School Public Relations Administration under the Office of Special Education Administration, Nakhon Si Thammarat Province

ดรัณภัทร  รัตนสุภา; วศิน  สอนโพธิ์; ประดิษฐ์  ฉัตรจรัสกูล

doi:10.60027/iarj.2026.e288548

ผู้แต่ง

ดรัณภัทร รัตนสุภา วิทยาลัยนครราชสีมา https://orcid.org/0009-0001-6388-8137
วศิน สอนโพธิ์ วิทยาลัยนครราชสีมา https://orcid.org/0009-0005-0650-9427
ประดิษฐ์ ฉัตรจรัสกูล วิทยาลัยนครราชสีมา https://orcid.org/0009-0008-8054-234X

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e288548

คำสำคัญ:

การบริหารสถานศึกษา, การบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การประชาสัมพันธ์โรงเรียนมีเป้าหมายเพื่อให้ประชาชนเข้าใจการทำงานและบทบาทของโรงเรียน เกิดความรู้สึกที่ดีและความสัมพันธ์อันราบรื่นระหว่างโรงเรียนกับประชาชน โดยเฉพาะโรงเรียนในสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ที่มุ่งจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานสำหรับเด็กพิการและผู้ด้อยโอกาส เพื่อให้พวกเขามีคุณภาพชีวิตที่ดี สามารถพึ่งพาตนเองและอยู่ร่วมในสังคมได้อย่างมีความสุข การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องต่อการบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตามระดับการศึกษา ตำแหน่ง และอายุ และเพื่อศึกษาแนวทางการบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช

ระเบียบวิธีการศึกษา: ประชากรในการวิจัย ได้แก่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องของโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 614 คน และกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 237 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางการสุ่มตัวอย่างของเครจซี่และมอร์แกน ทำการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง โดยมีค่า IOC ระหว่าง 0.80 – 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.83 สถิติใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที ค่าเอฟ

ผลการศึกษา: ผลการวิจัยพบว่า 1. การบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยรวมอยู่ในระดับ มาก 2. ผลการเปรียบเทียบการบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตาม ระดับการศึกษา โดยรวม ไม่แตกต่างกัน และรายด้านแตกต่างกันในด้านการสื่อสารและการปฏิบัติการ และด้านการประเมินผล จำแนกตาม ตำแหน่ง โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ยกเว้นในด้านการวิจัยและการรับฟัง และด้านการประเมินผล จำแนกตาม อายุ โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน 3. แนวทางการพัฒนาการบริหารงานประชาสัมพันธ์โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า การพัฒนาการบริหารงานประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนควรเป็นกระบวนการที่มีความต่อเนื่องและอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่าย การดำเนินงานตามแนวทางที่กล่าวมาจะช่วยให้โรงเรียนสามารถสื่อสารข้อมูลข่าวสารได้อย่างถูกต้อง ทันสมัย และมีประสิทธิภาพ อันจะนำไปสู่ภาพลักษณ์ที่ดีของโรงเรียนและการมีส่วนร่วมที่เข้มแข็งจากชุมชนและสังคมโดยรอบ

สรุปผล: การบริหารงานประชาสัมพันธ์ของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ มุ่งเน้นเผยแพร่ข้อมูลนโยบาย กิจกรรม และแนวทางการจัดการศึกษาพิเศษอย่างถูกต้องและทั่วถึง เสริมสร้างความเข้าใจและความร่วมมือระหว่างโรงเรียน ผู้ปกครอง ชุมชน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องใช้สื่อและช่องทางประชาสัมพันธ์ที่หลากหลาย เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีและสนับสนุนสิทธิทางการศึกษาของนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษ

เอกสารอ้างอิง

ณัฐสุดา เกศา. (2565). แผนกลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เชิงรุกของโรงเรียนฮอดพิทยาคม อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 14(3), 256 – 265.

ธัญรดา เพ็งหนู, พระมหาสุพจน์ สุเมโธ และมะลิวัลย์ โยธารักษ์. (2566). แนวทางการประชาสัมพันธ์เพื่อการ ตัดสินใจของนักเรียนและผู้ปกครอง ในการเลือกโรงเรียนวีรนาทศึกษามูลนิธิ อำเภอเมือง จังหวัด พัทลุง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 10(5), 214–222.

ธีระ รุญเจริญ. (2562). ทิศทางการจัดการเรียนรู้สู่การศึกษา 4.0 ในยุคดิจิทัล. ใน รวมบทความการบริหารการศึกษากับการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ สู่การศึกษาในยุคดิจิทัล ชุดที่ 1. น.5-9.อุบลราชธานี: วิทยาการพิมพ์ 1973.

นิพนธ์ สุนทโรทก. (2561). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์โรงเรียน กรณีศึกษาโรงเรียนสตรีราชินูทิศ จังหวัดอุดรธานี. การศึกษาค้นคว้าอิสระ นศ.ม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.

ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2555). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ : ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.

ปาริชาต นวลวิจิตร. (2566). แนวทางการบริหารงานประชาสัมพันธ์สถานศึกษาในยุคนิวนอร์มัล ด้วยระบบออนไลน์ของโรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย กระบี่. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 8(1), 312 – 332.

พงษ์พัชรินทร์ พุธวัฒนะ. (2564). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์โครงการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. Dhonburi Rajabhat University Journal, 13(2), 159-172.

ศศลักษณ์ บุณยรักษ์. (2565). รูปแบบการบริหารการประชาสัมพันธ์ที่มีประสิทธิผลโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์ของโรงเรียนอนุบาลเอกชนในกรุงเทพมหานคร. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(44), 431–444.

ศศิธร แก้วรักษา. (2562). การศึกษาการบริหารงานประชาสัมพันธ์ สถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1. วารสารการบริหารการจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 1(3), 69 - 84.

ศุภรัตน์ เลิศมโนกุล. (2565). การเป็นผู้บริหารมืออาชีพของผู้บริหารสถานศึกษา ในสถานศึกษาเฉพาะความพิการ ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการนอร์ทเทิร์น, 9(4), 74–93.

สมฤดี พละวุฑิโฒทัย. (2566). การพัฒนาการบริหารระบบการศึกษาเพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองดีวิถีประชาธิปไตย. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(1), 264-273.

สำนักงานการศึกษาพิเศษจังหวัดนครศรีธรรมราช. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปี 2567. นครศรีธรรมราช : สำนักงานการศึกษาพิเศษจังหวัดนครศรีธรรมราช.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2563). คู่มือสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กลุ่มพัฒนาระบบบริหารการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการและผู้ด้อยโอกาส. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สุวิทย์ หอมสมบัติ. (2565). การพัฒนารูปแบบการประชาสัมพันธ์ที่มีประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. Journal of Modern Learning Development, 7(11), 296 -313.

อัจฉรา จงดี. (2560). การศึกษาการมีส่วนร่วมในการบริหารสถานศึกษาของคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ในจังหวัดจันทบุรีระยองและตราด. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

Cutlip. S. M.. & Center, A. H. (1994). Modern public relations (6th ed.). New York: McGraw-Hill.

Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.