การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอน ระดับประถมศึกษาในจังหวัดราชบุรี

จิรัชญา ปานมณี; กนิษฐา เชาว์วัฒนกุล; ธีรศักดิ์ สร้อยคีรี

doi:10.60027/iarj.2025.286594

ผู้แต่ง

จิรัชญา ปานมณี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ https://orcid.org/0009-0002-0621-0562
กนิษฐา เชาว์วัฒนกุล คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ https://orcid.org/0009-0002-5307-7127
ธีรศักดิ์ สร้อยคีรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ https://orcid.org/0000-0002-3217-6356

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.286594

คำสำคัญ:

การพัฒนาหลักสูตร, สมรรถนะ, วิจัยในชั้นเรียน

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การทำวิจัยในชั้นเรียนเป็นทักษะสำคัญที่ช่วยให้ครูสามารถพัฒนาการสอนและแก้ไขปัญหาการเรียนรู้ของนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์จึงมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมสมรรถนะของครู โดยให้เข้าถึงความรู้และฝึกปฏิบัติได้สะดวกยิ่งขึ้น ทั้งยังสอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาวิชาชีพในยุคดิจิทัล การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอนระดับประถมศึกษาในจังหวัดราชบุรี 2) ประเมินผลหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอนระดับประถมศึกษาในจังหวัดราชบุรี

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูผู้สอนในโรงเรียน ระดับชั้นประถมศึกษาในจังหวัดราชบุรี จำนวน 30 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1. หลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ 2. แบบทดสอบวัดผลการเรียนรู้ 3. แบบประเมินสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียน ประกอบด้วย ด้านความรู้ ด้านทักษะ ด้านเจตคติ และ 4. แบบประเมินความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า

ผลการวิจัย: พบว่า 1) การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ที่ส่งเสริมสมรรถนะมีประสิทธิภาพค่าเท่ากับ 81.75/84.63 เมื่อเทียบกับเกณฑ์ 80/80 พบว่ามากกว่าเกณฑ์ที่กำหนด 2) ผลการประเมินผลหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์ที่ส่งเสริมสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียน มีดังนี้ 2.1) ความรู้ด้านการทำวิจัยในชั้นเรียนหลังเรียนมากกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.2) สมรรถนะการทำวิจัยในชั้นเรียนอยู่ในระดับมาก 2.3) ความพึงพอใจต่อการจัดหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์อยู่ในระดับมากที่สุด

สรุปผล: การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูระดับประถมศึกษา ได้ผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม ทั้งในด้านหลักสูตรและคู่มือการอบรมที่สามารถใช้เป็นแนวทางในการศึกษาวิจัยต่อไป อีกทั้งระบบการพัฒนาหลักสูตรมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้ปฏิบัติได้จริง ผู้เข้าอบรมได้รับความรู้ ทักษะ และสามารถบูรณาการการทำวิจัยในชั้นเรียนได้อย่างเหมาะสม นอกจากนี้ ยังช่วยเสริมสร้างเจตคติที่ดีและกระตุ้นให้ครูตระหนักถึงความสำคัญของการพัฒนาตนเองด้านการทำวิจัยเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนการสอนต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กนกพร พรหมสุวรรณ และ อริยพร คุโรดะ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการชั้นเรียนตามแนวคิดจิตปัญญาศึกษาของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9 (3), 1079-1090.

จักรกฤษณ์ โพธาพล. (2563). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมการจัดการเรียนรู้รายวิชา ED 1003 การวิจัยทางการศึกษาและวิจัยในชั้นเรียนหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิตสาขาการสอนภาษาอังกฤษ. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 7(2), 353-371.

ชนาภรณ์ ปัญญาการผล. (2561). การพัฒนากิจกรรมฝึกอบรมออนไลน์เรื่องการใช้งานระบบ MUx เพื่อการจัดการเรียน การสอนออนไลน์เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการสร้างบทเรียนออนไลน์และการเรียนรู้แบบนำตนเองของอาจารย์และบุคลากร มหาวิทยาลัยมหิดล. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (เทคโนโลยีการศึกษา), มหาวิทยาลัยศิลปากร.

นิคม เจียรจินดา. (2561). การประเมินหลักสูตรทวิปริญญาโททางรัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ (หลักสูตรปรับปรุง 2561). KASEM BUNDIT JOURNAL, 19(10), 295-311.

นิภาพร ช่วยธานี. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning โดยใช้สื่อนวัตกรรมและเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ สำหรับอาจารย์ผู้สอนในระดับอุดมศึกษา. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการประมง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย

พระมหาโกศล มาดี และ ฉัตรระวี มณีขัติย์. (2567). การพัฒนาหลักสูตร: บทวิเคราะห์เชิงวิพากษ์เพื่อเตรียมความพร้อมการศึกษาในยุค Next Normal. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(5), 1333-1344.

ภณิดา ชูช่วยสุวรรณ. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอนระดับประถมศึกษา : การประเมินความต้องการจำเป็นสมบูรณ์. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยทางการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มนัส จันทร์พวง. (2567). รูปแบบสำรวจแบบสำรวจแบบมีส่วนหนึ่งส่วนใดของชุมชนในการศึกษาวิจัยสถานศึกษาปฐมวัยที่เน้นสาระท้องถิ่นเพื่อพัฒนาทักษะสมอง EF. วารสารวิจัยทางวิชาการ, 8(1), 273-290.

รินรดี พรามณี. (2563). การพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. วารสารวิจัยและนวัตกรรม, 3(2), 84-102.

วลิดา อุ่นเรือน. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ ตามแนวทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยการปฏิสัมพันธ์ ทางสังคมร่วมกับแนวคิดการเรียนรู้ตามสภาพจริง เพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้ที่เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคลสำหรับนักศึกษาครู. Journal of Education and Innovation, 25(1), 222-237.

ศิวะลักษณ์ มหาชัย, และ เอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2065). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐารามวัดจอมมณี, 5(2), 168-185.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

อังสนา ศิรประชา. (2553) การศึกษาความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมการสอนเสริมและสอบรวบยอดความพร้อมในการสอบ และผลการสอบขึ้นทะเบียนรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ของนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ:สมุทรปราการ.

Oliva, P.F. (1992) Developing the Curriculum. (3rd ed). New York : Harper Collins.

Saylor, Alexander and Lewis. (1974). Curriculum Development Model for Islamic Education in Schools. Bandung: Sinergi Mandiri.

Taba, H., & Spalding, W. B. (1962). Curriculum development: Theory and practice (Vol. 37). New York: Harcourt, Brace & World.