ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส

ผู้แต่ง

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2024.277373

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม; , ทักษะ;, บุคลิกภาพ;, สังคม; , บทบาทหน้าที่; , ประสิทธิผลองค์การ; , องค์การบริหารส่วนตำบล; , นราธิวาส

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การศึกษาภาวะผู้นําเชิงนวัตกรรมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในองค์การบริหารส่วนตําบลในจังหวัดนราธิวาสจึงมีความน่าสนใจและมีความจําเป็นอย่างต่อการสร้างการเปลี่ยนแปลงองค์การการสร้างการเปลี่ยนแปลงสังคมและการสร้างการเปลี่ยนแปลงของผู้นําในเชิงนวัตกรรมขององค์การและผู้ตามในส่วนของราชการส่วนท้องถิ่นและ ประชาชนผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมด้านทักษะที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส 2) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมด้านบุคลิกภาพที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส 3) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมด้านสังคมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส 4) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมด้านบทบาทหน้าที่ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้คือ บุคลากรที่เป็นข้าราชการ พนักงานราชการ และลูกจ้างประจำในสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลจังหวัดนราธิวาส จำนวน 72 แห่ง จำนวน 400 คน

ผลการศึกษา: ตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส โดยรวม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ได้แก่ ด้านทักษะ ด้านบุคลิกภาพ ด้านทางสังคม และด้านบทบาทหน้าที่ โดยมีสัมประสิทธิ์เท่ากับ 0.910, 1.873, 0.761 และ 0.907 ตามลำดับ ซึ่งหมายความว่า ด้านทักษะ ด้านบุคลิกภาพ ด้านทางสังคม และด้านบทบาทหน้าที่ เป็นปัจจัยที่กำหนดประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาสโดยรวม

สรุปผล: ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 การศึกษาสรุปได้ว่าทักษะ ลักษณะบุคลิกภาพ ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม และการปฏิบัติหน้าที่ตามบทบาท เป็นปัจจัยสำคัญในการปรับปรุงประสิทธิผลองค์กรขององค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดนราธิวาส

เอกสารอ้างอิง

กัลยา วานิชย์บัญชา (2561). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. กรุงเทพฯ : สามลดา

กุลชลี จงเจริญ. (2562). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ, 12(1), 189 - 210.

ชาญ รัตนะพิสิฐ.(2551) ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (จิตวิทยาอุตสาหกรรม) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.กรุงเทพมหานคร.

ปิยวรรณ รามศิริ ทัศนา แสวงศักดิ์ และ สมชาย เทพแสง. (2561). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารบริหารการศึกษา มศว. 15 (28), 12-25.

พิมพ์ใจ โอภานุรักษ์ธรรม. (2542). มนุษยสัมพันธ์ของผู้บริหาร. กรุงเทพฯ : คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา

ภรณี กีรติบุตร (2529). การประเมินประสิทธิภาพขององค์กร. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์

ภิรญา สายศิริสุข. (2561). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารในโรงเรียนมัธยมศึกษากลุ่มสหวิทยาเขตปัญจภาคีสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 4. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุรกิจ สุวรรณแกม. (2561). ภาวะผู้นําเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอําเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อนุสรา สุวรรณวงศ์. (2559). ภาวะผู้นําเชิงนวัตกรรม (Innovative Leadership). Retrieved from: https://www.trueplookpanya.com/education/content/52233

อรอนงค์ โรจน์วัฒนบูลย์. (2554). การพัฒนาตัวแบบผู้นำเชิงนวัตกรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Campbell, R.F., et al. (1977). “ On the Nature of Organizational Effectiveness” in New purposetives on Organizational Effectiveness. Edited by Paul S. Goodman and Johannes M. Pennings and Associates. San Francisco : Jassay Bass

Emerson, R. M. (1976). Social exchange theory. Annual Review of Sociology, 2, 335–362. https://doi.org/10.1146/annurev.so.02.080176.002003

Gouldner, A.W. (1960) The Norm of Reciprocity: A Preliminary Statement. American Sociological Review, 25, 161-178. https://doi.org/10.2307/2092623

Gross, E., & Etzioni, A. (1985). Organizations in society. Englewood Cliffs. New Jersey Prentice-Hall.

House, R. J. (1971). A Path-Goal Theory of Leader Effectiveness. Administrative Science Quarterly, 16, 321-339.https://doi.org/10.2307/2391905

Jones, S. (2002). The Internet Goes to College: How Students Are Living in the Future with Today’s Technology. Pew Internet & American Life Project. http://files.eric.ed.gov/fulltext/ED472669.pdf

Krejcie, R.V., & Morgan, D.W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.

Quinn, R., & Rohrbaugh, J. (1983) A Spatial Model of Effectiveness Criteria: Toward a Competing Values Approach to Organizational Analysis. Management Science, 29, 363-377. http://dx.doi.org/10.1287/mnsc.29.3.363

Srisuk, T., & U-senyang, S. (2022). The Relationship Between Innovative Leadership and Innovative Organization of Local Government Organizations in the Southern Border Provinces. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 2(2), 1–14. https://doi.org/10.14456/iarj.2022.9.

Tidd, J., & Bessant, J. (2014). Strategic Innovation Management. Chichester: John Wiley

Weiss, S.D., & Legand, P.C. (2011). Innovative intelligence. John Wiley & Sons.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-07-31

รูปแบบการอ้างอิง

ยาวอหะซัน ก., & ประยูรพันธ์ ธ. (2024). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนราธิวาส. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(4), 1047–1060. https://doi.org/10.60027/iarj.2024.277373

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ