แนวทางการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

ผู้แต่ง

  • ชลิดา แย้มศรีสุข คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต https://orcid.org/0009-0004-5859-7695

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283793

คำสำคัญ:

นิเวศวิทยาวัฒนธรรม, รองเง็ง, ผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม, ชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการสืบสานวัฒนธรรม ประเพณี และภูมิปัญญาท้องถิ่น เช่น รองเง็ง ประเพณีลอยเรือ โดยมีวัตถุประสงค์การศึกษา คือ เพื่อศึกษาแนวทางการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก ตำบลรัษฎา อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

ระเบียบวิธีการวิจัย: วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 20 คน จากกลุ่มผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม ชาวบ้านในชุมชน

ผลการวิจัย: แนวทางการยกระดับผู้ประกอบการ โดยการวิเคราะห์ศักยภาพของผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม ประกอบด้วย จุดแข็ง ได้แก่ ชาวเลสามารถปกป้องสภาพแวดล้อมในพื้นที่ จุดอ่อน ได้แก่ ความเจริญของสภาพแวดล้อมที่เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ให้กับชาวเล โอกาส ได้แก่ การส่งเสริมนิเวศวิทยาวัฒนธรรมของชุมชน ท้องถิ่น อุปสรรค ได้แก่ ชุมชนเกิดการปรับตัวกับความเปลี่ยนทางสังคม

สรุปผล: การศึกษานิเวศวิทยาวัฒนธรรมเพื่อการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรมในพื้นที่ชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก ซึ่งเป็นพื้นที่ชาวเลไทใหม่ และมีฐานทรัพยากรท้องถิ่นในด้านภูมิปัญญาในการสานไสดักปลา การระบำรองเง็ง และอาหารหอยติ๊บพื้นถิ่น จึงจำเป็นต้องมีการถ่ายทอดวัฒนธรรมผ่านชุดความรู้ฐานทรัพยากรท้องถิ่นในการสืบสานวิถีชีวิตผ่านการมีส่วนร่วมของผู้คนในพื้นที่

เอกสารอ้างอิง

ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ และชัยณรงค์ เครือนวน. (2557). โครงสร้างอำนาจและการกระจุกตัวของความมั่งคั่งในท้องถิ่น : กรณีศึกษาจังหวัดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก โครงสร้างอำนาจและการสะสมทุนในจังหวัดแห่งหนึ่ง. ภายใต้ชุดโครงการวิจัย “สู่สังคมไทยเสมอหน้า การศึกษาโครงสร้างความมั่งคั่งและโครงสร้างอำนาจเพื่อการปฏิรูป”. กรุงเทพฯ: มติชน.

นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2566). ความเป็นชายละมุนละไม (Soft Masculinity). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.

นฤมล ขุนวีช่วย และมานะ ขุนวีช่วย. (2553). ชีวิตและวัฒนธรรมชาวเลอูรักลาโว้ยแห่งทะเลอันดามัน. สำนักงาน คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม.

ละเอียด กิตติยานันท์. (2529). สภาพความเป็นอยู่และความต้องการที่เกี่ยวกับการศึกษา เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวเล. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต,จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2551). ความหมายของภูมิวัฒนธรรม การศึกษาจากภายในและสำนึกของท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์

Duxbury, N., Gillette, E., & Pepper, K. (2007). Exploring the cultural dimensions of sustainability. Creative City News: Special Edition 4. Vancouver: Creative City Network of Canada. Retrieved from: www.creativecity.ca/senewsletters/special-edition-4/index.html

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-05-31

รูปแบบการอ้างอิง

แย้มศรีสุข ช. (2025). แนวทางการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(3), 813–820. https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283793

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ