และวัชรีวงค์ หวังมั่น. (2563). ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพสำหรับประชาชนกลุ่มวัยทำงาน. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 29(3), 419–429.

Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072–2078.

Singhasem, P., Krinara, P., Tiparat, W., & Sukkum, W. (2020). The action research for enhancing health literacy among elderly in Nongtrud Sub district, Trang Province. Journal of Health Science of Thailand, 29(5), 790–802. Retrieved from https://thaidj.org/index.php/JHS/article/view/9469

Sorensen, K., Van den Broucke, S., Fullam, J., Doyle, G., Pelikan, J., Slonska, Z., & Brand, H. (2012). Health literacy and public health: A systematic review and integration of definitions and models. BMC Public Health, 12, 80. https://doi.org/10.1186/1471-2458-12-80

World Health Organization. (1998). Health Promotion Glossary. WHO/HPR/HEP/98.1. World Health Organization. https://apps.who.int/iris/handle/10665/64552

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-07-27

รูปแบบการอ้างอิง

เศรษฐกิจ เ. (2025). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุโดยภาคีเครือข่ายมีส่วนร่วม อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(4), 1211–1222. https://doi.org/10.60027/iarj.2025.289935

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ