ผลการใช้โปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนการสอนสำหรับพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e289593คำสำคัญ:
พระสอนเรื่องศีลธรรม, โปรแกรมส่งเสริมความสามารถ, การจัดการเรียนรู้บทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: พระสอนศีลธรรมในโรงเรียน เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจงานที่สำคัญด้านการบริการ วิชาการที่มุ่งเป็นศูนย์กลางการให้บริการวิชาการ ด้านพระพุทธศาสนาที่มีคุณภาพ มีมาตรฐาน และส่งผลให้เด็กและเยาวชนมีความรู้ด้านพระพุทธศาสนาคู่คุณธรรมอย่างแท้จริง การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อนนำเสนอผลการใช้โปรแกรมเพื่อส่งเสริมและพัฒนาการจัดการเรียนการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิทยานิพนธ์เรื่อง การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น สำหรับพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน
ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พระสอนศีลธรรม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์ จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบทดสอบ และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบโดยใช้ค่าที (One sample t-test)
ผลการวิจัย: พระสอนศีลธรรมมีคะแนนการทดสอบความรู้ด้านการจัดการเรียนรู้ หลังการพัฒนาสูงกว่าร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และครูผู้เข้ารับการฝึกอบรม มีความพึงพอใจต่อโปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น สำหรับพระสอนศีลธรรม โดยรวมทุกด้านมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด (\bar{X} = 4.55, S.D.= 0.55)
สรุปผล: โปรแกรมเพื่อส่งเสริมและพัฒนาการจัดการเรียนการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนส่งผลให้ผู้เข้ารับการพัฒนามีความรู้ด้านการจัดการเรียนการสอน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น หลังการพัฒนาสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และมีความพึงพอใจในการเข้าร่วมโปรแกรมอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ไฉไลศรี เพชรใต้. (2562). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชุลีพร ผมพันธ์. (2555). การวิจัยเเละพัฒนาโปรแกรมประสบการณ์วิชาชีพครูสำหรับนิสิตนักศึกษาวิชาเอกประถมศึกษา ตามเเนวทฤษฎีทวิปริทัศน์เเละเเนวคิดปริสีมาที่สาม (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร และการออกแบบพัฒนา. กรุงเทพฯ: ธนวัชการพิมพ์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2559). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประสาท เนื่องเฉลิม. (2560). วิจัยการเรียนการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปริญญา มีสุข. (2552). งานวิจัยการพัฒนาทางวิชาชีพของปริญญา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระปลัด นนทณัฏฏ์ ศฤงคาร. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนธรรมศึกษาตามแนวคิดเชิงรุก (Active Learning) สำหรับพระสอนศีลธรรม ระดับประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระสมุห์อมร ปภากโร และคณะ. (2561). การพัฒนาการจัดการเรียนการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอธิการสัมผัส สนฺตจิตฺโต และคณะ. (2564). การศึกษาสมรรถนะของพระสอนศีลธรรมตามหลักกัลยาณมิตรตามทัศนะของครูและผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษา จังหวัดอุทัยธานี. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอุดมเกรียรติ วิสุทธาจาโร. (2555). ความพึงพอใจของสถานศึกษาที่มีต่อครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน สังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 8(2), 41–50.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2546). รูปแบบการพัฒนาครูเพื่อพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาโดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นฐาน: SWIPPA Model. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
พิมพ์พันธ์ เดชคุปต์ และคณะ. (2551). สมรรถนะครูและแนวทางการพัฒนาครูในสังคมที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2554). กลยุทธ์การสอนตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนตรี จุฬาวัฒนทล. (2553). นโยบายการผลิตและพัฒนาครู. กรุงเทพฯ: สำนักงานปฏิรูปวิชาชีพครู.
ยอดอนงค์ จอมหงส์พิพัฒน์. (2553). การพัฒนาโปรแกรมพัฒนาครูผู้นำการจัดการเรียนรู้ตามแนวทางปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
รังสิทธิ์ วิหกเหิร. (2568). ผลการใช้โปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นสำหรับพระสอนศีลธรรม. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 10(2), xx–xx.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2555. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2566). โครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน. บุรีรัมย์: สำนักงานโครงการพระสอนศีลธรรม.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2559). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสาวลักษณ์ นิกรพิทยา. (2554). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. มหาสารคาม: คณะวิทยาการจัดการ สถาบันราชภัฏมหาสารคาม.
อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา. (2552). แนวทางสู่ความสุข: บทเรียนแห่งชีวิตในโลกยุคใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: ฟรีมายด์.
Anthony, W. P., Perrewe, P. L., & Kachmar, K. M. (1996). The relationship between the teachers' perception of the high school principal’s leadership style and the correlates of job satisfaction and morale (Doctoral dissertation, Florida State University). Dissertation Abstracts International, 68(7), 3079.
Barr, M. J., & Keating, L. A. (1990). Developing effective student services programs: Systematic approaches for practitioners. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Boyle, P. (1981). Planning better programs. New York, NY: McGraw-Hill.
Fullen, M., & Hargreaves, A. (1992). What's worth fighting for? Working together for your school. Buckingham: Open University Press.
Glickman, C. D. (2004). Supervision and instructional leadership: A developmental approach (6th ed.). Boston, MA: Allyn and Bacon.
Rogers, B. A. (2000). The correlation between teachers’ perceptions of principals’ technology leadership and the integration of education technology [Unpublished doctoral dissertation]. http://wwwlib.umi.com/Unpublished
Spark, D. (1999). Five models of staff development for teachers. Journal of Staff Development, 10(4), 40–57.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Interdisciplinary Academic and Research Journal
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ
