การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1

ปิยะพร  ศรีโสภา; ดลศักดิ์  ไทรเล็กทิม

doi:10.60027/iarj.2025.288727

ผู้แต่ง

ปิยะพร ศรีโสภา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ https://orcid.org/0009-0005-9026-8450
ดลศักดิ์ ไทรเล็กทิม คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ https://orcid.org/0009-0000-2335-7342

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.288727

คำสำคัญ:

ประสิทธิผลของสถานศึกษา, ยุคดิจิทัล, การบริหารงานวิชาการ

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ในยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว การพัฒนาสถานศึกษาให้บรรลุเป้าหมายและเกิดประสิทธิผลของสถานศึกษาจึงเป็นตัวชี้วัดที่สำคัญในการยกระดับคุณภาพการศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการบริหารงานวิชาการซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของการพัฒนาคุณภาพการศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษาจึงมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนนโยบายให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลง โดยการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลให้สอดคล้องกับบริบท มีการบริหารจัดการงานอย่างเป็นระบบ เพื่อบริหารงานวิชาการให้บรรลุเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการบริหารงานวิชาการของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 2) เพื่อศึกษาระดับประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารกับประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 และ 4) เพื่อศึกษาการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 จำนวน 309 คน โดยกำหนดตามตารางเครจซี่และมอร์แกน และดำเนินการสุ่มแบบแบ่งชั้น โดยการใช้ขนาดโรงเรียนเป็นชั้น จากนั้นทำการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้อง IOC อยู่ระหว่าง 0.60 -1.00 ค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับ เท่ากับ 0.983 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบ
วิธีการคัดเลือกเข้า

ผลการวิจัย: 1) ระดับการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารโดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ระดับประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับมาก 3) การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารกับประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลมีความสัมพันธ์โดยรวมทางบวกอยู่ในระดับสูงมาก (r = .911) อย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล
อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 สามารถร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลได้ร้อยละ 83.90 (R²= .839)

สรุปผล: การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารและประสิทธิผลสถานศึกษาในยุคดิจิทัล โดยรวมอยู่ในระดับมากและมีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารส่งผลต่อประสิทธิผลสถานศึกษาในยุคดิจิทัล อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และสามารถร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ได้ร้อยละ 83.90

เอกสารอ้างอิง

กชพร พูลศิริ และ ประคอง รัศมีแก้ว. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศ. วารสารการบริหารการศึกษา, 13(1), 22–33.

กษณ์ประภา สุวรรณสมบัติ. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 48(2), 101–115.

คณน สิริโชคเจริญ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(1), 45–60.

จันทิมา รุ่งเรือง. (2563). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในโรงเรียนเอกชน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร, 17(1), 79–95.

ชนมพรรษ เทียมดวงแข. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงบวกกับความพึงพอใจในการทำงานของครู. วารสารบริหารการศึกษา, 18(2), 58–70.

ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2541). จิตวิทยาสำหรับครู. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

ญาดา สุทธิ. (2566). บทบาทของผู้บริหารโรงเรียนต่อการจัดการศึกษายุคใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 15(3), 123–134.

ธิษตยา ภิระบัน. (2561). การพัฒนาเครือข่ายการเรียนรู้ของครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 12(2), 67–78.

นฤเนตร เรืองไพศาล. (2566). การส่งเสริมสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 14(1), 44–59.

นิศรา มูลวรรณ. (2561). การใช้เทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอนในระดับประถมศึกษา. วารสารนวัตกรรมการศึกษา, 10(1), 77–90.

นุชเรศ คำดีบุญ. (2564). แนวทางการพัฒนาผู้นำการเปลี่ยนแปลงในสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์วิจัย, 11(1), 95–109.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

ปิยธิดา ทาปลัด. (2561). การวิเคราะห์ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียน. วารสารการบริหารการศึกษา, 9(2), 35–47.

พัชญ์พิชา จันทา. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำกับผลการเรียนรู้ของนักเรียน. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 5(1), 60–72.

พิชิต สนั่นเอื้อ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการ. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 19(2), 111–124.

ภูษณทัศ ผลทับทิมธนา. (2563). ภาวะผู้นำกับการเปลี่ยนแปลงองค์กรในสถานศึกษาสมัยใหม่. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 6(1), 99–110.

มณีวรรณ แหวนหล่อ. (2561). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 12(2), 85–98.

มนัญชยา พัฒนประดิษฐ์. (2565). การพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการจัดการศึกษาศตวรรษที่ 21, 3(1), 70–82.

ลักษณ์ประภา สุวรรณสมบัติ. (2565). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 14(3), 91–104.

ศุภชัย บุญนาง. (2565). การบริหารโรงเรียนด้วยภาวะผู้นำสร้างสรรค์. วารสารบริหารการศึกษา, 16(1), 22–35.

สัมมา รธนิธย์. (2560). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4.). ข้าวฟ่าง.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. (2567). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR) ปีการศึกษา 2566. สมุทรปราการ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนคุณภาพการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน (SBM). กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). รายงานการศึกษาวิจัยเรื่องการพัฒนาระบบประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.

สุภัทชา เพ็ชรแดง และคณะ. (2568). การประเมินภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาพิเศษ. วารสารศึกษาศาสตร์นานาชาติ, 9(2), 201–215.

อธิวัฒน์ พันธ์รัตน์. (2562). การจัดการองค์ความรู้ในสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษา, 6(1), 56–67.

อรอุมา ใกล้ฝน. (2564). ความสามารถด้านภาวะผู้นำของผู้บริหารหญิง. วารสารวิชาการสตรีศึกษา, 8(1), 144–156.

อิทธิสรา ศิริมงคล และคณะ. (2568). การสร้างภาวะผู้นำแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาชุมชนการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์ปริทัศน์, 18(1), 120–135.

Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper & Row.

Febri Satria, S., Sutisna, A., & Putra, R. Y. (2024). The effect of leadership on school effectiveness. International Journal of Education, 12(2), 145–160.

Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2001). Educational administration: Theory, research, and practice (6th ed.). New York: McGraw-Hill.

Krug, S. E. (1992). Instructional leadership: A constructivist perspective. Educational Administration Quarterly, 28(3), 430–443.

Mott, P. E. (1972). The characteristics of effective organizations. New York: Harper & Row.

Smith, D. (1969). Organizational structure and innovation. Administrative Science Quarterly, 14(2), 163–176.

Yukl, G. (2012). Leadership in organizations (8th ed.). Boston: Pearson Education.