แนวทางการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283793คำสำคัญ:
นิเวศวิทยาวัฒนธรรม, รองเง็ง, ผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม, ชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแกบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการสืบสานวัฒนธรรม ประเพณี และภูมิปัญญาท้องถิ่น เช่น รองเง็ง ประเพณีลอยเรือ โดยมีวัตถุประสงค์การศึกษา คือ เพื่อศึกษาแนวทางการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก ตำบลรัษฎา อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต
ระเบียบวิธีการวิจัย: วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 20 คน จากกลุ่มผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม ชาวบ้านในชุมชน
ผลการวิจัย: แนวทางการยกระดับผู้ประกอบการ โดยการวิเคราะห์ศักยภาพของผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรม ประกอบด้วย จุดแข็ง ได้แก่ ชาวเลสามารถปกป้องสภาพแวดล้อมในพื้นที่ จุดอ่อน ได้แก่ ความเจริญของสภาพแวดล้อมที่เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ให้กับชาวเล โอกาส ได้แก่ การส่งเสริมนิเวศวิทยาวัฒนธรรมของชุมชน ท้องถิ่น อุปสรรค ได้แก่ ชุมชนเกิดการปรับตัวกับความเปลี่ยนทางสังคม
สรุปผล: การศึกษานิเวศวิทยาวัฒนธรรมเพื่อการยกระดับผู้ประกอบการนิเวศวิทยาวัฒนธรรมในพื้นที่ชุมชนบ้านแหลมตุ๊กแก ซึ่งเป็นพื้นที่ชาวเลไทใหม่ และมีฐานทรัพยากรท้องถิ่นในด้านภูมิปัญญาในการสานไสดักปลา การระบำรองเง็ง และอาหารหอยติ๊บพื้นถิ่น จึงจำเป็นต้องมีการถ่ายทอดวัฒนธรรมผ่านชุดความรู้ฐานทรัพยากรท้องถิ่นในการสืบสานวิถีชีวิตผ่านการมีส่วนร่วมของผู้คนในพื้นที่
เอกสารอ้างอิง
ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ และชัยณรงค์ เครือนวน. (2557). โครงสร้างอำนาจและการกระจุกตัวของความมั่งคั่งในท้องถิ่น : กรณีศึกษาจังหวัดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก โครงสร้างอำนาจและการสะสมทุนในจังหวัดแห่งหนึ่ง. ภายใต้ชุดโครงการวิจัย “สู่สังคมไทยเสมอหน้า การศึกษาโครงสร้างความมั่งคั่งและโครงสร้างอำนาจเพื่อการปฏิรูป”. กรุงเทพฯ: มติชน.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2566). ความเป็นชายละมุนละไม (Soft Masculinity). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
นฤมล ขุนวีช่วย และมานะ ขุนวีช่วย. (2553). ชีวิตและวัฒนธรรมชาวเลอูรักลาโว้ยแห่งทะเลอันดามัน. สำนักงาน คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม.
ละเอียด กิตติยานันท์. (2529). สภาพความเป็นอยู่และความต้องการที่เกี่ยวกับการศึกษา เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวเล. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต,จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2551). ความหมายของภูมิวัฒนธรรม การศึกษาจากภายในและสำนึกของท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์
Duxbury, N., Gillette, E., & Pepper, K. (2007). Exploring the cultural dimensions of sustainability. Creative City News: Special Edition 4. Vancouver: Creative City Network of Canada. Retrieved from: www.creativecity.ca/senewsletters/special-edition-4/index.html
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Interdisciplinary Academic and Research Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ





