การพัฒนาความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนในระดับชั้นระถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้วิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา

กมลชนก อิ่มสิม; ภูษิต  บุญทองเถิง; ทิพาพร  สุจารี

doi:10.60027/iarj.2026.e283944

ผู้แต่ง

กมลชนก อิ่มสิม มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม https://orcid.org/0009-0004-1191-0701
ภูษิต บุญทองเถิง มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0009-0009-6472-4968
ทิพาพร สุจารี มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม https://orcid.org/0000-0003-0411-5174

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e283944

คำสำคัญ:

วิธีการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร, ความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์, เกมทางภาษา , ความพึงพอใจ

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์ : คำศัพท์เป็นปัจจัยที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในการเรียนรู้ทุกภาษา ดังนั้นการพัฒนาด้านการเรียนรู้คำศัพท์มีความจำเป็นต่อการเรียนรู้ภาษา หากผู้เรียนขาดความรู้เกี่ยวกับคำศัพท์ ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จในการพัฒนาการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร ดังนั้น การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบความสามารถในการเรียนรู้ก่อนและหลังเรียน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการพัฒนาความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้วิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา

ระเบียบวิธีวิจัย : เป็นการวิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนอนุบาลจันทรัตน์ อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 16 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) เกมทางภาษา 3) แบบทดสอบวัดความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อวิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานใช้ t – test

ผลการวิจัย : พบว่า 1. ประสิทธิภาพของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้วิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา มีประสิทธิภาพ 84.00/82.92 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด 2. ความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษ ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 3. ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการพัฒนาความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา โดยรวมมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก ( \bar{x}= 4.50; S.D. =0.52)

สรุปผล: การจัดกิจกรรมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษเพื่อพัฒนาความสามารถของนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้วิธีการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับเกมทางภาษา มีประสิทธิภาพ ตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ นักเรียนมีความสามาถในการเรียนรู้คำศัพท์สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก

เอกสารอ้างอิง

กมลรัตน์ หล้าสุวงษ์. (2542). แนวทางการสอนภาษาไทยเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

ชฎาพร ยางเงิน. (2562). แนวทางการพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

ชไมพร ชาญวิจิตร. (2560). การประเมินผลการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือที่ส่งเสริมการคิดวิเคราะห์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

ณัฐิมา จุรุเทียบ. (2547). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงรุกในรายวิชาวิทยาศาสตร์. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

นเรศ สุรสิทธิ์. (2545). หลักการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. สุวีริยาสาส์น.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.

ปัญจลักษณ์ ถวาย. (2560). ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.

พรสวรรค์ สีป้อ. (2550). การพัฒนาการเรียนการสอนโดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ไพศาล วรคำ. (2552). นวัตกรรมและเทคโนโลยีทางการศึกษา. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สกาวรัตน์ ยศพรมราช, & เกวลี สร้อยสังวาลย์. (2565). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 14(1), 55–66.

สาคร พุทธผล. (2546). วิธีการวิจัยทางการศึกษา. ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2559). คู่มือการใช้หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

สุรวาท ทองบุ. (2550). จิตวิทยาสำหรับครู. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

องอาจ นามวงศ์. (2554). กลยุทธ์การสอนเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

อารี รังสินนท์. (2542). จิตวิทยาพัฒนาการ. สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

Boocock, S. S. (1981). The sociology of education. Houghton Mifflin.

Dobson, A. (1998). Justice and the environment: Conceptions of environmental sustainability and dimensions of social justice. Oxford University Press.

Larsen-Freeman, D. (2000). Techniques and principles in language teaching (2nd ed.). Oxford University Press.

Savage, J., & Armstrong, P. (2004). Effective teaching in secondary schools: A practical guide. SAGE.

The World Book Encyclopedia. (1998). World Book. World Book, Inc.