ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเมืองรองของนักท่องเที่ยวจีนในจังหวัดเชียงราย

วีระ  วีระโสภณ

doi:10.60027/iarj.2025.284378

ผู้แต่ง

วีระ วีระโสภณ วิทยาลัยการจัดการอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา https://orcid.org/0009-0009-6905-4019

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.284378

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวเมืองรอง, นักท่องเที่ยวจีน, ปัจจัยดึงดูดและปัจจัยผลัก

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การท่องเที่ยวเมืองรองเป็นกลยุทธ์สำคัญในการกระจายรายได้และลดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะจังหวัดเชียงรายที่มีศักยภาพในการดึงดูดนักท่องเที่ยวจีนผ่านเส้นทางสายไหม การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาข้อมูลส่วนบุคคลและพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวจีน และ (2) วิเคราะห์อิทธิพลของปัจจัยดึงดูดและปัจจัยผลักที่มีต่อการตัดสินใจท่องเที่ยว

ระเบียบวิธีการวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือนักท่องเที่ยวจีนจำนวน 475 คน ใช้การสุ่มแบบหลายขั้นตอนและการสุ่มตามสะดวก เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.80 และมีค่าความเชื่อมั่น 0.928 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน

ผลการวิจัย: (1) นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุ 31-40 ปี สมรสแล้ว การศึกษาระดับปริญญาโท รายได้สูง นิยมเดินทางผ่านเส้นทางสายไหม ใช้เวลา 1-5 วัน และรับข้อมูลผ่าน KOL (2) ปัจจัยดึงดูดและปัจจัยผลักมีอิทธิพลระดับมาก โดยการผ่อนคลายความเครียดและความสวยงามของแหล่งท่องเที่ยวมีอิทธิพลสูงสุด

สรุปผล: ควรพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรองให้ตอบสนองกลุ่มนักท่องเที่ยวจีนที่มีศักยภาพ เน้นการสื่อสารผ่านดิจิทัล พัฒนาเส้นทางสายไหม และสร้างประสบการณ์ที่ผ่อนคลายพร้อมการเรียนรู้วัฒนธรรม

เอกสารอ้างอิง

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักงานเศรษฐกิจการท่องเที่ยว.

ชัญญา พิริยวานิช และรวิภา ธรรมโชติ. (2565). องค์ประกอบความสำเร็จของการท่องเที่ยวเมืองรอง.วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6 (2), 68-79.

ชู มา และพันธุมดี เกตะวันดี. (2567). การกำหนดแบรนด์สถานที่และการพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนในดอยแม่สลอง: การวิเคราะห่์ผู้้้มีส่วนได้ส่วนเสียหลายฝ่าย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 28(1), 152-167.

ธัญยธรณ์ ตันโน, ทักษ์ อุดมรัตน์, อัจฉรา ศรีพันธ์ และชนัดดา ภูหงษ์ทอง. (2566). แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ของผู้นำชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานเอกลักษณ์ชุมชนในเมืองรองของภาคเหนือตอนล่าง 2. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 237-254.

ประเสริฐ ใจสม, ศรีปริญญา ธูปกระจ่าง, ชาญเดช เจริญวิริยะกุล, ปฎิญญา บุญผดุง และเอื้ออัมพร ทิพยทิฆัมพร. (2563). บุพปัจจัยของความยั่งยืนของการท่องเที่ยวเมืองรอง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์มจร, 8(1), 133-144.

วรพล เกิดแก้ว. (2566). การศึกษาการนำนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเมืองรองไปปฏิบัติในจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย. (2566). สถิตินักท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย ปี 2566. เชียงราย: สำนักงานการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย.

สุธาสินี อัมพิลาศรัย, อดิลล่า พงศ์ยี่หล้า และศิริเดช คำสุพรหม. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของหมู่บ้านท่องเที่ยวเมืองรองในประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 11(2), 101-114.

สุวิทย์ พิศแลงาม. (2566). ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรอง กรณีศึกษา: จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

เสงี่ยม บุญพัฒน์ และอรวรรณ บุญพัฒน์. (2566). การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอาหารในจังหวัดเชียงรายภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจ BCG. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 5(3), 679-693.

Best, J. W., & Kahn, J. V. (2016). Research in Education (11th ed.). Boston: Pearson.

Crompton, J. L. (1979). Motivations for a pleasure vacation. Annals of Tourism Research, 6(4), 408-424.

Dang, H. S., Nguyen, T. M. T., Wang, C. N., & Day, J. D. (2020). Grey system theory in the study of the medical tourism industry and its economic impact. International Journal of Environmental Research and Public Health, 17(3), 961.

Dangelico, R. M., Alvino, L., & Fraccascia, L. (2022). Investigating the antecedents of consumer behavioral intention for sustainable fashion products: Evidence from a large survey of Italian consumers. Technological Forecasting and Social Change, 185, 122010.

Dann, G. M. (1977). Anomie, ego-enhancement, and tourism. Annals of Tourism Research, 4(4), 184-194.

Diogo, E. (2024). “Why here?”—Pull factors for the attraction of non-EU immigrants to rural areas and smaller cities. Social Sciences, 13(4), 184. https://doi.org/10.3390/socsci13040184

Durmaz, Y., Çayırağası, F., & Çopuroğlu, F. (2022). The mediating role of destination satisfaction between the perception of gastronomy tourism and consumer behavior during COVID-19. International Journal of Gastronomy and Food Science, 28, 100525.

Fenitra, R. M., Hati, S. R. H., Khan, G., Setyowardhani, H., Daryanti, S., & Ramayah, T. (2024). Determining intention to visit halal destinations from the perspective of the push-pull-mooring framework. Journal of Hospitality and Tourism Insights. Retrieved March 15, 2024, from https://doi.org/10.1108/JHTI-07-2024-0682.

Li, X., Li, Z., Song, C., Lu, W., & Zhang, Q. (2021). Exploring consumer behavior in virtual reality tourism using the theory of planned behavior. CAB International Digital Library.

Lim, W. M. (2021). Toward an agency and reactance theory of crowding: Insights from COVID‐19 and the tourism industry. Journal of Consumer Behaviour, 20, 1690–1694.

Lin, H. H., Chen, I. Y., Lu, S. Y., Tseng, Y. H., & Lin, J. C. (2022). Cultural tourism and local economic development during the epidemic: A study on tourist perceptions of Hakka tourism. Open Geosciences, 14, 590–606.

López-Sanz, J. M., Penelas-Leguía, A., & García-Pérez, J. L. (2021). Sustainable development and consumer behavior in rural tourism—the importance of image and loyalty for host communities. Sustainability, 13(9), 4763

Lu, C. Y., Dean, D., Suhartanto, D., & Hussein, A. S. (2021). Predicting tourist loyalty toward cultural creative attractions: The moderating role of demographic factors. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 22(3), 293-311.

Maciejewski, G., Malinowska, M., & Kucharska, B. (2021). Sustainable development as a factor differentiating consumer behavior: The case of Poland. European Research Studies Journal, XXIV(3), 934-948.

Makanyeza, C., & Svotwa, T. D. (2021). The effect of consumer rights awareness on attitude and purchase intention in the hotel industry: The moderating role of demographic characteristics. Cogent Business & Management, 8(1898301), 1-18.

Mathew, V., & Soliman, M. (2021). Does digital content marketing affect tourism consumer behavior? An extension of the technology acceptance model. Journal of Consumer Behaviour, 20(3), 606-620.

Pampasit, R. (2022). Community-based tourism and community economic development: The case of the lower northern region, Thailand. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 15(4), 110-124.

Sharma, S., Singh, G., Pratt, S., & Narayan, J. (2021). Exploring consumer behavior to purchase travel online in Fiji and the Solomon Islands? An extension of the UTAUT framework. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research. Emerald Publishing Limited.

South China Morning Post. (2023). Thailand says 1 million Chinese tourists visited from January to mid-May. Retrieved March 10, 2024, from https://www.scmp.com.

Taghikhah, F., Shukla, N., & Filatova, T. (2021). Shifts in consumer behavior towards organic products: Theory-driven data analytics. Journal of Retailing and Consumer Services. Elsevier. Available under CC-BY-NC-ND 4.0 License.

Valtonen, E. (2024). The perceived safety of Europe as a travel destination in the travel decision-making process: From the perspective of solo female travelers. Theseus.fi. Retrieved March 15, 2024, from https://www.theseus.fi/handle/10024/847902.

Wongmonta, S. (2021). Post-COVID-19 tourism recovery and resilience: Thailand context. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 5(2), 137-138.

Wu, Z., & Dutt, C. S. (2022). Motivations of Chinese outbound travelers: FIT, group, and customized travelers. International Marketing Journal of Culture and Tourism, 1(1), 13–14.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.