ประสิทธิผลของการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ร่วมกับโครงการบริการวิชาการแก่ชุมชนและสังคม มหาวิทยาลัยรามคำแหง

ณธษา  พันธ์บัว; กนกวรรณ  ทองตำลึง; จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ

doi:10.60027/iarj.2025.288204

ผู้แต่ง

ณธษา พันธ์บัว คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง บทคัดย่อ https://orcid.org/0009-0005-9532-2567
กนกวรรณ ทองตำลึง คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง บทคัดย่อ https://orcid.org/0009-0006-0467-5736
จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0003-0117-0426

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.288204

คำสำคัญ:

การบริการวิชาการ, ประสิทธิผล, คหกรรมศาสตร์, การบูรณาการการจัดการเรียนการสอน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้มุ่งส่งเสริมการบริการทางวิชาการแก่ชุมชนและสังคม ผ่านโครงการบริการวิชาการแก่ชุมชนแบบให้เปล่าในหัวข้อ “EDU for All : ศึกษาศาสตร์สู่ชุมชนเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต” เพื่อให้ได้สารสนเทศสำคัญในการนำข้อมูลไปใช้ปรับปรุงและพัฒนาการบูรณาการการจัดการเรียนการสอน ดังนั้นในงานวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาคุณภาพของปัจจัยนำเข้า กระบวนการและประสิทธิผลของการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชา คหกรรมศาสตร์ร่วมกับโครงการบริการวิชาการแก่ชุมชนและสังคม มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ (2) สร้างสมการในการพยากรณ์ประสิทธิผลของการบูรณาการการจัดการเรียนการสอน ฯ

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ ผู้เข้าร่วมโครงการบริการวิชาการแก่ชุมชนและสังคม จำนวน 54 คน ซึ่งกำหนดขนาดของตัวอย่างจากโปรแกรม G*Power 3.1.9.4 ที่ขนาดอิทธิพล เท่ากับ 0.25 ระดับนัยสำคัญ .05 ค่าอำนาจทดสอบเท่ากับ 0.95 และตัวแปรพยากรณ์ จำนวน 4 ตัว สุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เก็บข้อมูลโดยใช้แบบประเมินแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 20 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติบรรยายได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสร้างสมการพยากรณ์โดยการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุที่มีคัดเลือกตัวแปรอิสระเข้าสู่สมการพยากรณ์แบบ Stepwise

ผลการวิจัย: (1) คุณภาพของปัจจัยนำเข้าและกระบวนการของการบูรณาการฯ มีคุณภาพอยู่ในระดับดีมาก (M = 4.74, SD = 0.441) และการบูรณาการฯ มีประสิทธิผลในระดับดีมาก (M = 4.73, SD = 0.543) (2) ตัวแปรอิสระที่ร่วมกันทำนายประสิทธิผลของการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรมากที่สุด คือ กระบวนการบริหารจัดการ (X₄) กระบวนการจัดกิจกรรม (X₃) และปัจจัยนำเข้าด้านวิทยากร (X₁) ตามลำดับ สามารถเขียนเป็นสมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบและคะแนนมาตรฐาน ได้ดังนี้

สมการถดถอยในรูปคะแนนดิบ :\widehat{Y} = 0.280 + 0.448 (X₄) + 0.326 (X₃) + 0.166 (X₁)

สมการถดถอยในรูปคะแนนมาตรฐาน : \widehat{Z} = 0.448 (X₄) + 0.330 (X₃) + 0.221 (X₁)

สรุปผล: ตัวแปรอิสระที่ร่วมกันทำนายประสิทธิผลของการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรมากที่สุด คือ กระบวนการบริหารจัดการ กระบวนการจัดกิจกรรม และปัจจัยนำเข้าด้านวิทยากร ดังนั้นในการดำเนินการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนร่วมกับโครงการบริการวิชาการ ควรให้ความสำคัญกับตัวแปรทั้งสามดังข้อค้นพบในการวิจัยครั้งนี้ เพื่อให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด

เอกสารอ้างอิง

กนกวรรณ ทองตำลึง และคณะ. (2566). รายงานผลการบูรณาการโครงการบริการวิชาการสู่รายวิชาในหลักสูตร. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2566). แผนปฏิบัติราชการ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570). Retrieved from http://www.edu.ru.ac.th/images/edu_plan/plan-2566-002.pdf

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2567). โครงการบริการวิชาการแก่ชุมชน EDU for All. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พรดารา เขตต์ทองคํา, จันทนี ธีรเวชเจริญชัย, และจุฑาภรณ์ มาสันเทียะ. (2568). ศาสตร์คหกรรมสู่การสร้างมูลค่าเพิ่มของผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 5(1), 543–556. https://doi.org/10.60027/iarj.2025.280529

ภพณภัทร ทองแย้ม และคณะ. (2567). ผลลัพธ์ของการบูรณาการความรู้ในหลักสูตรคหกรรมศาสตร์เพื่อบริการชุมชน. งานวิจัยคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สมจินดา ชมพูนุท และวรรณเพ็ญ อินทร์แก้ว. (2560). การจัดกิจกรรมบริการวิชาการร่วมกับการเรียนการสอนในรายวิชา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สุวิมล ติรกานันท์. (2548). การประเมินนโยบาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวิมล ติรกานันท์. (2555). การวิจัยเชิงปริมาณทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เหมือนแพร รัตนศิริ และคณะ. (2566). การบูรณาการศาสตร์คหกรรมกับการบริการวิชาการแก่ชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนปิ่นเจริญ 1 เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(2), 753–768. https://doi.org/10.14456/iarj.2023.91

Ali, M., Khan, M., & Ahmad, M. (2020). Quality of academic services in higher education: A comprehensive approach. International Journal of Educational Management, 34(7), 1225–1241. https://doi.org/10.1108/IJEM-03-2020-0105

Brown, H. D. (2009). Principles of language learning and teaching (5th ed.). Pearson Longman.

Dereso, D., Getachew, Y., & Tesfaye, D. (2021). Higher education and academic service in Africa: A review. Journal of Educational Research and Practice, 11(1), 145–157.

Dunn, W. N. (1944). Public policy analysis: An introduction. Prentice-Hall.

Fiernaningsih, A., Nugroho, A., & Yulianto, F. (2023). Academic service management in Indonesian universities: A case study. Journal of University Management, 9(2), 199–210.

Moran, K. (2024). Integrating academic service with business curriculum in higher education. Journal of Service Learning in Higher Education, 12(1), 78–90.

Pagara, M., Garcia, L., & Torres, F. (2023). E-SLP model for graduate education during COVID-19: Lessons from participatory action research. Asian Journal of Education and Research, 15(3), 202–217.

Shulman, L. S. (1987). Knowledge and teaching: Foundations of the new reform. Harvard Educational Review, 57(1), 1–22.

Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt Brace & World.