แนวทางการพัฒนาสู่องค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283269คำสำคัญ:
ปัจจัยที่สัมพันธ์กับองค์กรแห่งความสุข, องค์กรแห่งความสุข, การพัฒนาสู่องค์กรแห่งความสุขบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ข้าราชการ และพนักงานจ้างขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า มีจำนวน 43 คน ที่ผ่านมาพบว่า ความสุขในการทำงานของพนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า กำลังลดลงอย่างต่อเนือง เนื่องจากสภาพปัญหาจากการปฏิบัติงานในปัจจุบันที่มีภาระหน้าที่หนักมากขึ้น ปัญหา หนี้สินของพนักงานถือเป็นปัญหาหลัก และบั่นทอนต่อการปฏิบัติงานมากที่สุดทำให้ พนักงานขาดขวัญกำลังใจในการทำงาน คุณภาพชีวิตลดลง รายได้ไม่เพียงพอต่อรายจ่าย ทำให้พนักงานต้องกู้ยืมเงินและบางคนทำงานหารายได้เสริม ทำให้การอุทิศตนต่อการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานได้ไม่เต็มที่ส่งผลให้ผลสัมฤทธิ์การปฏิบัติงานลดลง การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับองค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับองค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาสู่องค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ข้าราชการ พนักงานจ้างขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า จำนวน 40 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย: ค่าเฉลี่ยขององค์กรแห่งความสุขเท่ากับ 4.31 โดยแยกเป็นรายด้านจากมากที่สุดถึงน้อยที่สุดดังนี้ ด้านครอบครัวดี รองลงมา คือ ด้านหาความรู้ ด้านทางสงบ ด้านน้ำใจงาม ด้านสังคมดี ด้านปลอดหนี้ ด้านผ่อนคลาย และน้อยที่สุด คือ ด้านสุขภาพดี เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทั้ง 5 ด้าน กับองค์กรแห่งความสุขในภาพรวมพบว่า ปัจจัยทั้ง 5 ด้าน (ปัจจัยด้านค่านิยมร่วมขององค์กร ด้านความรักในงาน ด้านความสัมพันธ์ในที่ทำงาน ปัจจัยด้านคุณภาพชีวิตในการทำงาน ปัจจัยด้านผู้นำองค์กร) มีความสัมพันธ์กับองค์กรแห่งความสุข ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 โดยองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้าจะต้องปรับปรุงเรื่องสุขภาพ ซึ่งจะต้องทำให้แข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ เพราะถ้าข้าราชการและพนักงานจ้างทุกคนมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงก็จะมีจิตใจที่ดี พร้อมที่จะรับมือกับปัญหาที่จะเข้ามาได้เป็นอย่างดี ด้านสุขภาพดีมีความสัมพันธ์กับปัจจัยด้านความสัมพันธ์ในที่ทำงาน ด้านค่านิยมร่วมขององค์กร ด้านความรักในงานและด้านคุณภาพชีวิตในการทำงาน ซึ่งแนวทางการพัฒนาทั้ง 4 ด้าน ข้าราชการและพนักงานจ้างองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้าทุกคนจะต้องมีค่านิยมในการทำงานร่วมกัน ค่านิยมจะเป็นตัวกำหนดการแสดงออกหรือพฤติกรรมของบุคคลในการทำงาน ซึ่งมีอิทธิพลต่อทัศนคติ ความคาดหวังและความพึงพอใจ รวมไปถึงสภาพแวดล้อมในการทำงาน เมื่อบุคลากรขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า มีค่านิยมร่วมกัน จึงเกิดความร่วมมือกันทำงานด้วยดีในองค์การ มีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ความอบอุ่นเอื้ออาทร และมีบรรยากาศเป็นมิตร ทำให้เกิดการยอมรับ เกิดความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงาน ก่อให้เกิดความรักในงาน คุณภาพชีวิตในการทำงานดีขึ้น ส่งผลดีทั้งตัวบุคคลและองค์กร บุคลากรมีความรู้สึกที่ดีต่องาน มีความมั่นคง ทำให้เกิดความสุข
สรุปผล: ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อองค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ปัจจัยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านผู้นำองค์กร รองลงมา คือ ด้านความสัมพันธ์ในที่ทำงาน ด้านค่านิยมร่วมขององค์กร ด้านคุณภาพชีวิตในการทำงาน และด้านที่มีค่าน้อยสุด คือ ด้านความรักในงาน ตามลำดับ องค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านครอบครัวดี รองลงมา คือ ด้านหาความรู้ ด้านทางสงบ ด้านน้ำใจงาม ด้านสังคมดี ด้านปลอดหนี้ ด้านผ่อนคลาย และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านสุขภาพดี ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
จิรนันท์ ศรีภิรมย์.(2559).ปัจจัยที่มีผลต่อความสุขในการทำงานของครูและบุคลากรวิทยาลัยเทคโนโลยีพายัพและบริหารธุรกิจ. รายงานการวิจัยอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต วิทยาลัยเทคโนโลยีพายัพและบริหารธุรกิจ.
จิระสันต์ วงษ์วรสันต์.(2560).ความสุขในการทำงานของเจ้าหน้าที่สื่อสารกลยุทธ์และผลิตภัณฑ์รายย่อยของ ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน). การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะ) : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชินกร น้อยคำยาง. (2555). รายงานการวิจัยปัจจัยที่ส่งผลต่อดัชนีความสุขในการทำงานของบุคลากรในสำนักหอสมุดกลาง มหาวิยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพฯ: สำนักหอสมุดกลาง มหาวิยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฐิติกรณ์ อาจะสมิต. (2563). แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาให้เป็นองค์กรแห่งความสุข สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา): มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทยิดา ยันตะบุษย์. (2558). ภาวะผู้นำ วัฒนธรรมองค์การ หลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา.
ทิพวัลย์ รามรง และ สานิต ฤทธิ์มนตรี. (2561). แนวทางการเสริมสร้างองค์กรแห่งความสุขในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 44(1), 185-208.
ธญา เรืองเมธีกุล.(2560).ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสุขในการทำงานของพนักงานธนาคารกสิกรไทย ในเขตจังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ธรรมรัตน์ อยู่พรต. (2556). ค่านิยมในการทำงานที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การของเจนเนอเรชั่นต่างๆ. วารสารบริหารธุรกิจ, 36(138), 40-62.
นูร์ปาซียะห์ กูนา.(2562). ความสุขในการทำงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พงศกร ศรีรงค์ทอง. (2565). องค์การแห่งความสุข: มุมมองจากอาจารย์มหาวิทยาลัย. SUTHIPARITHAT JOURNAL. 36 (2), 150-169.
พิชญาภา วงศ์หมัดทอง. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบต่อความมุ่งมั่นทุ่มเทในการทำงาน กรณีศึกษาบุคลากรโรงพยาบาลสงขลา. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พุทธรักษา พรมดี. (2564).คุณภาพชีวิตในการทำงานของบุคลากรสำนักงานสถิติแห่งชาติ (ส่วนกลาง) กรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิตและบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์และบริหารธุรกิจ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ยงยุทธ เกษสาคร.(2541). ภาวะผู้นำและการจูงใจ. กรุงเทพฯ: SK Booknet.
สราญรัตน์ จันทะมล. (2548). ภาวะผู้นําการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเลย เขต2. ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.(2552). มาสร้างองค์กรแห่งความสุขกันเถอะ. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ กรุงเทพฯ.
สิน พันธุ์พินิจ. (2554). เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ:บริษัทวิทยพัฒน์.
สุวีณา ไชยแสนย์ สีดา สอนศรี และ วสันต์ เหลืองประภัทร์. (2559). องค์กรแห่งความสุขขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม. วารสารการเมืองการปกครอง. 6 (1), 167-183.
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า. (2565). ข้อมูลบุคลากรขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา : องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเต้า.
เอื้องคำ จันทะพรม. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการทำงานของพนักงานองค์การบริหารส่วนจังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
Best, J.W., & Kahn, J.V. (2006) Research in Education. 10th Edition, Pearson Education Inc., Cape Town.
Beyer, J.E., & Marshall, J. (1981). The interpersonal dimension of collegiality. Nursing Outlook. 29(11), 662-665.
Burton, J. (2010) WHO Healthy Workplace Framework and Model: Background and Supporting Literature and Practice. WHO, Geneva.
Kjerulf, A. (2007). Praise for happy hour is 9 to 5. Petersburg: Alexander.
Krejcie, R.V., & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Manion, J., (2003). Joy at work: Creating a positive workplace. Journal of Nursing Administration, 33(12), 652-655.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396. https://doi.org/10.1037/h0054346
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Interdisciplinary Academic and Research Journal
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ
