การเข้าร่วมดิจิทัล “แอปพลิเคชัน”ของผู้ประกอบการร้านอาหารส่งผลต่อการพัฒนาการจัดการทรัพยากรองค์กรธุรกิจในเขตวัฒนากรุงเทพมหานคร
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283345คำสำคัญ:
ทรัพยากรมนุษย์, องค์กรธุรกิจแอปพลิเคชัน, ผู้ประกอบการร้านอาหารบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: เมื่อธุรกิจมีการก้าวเข้าสู่ยุคดิจิทัลเป็นสิ่งจำเป็นที่ผู้ประกอบการต้องมีการพัฒนาเพื่อให้ธุรกิจมีความอยู่รอดการศึกษาวิจัยในเขตวัฒนาที่เป็นยานธุรกิจที่สำคัญในกรุงเทพมหานครการวิจัยเพื่อศึกษาเพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาคุณภาพทรัพยากรมนุษย์การดำเนินงานร้านอาหารในเขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร การศึกษากรรมวิธีการทำงานของ แอปพลิเคชั่นเพื่อพัฒนาคุณภาพผลิตภัณฑ์เพื่มยอดขายในธุรกิจร้านอาหารในเขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร โดยใช้กรรมวิธีการวิจัยกลุ่มธุรกิจร้านอาหารที่เข้าร่วมกับ “แอปพลิเคชัน” ในเขตวัฒนากรุงเทพมหานคร
ระเบียบวิธีการวิจัย ขอบเขตในศึกษากลุ่มธุรกิจร้านอาหารที่เข้าร่วมกับ “แอปพลิเคชัน” เป็นการวิจัยในเชิงปริมาณโดยเก็บข้อมูลแบบสอบถามในเขตวัฒนากรุงเทพมหานคร จำนวน 150 ผู้ประกอบการธุรกิจร้านอาหาร การเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) เก็บแบบสอบถาม ร้านอาหารที่เข้าร่วม
ผลการศึกษา พบว่ากำไรค่าตอบแทนความเหมาะสมกับต้นทุนอยู่ในระดับมาก โดย กำไรในการดำเนินงานสามารถสร้างความยั่งยืนให้กับผู้ประกอบการอยู่ในระดับมาก แสดงได้ว่าผู้ประกอบการได้กำไรเหมาะสมกับต้นทุน สามารถดำเนินกิจการได้ และด้านความเชื่อมั่นมาตฐานของปัญญาประดิษฐ์ของแอปพลิเคชัน ความเข้าใจระหว่างผู้ประกอบการ
สรุปผล: การศึกษาวิจัยได้ข้อสรุปว่าการทำกำไรให้สมกับค่าใช้จ่ายที่สูงนั้น ผู้ประกอบการสามารถรับประกันการดำเนินงานที่ยั่งยืนได้ ซึ่งช่วยส่งเสริมความเข้าใจร่วมกันระหว่างเจ้าของธุรกิจและแสดงให้เห็นถึงความเชื่อมั่นในมาตรฐานการใช้งาน AI
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ อังคะนาวิน, (2561). นวัตกรรม เทคโนโลยี และคุณภาพระบบที่มีผลต่อประสิทธิผลในการทำการตลาดดิจิทัลไทยแลนด์ 4.0 ใน กลุ่มผู้ประกอบการซื้อขายสินค้าทางอินเตอร์เน็ต. วารสารสมาคมนักวิจัย. 23(3), 190-203.
ตะวัน จูไธสง และ วัชระ แก้วคูณ (2564). แอปพลิเคชัน อี & อี เรสเตอรองท์. ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตร์ศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระณัฏฐวัฒน์ ญาณปฺปโภ. (2021). วิกฤตจริยธรรมและจรรยาบรรณของคนไทยในยุคดิจิทัล. วารสาร สังคมศาสตร์บูรณาการ, 1(3), 37-52.
ภาณุ เดช ทิพย์ อักษร, อรรถ พลวิเวก และ อนุพงศ์ ไพโรจน์. (2565).การประยุกต์ ใช้งานแอปพลิเคชั่นปัญญาประดิษฐ์ร่วมกับอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งบนคลาวด์ในอาคารอัจฉริยะ. วารสารวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา, 7(1), 52-61.
อิงอร ตั้นพันธ์ เอกสิทธิ์ สนามทอง และ ทศพร มะหะหมัด (2566). การสังเคราะห์นวัตกรรมงานการจัดการ ทรัพยากรมนุษย์ผลกระทบต่อยุคดิจิทัลในประเทศไทย. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 15(3), 198-205.
Himki, A., Ramadhan, T., Durachman, Y., & Pramono, E. S. (2022). Digital business entrepreneurship decisions: An e-business analysis (a study literature review). Startupreneur Business Digital (SABDA Journal), 1(1), 107-113.
Pfau,W., & Rimpp, P. (2021). AI-enhanced business models for digital entrepreneurship. Digital Entrepreneurship: Impact on Business and Society, 121-140.
Prayoonvong, N., & Chienwattanasook, K. (2023). RISKS OF HUMAN CAPITAL MANAGEMENT IN THE DIGITAL AGE. Journal of Suvarnabhumi Institute of Technology (Humanities and Social Sciences), 9(1), 316-327.
Sahut, J. M., Iandoli, L., & Teulon, F. (2021). The age of digital entrepreneurship. Small Business Economics, 56(3), 1159-1169.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Interdisciplinary Academic and Research Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ





