รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม

ผู้แต่ง

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e287907

คำสำคัญ:

รูปแบบการพัฒนา, ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์, ผู้บริหารสถานศึกษามัธยมศึกษา

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์การวิจัย: ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษามีบทบาทสำคัญในการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน โดยเฉพาะในยุคที่การศึกษาเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงและการแข่งขันที่ซับซ้อน จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ผู้บริหารสถานศึกษาถือเป็นกุญแจสำคัญในการขับเคลื่อนองค์กรไปสู่เป้าหมาย ผ่านการบริหารที่มีความคิดสร้างสรรค์ ซึ่งช่วยให้สถานศึกษาปรับตัวและพัฒนาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้จึงกำหนดวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา 3) สร้างรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา และ 4) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา

ระเบียบวิธีการวิจัย : การวิจัยแบ่งออกเป็น 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน ระยะที่ 2) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 331 คน เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .79 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 3 สร้างรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ กลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 6 คน ที่ปฏิบัติหน้าที่ในสถานศึกษาที่ศึกษาดูงานวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ และกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน เพื่อยืนยันรูปแบบโดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ ระยะที่ 4 ศึกษาผลการใช้รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 15 คน โดยการสมัครใจเข้าร่วมพัฒนา 

ผลการวิจัย:1. องค์ประกอบและตัวชี้วัดภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา ประกอบด้วย 1) ความคิดสร้างสรรค์ 2) จินตนาการ 3) การยืดหยุ่นและปรับตัว 4) การมีวิสัยทัศน์ และ 5) การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล 2.  สภาพปัจจุบันโดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก สภาพที่พึงประสงค์โดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นเรียงตามลำดับดังนี้ 1) การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล 2) การยืดหยุ่นและปรับตัว 3) ความคิดสร้างสรรค์ 4) การมีวิสัยทัศน์ และ 5) จินตนาการ ตามลำดับ 3. รูปแบบประกอบด้วยองค์ประกอบ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) เนื้อหา 4) กระบวนการพัฒนา และ 5) การวัดและประเมินผล กำหนดแบ่งเนื้อหาออกเป็น 5 โมดูล ดังนี้ Module 1 ความคิดสร้างสรรค์ Module 2 จินตนาการ Module 3 การยืดหยุ่นและปรับตัว Module 4 การมีวิสัยทัศน และ Module 5 การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล โดยมีผลการประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 4. ผลการศึกษาการใช้รูปแบบโดยรวมผู้เข้ารับการพัฒนามีระดับภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาหลังการพัฒนาอยู่ในระดับมากที่สุด ผลการประเมินความพึงพอใจที่มีต่อรูปแบบโดยรวมมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด และผลการประเมินความเหมาะสมของคู่มือการใช้รูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด

สรุปผล ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ (Creative Leadership) เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้ผู้บริหารสถานศึกษาบริหารงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเน้นการสร้างแรงบันดาลใจ กระตุ้นให้บุคลากรคิดนอกกรอบ กล้าตัดสินใจ และปรับตัวต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงได้ดี งานวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา มี 5 องค์ประกอบที่สำคัญ ได้แก่ (1) ความคิดสร้างสรรค์ (2) การมีวิสัยทัศน์ (3) การยืดหยุ่นและปรับตัว (4) การปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง และ (5) จินตนาการ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนองค์กรให้พัฒนาและตอบสนองต่อความท้าทายในยุคปัจจุบัน

เอกสารอ้างอิง

กรองทิพย์ นาควิเชตร. (2552). ภาวะผู้นำสร้างสรรค์เพื่อการศึกษา. สมุทรปราการ: ธีรสาส์น.

กิตติกร ธรรมกิจวัฒน์. (2562). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดบุรีรัมย์ (วิทยานิพนธ์ กศ.ม.). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

กิตติ์กาญจน์ ปฏิพันธ์. (2555). โมเดลสมการโครงสร้างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาอาชีวศึกษา (ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ชัยยนต์ เพาพาน. (2559). ผู้บริหารโรงเรียนยุคใหม่ในศตวรรษที่ 21. วารสารคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 1(1), 304–306.

ชาญชัย ศรีภิญโญ. (2563). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ธีระ รุญเจริญ. (2554). ความเป็นผู้บริหารมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.

นเรศ บุญช่วย. (2555). แผนกลยุทธ์เพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ฯ.

ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2564). คุณลักษณะของผู้นำเชิงกลยุทธ์ (Strategic Leadership). สืบค้นจาก https://www.popticles.com/business/strategic-leadership-characteristics/

พสุ เดชะรินทร์. (2553). Complexity และ Creativity สองปัจจัยสำหรับผู้นำในอนาคต. สืบค้นจาก http://www.moe.go.th

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2555). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ: กระบวนทัศน์ใหม่และผู้นำใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมาน อัศวภูมิ. (2550). การใช้การวิจัยพัฒนารูปแบบในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 2(2), 76–84.

สิริกร ไชยราช. (2562). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2550). ภาวะความเป็นผู้นำ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

สุวิมล ว่องวานิช. (2558). การวิจัยและประเมินผลทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Anderson, T. P. (1997). Using models of instruction. In C. R. Dills & A. J. Romiszowski (Eds.), Instructional development paradigms. Englewood Cliffs, NJ: Educational Technology Publications.

Bass, B. M. (1985). Leadership and performance beyond expectations. New York: Free Press. (Cited in กิตติกร ธรรมกิจวัฒน์, 2562)

Chernin, P. (2001). Creative leadership: The strength of ideas, the power of the imagination. Vital Speeches of the Day, 68(8), 245.

Davar, R. S. (1994). Creative leadership: The people-oriented task approach. Bombay: UBS Publishers.

Eisner, E. W. (1976). Educational connoisseurship and criticism: Their form and functions in educational evaluation. Journal of Aesthetic Evaluation or Education, 10.

Ivancevich, J. M., Konopaske, R., & Matteson, M. T. (2008). Organizational behavior and management. Burr Ridge, IL: McGraw-Hill.

Joyce, B. R., Weil, M., & Calhoun, E. (2011). Models of teaching (8th ed.). Boston: Allyn & Bacon.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Robinson, K. (2007). Ken Robinson on the principles of creative leadership. Fast Company. Retrieved from http://www.fastcompany.com/1764044/

Sternberg, R. J. (2006). Creative leadership: It’s a decision. Journal of Leadership, 36(2), 22–24.

Stoll, L., & Temperley, J. (2009). Creative leadership: A challenge of our times. School Leadership & Management, 29(1), 63–76.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-05-10

รูปแบบการอ้างอิง

ดีแก่นทราย ว., ดวงชาทม ก., & ภูจอมจิตร ป. (2026). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 6(3), e287907 . https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e287907

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ