ผลการฝึกด้วยโปรแกรม ซี-เอ-คิว ที่มีต่อความรวดเร็ว และความสามารถในการเตะเฉียงของนักกีฬาเทควันโดระดับเยาวชน

รัชนีพร  เงินบำรุง; ประกิต  หงษ์แสนยาธรรม; วิสูตร์  ทองดีเจริญ

doi:10.60027/iarj.2026.e289751

ผู้แต่ง

รัชนีพร เงินบำรุง มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0001-4957-7746
ประกิต หงษ์แสนยาธรรม มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0009-2196-0258
วิสูตร์ ทองดีเจริญ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี https://orcid.org/0009-0008-5233-7533

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e289751

คำสำคัญ:

โปรแกรมการฝึก ซี-เอ-คิว, ความสามารถในการเตะเฉียง , นักกีฬาเทควันโดเยาวชน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: นักกีฬาเทควันโดรุ่นเยาว์มีความสำคัญต่อนักศิลปะการต่อสู้รุ่นต่อไป เนื่องจากพวกเขาสอนให้พวกเขารู้จักวินัยในตนเอง ความมั่นใจ และการปรับสภาพร่างกายตั้งแต่อายุยังน้อย การพัฒนาของพวกเขาช่วยให้กีฬานี้ยังคงได้รับความนิยมและเติบโตทั้งในประเทศและต่างประเทศ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาผลของโปรแกรมการฝึก ซี-เอ-คิว ที่มีต่อความรวดเร็ว และความสามารถในการเตะเฉียงของนักกีฬาเทควันโดระดับเยาวชน (2) เปรียบเทียบผลการฝึกด้วยโปรแกรม ซี-เอ-คิว ระหว่างกลุ่มความคุมและกลุ่มทดลอง (3) เปรียบเทียบผลการฝึกภายในกลุ่มทดลองก่อนฝึก ระหว่างฝึก และหลังฝึก

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักกีฬาเทควันโดระดับเยาวชน ชายและหญิงจำนวน 30 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย และแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 15 คน โดยพิจารณาจากความสามารถในการเตะเฉียง กลุ่มทดลองได้รับการฝึกด้วยโปรแกรมซี-เอ-คิวเป็นเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมฝึกตามโปรแกรมปกติ มีการทดสอบก่อนฝึก สัปดาห์ที่ 4 และหลังฝึกสัปดาห์ที่ 8 ตัวแปรที่วัดได้แก่ ความสามารถในการเตะเฉียง การประสานงานของระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ความคล่องแคล่วว่องไว และปฏิกิริยาตอบสนอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ t-test แบบอิสระ และ ANOVA แบบวัดซ้ำ พร้อมการเปรียบเทียบรายคู่ด้วย Bonferroni ที่ระดับนัยสำคัญ .05

ผลการวิจัย: กลุ่มทดลองมีค่าคะแนนหลังฝึกสูงกว่าก่อนฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกตัวแปร โดยความสามารถในการเตะเฉียงเพิ่มขึ้นร้อยละ 11.7% การประสานงานของระบบประสาทและกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นร้อยละ 13.2% ความคล่องแคล่วว่องไวเพิ่มขึ้นร้อยละ 10.1% และปฏิกิริยาตอบสนองเพิ่มขึ้นร้อยละ 17.9% ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ

สรุปผล: โปรแกรมการฝึกซี-เอ-คิวที่ออกแบบอย่างเป็นระบบและผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ สามารถพัฒนาสมรรถภาพทางกายพื้นฐาน ได้แก่ การประสานงานของระบบกล้ามเนื้อ ความคล่องแคล่วว่องไว และปฏิกิริยาตอบสนอง ส่งผลให้ความสามารถในการเตะเฉียงของนักกีฬาเทควันโดเยาวชนพัฒนาดีขึ้นอย่างชัดเจน ผลการวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการวางแผนฝึกซ้อมของผู้ฝึกสอนกีฬาเยาวชน รวมถึงสถานศึกษาที่ต้องการพัฒนานักกีฬาอย่างมีประสิทธิภาพ ผลการวิจัยนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการออกแบบโปรแกรมฝึกซ้อมสำหรับผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโดเยาวชน เพื่อพัฒนาสมรรถภาพพื้นฐานอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ ยังเหมาะสำหรับสถานศึกษาที่จัดการเรียนการสอนด้านพลศึกษาและกีฬาในการส่งเสริมทักษะการเคลื่อนไหวที่จำเป็นในวัยพัฒนา ตลอดจนสามารถใช้เป็นแนวทางในการวางแผนพัฒนานักกีฬาในระดับเยาวชนสู่ระดับสูงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

จุฑามาศ บัตรเจริญ. (2020). การเปรียบเทียบปฏิกิริยาตอบสนองในกีฬาประเภทต่าง ๆ ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารพลศึกษาและสุขภาพ, 11(2), 67–74.

ปัญจพล กฤษฎา และ วรศักดิ์ เที่ยงธรรม. (2563). ผลของการฝึกความคล่องตัวแบบเฉพาะกิจที่มีต่อความสามารถในการเปลี่ยนทิศทางและความเร็วในการเตะตวัดหลังของนักกีฬาเทควันโดชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 21(2), 154–165.

ภานุ กุศลวงศ์. (2552). ทฤษฎีและการปฏิบัติในเทควันโด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Akhmad, I., Nugraha, T. W., & Sembiring, P. (2021). Speed, agility, and quickness (SAQ) training of the circuit system: How does it affect kick speed and agility of junior taekwondo athletes? Journal Sport Area, 6(2), 175–182.

Beekhuizen, K. S., Davis, M. D., Kolber, M. J., & Cheng, M. S. (2009). Test-retest reliability and minimal detectable change of the hexagon agility test. Journal of Strength and Conditioning Research, 23(5), 1324–1328.

Bompa, T. O., & Buzzichelli, C. A. (2019). Periodization: Theory and methodology of training (6th ed.). Human Kinetics.

Fajar, M. K., Rusdiawan, A., & Ar Rasyid, M. L. S. (2023). Improving leg power and Dolyo Chagi kick speed in Taekwondo using plyometric, SAQ, and circuit training methods. Jurnal Keolahragaan, 11(1), 87–94. https://doi.org/10.21831/jk.v11i1.54590

Falco, C., Landeo, R., Menescardi, C., Bermejo, J. L., & Estevan, I. (2009). Influence of the distance on a roundhouse kick's execution time and impact force in Taekwondo. Journal of Biomechanics, 42(3), 242–248.

Falco, C., Zoghlami, Y., Falco, O., & Chamari, K. (2019). The effects of a 10-week resistance band training program on roundhouse kick speed and specific physical fitness in young Taekwondo athletes. Journal of Sports Science and Medicine, 18(2), 345–352.

Haff, G. G., & Triplett, N. T. (2016). Essentials of strength training and conditioning (4th ed.). Human Kinetics.

Kim, Y., & Lee, S. (2014). The effects of Taekwondo training on physical fitness and reaction time in elementary school students. Journal of the Korean Society of Physical Medicine, 9(3), 305–312.

Lee, K. H. (1983). Biomechanical analysis of Taekwondo techniques. Korea Sport Science Institute.

Magill, R. A., & Anderson, D. (2013). Motor learning and control: Concepts and applications (10th ed.). McGraw-Hill.

Motriz. (2015). Motriz: Revista de Educação Física, 21(2), 154–165.

Sadowski, J., Gierczuk, D., & Błach, W. (2012). Coordination motor abilities of wrestlers from different age groups. Journal of Combat Sports and Martial Arts, 3(2), 109–113.

Schmidt, R. A., & Wrisberg, C. A. (2008). Motor learning and performance: A situation-based learning approach (4th ed.). Human Kinetics.