แนวทางการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา:

วิไลวรรณ  วงศ์จินดา; เกรียงไกร  พินยารัก; พระมหาสุพัตร์  วชิราวุโธ

doi:10.60027/iarj.2024.277267

ผู้แต่ง

วิไลวรรณ วงศ์จินดา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ https://orcid.org/0000-0001-8747-2577
เกรียงไกร พินยารัก สาขาวิชาปรัชญา คณะพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา https://orcid.org/0009-0005-2063-6983
พระมหาสุพัตร์ วชิราวุโธ สาขาวิชาปรัชญา คณะพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา https://orcid.org/0009-0002-2082-0578

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2024.277267

คำสำคัญ:

แนวทาง; , การบริหาร; , องค์กรแห่งการเรียนรู้

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: องค์การแห่งการเรียนรู้เป็นแนวคิดในการพัฒนาการเรียนรู้สภาวะของการเป็นผู้นำและการเรียนรู้ร่วมกันที่ทำให้เกิดการถ่ายทอดแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ประสบการณ์และทักษะร่วมกันและพัฒนาองค์การอย่างต่อเนื่องของบุคคลากรในองค์กร โดยการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการดำเนินงานการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา 2) หาแนวทางการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ ผู้บริหาร บุคลากรสายวิชาการ และเจ้าหน้าที่สายสนับสนุน ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา การกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างใช้ตารางของเครจซี่และเมอร์แกน (Krejcie & Morgan) ได้จำนวน 66 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามแบบ (Check List) มีค่า (IOC) เท่ากับ 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่น 0.95 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัย: 1. ศึกษาสภาพการดำเนินงานการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา พบว่า (1) ระดับการบริหารของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา โดยรวมอยู่ในระดับมาก (2) ระดับองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2. หาแนวทางการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา สามารถสรุปได้ว่า (1) วิสัยทัศน์ของการบริหารงานต้องดำเนินการตามนโยบายที่ให้การสนับสนุนกิจกรรมต่าง ๆ ที่ทำให้บุคลากรเกิดการได้เรียนรู้อย่างสม่ำเสมอ (2) การสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับองค์กรแห่งการเรียนรู้ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้มีการถ่ายทอดความรู้รวมถึงการแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์เพื่อพัฒนาความรู้ความสามารถปรับเปลี่ยนทัศนคติให้เป็นบุคลากรที่มีประสิทธิภาพและมีการเรียนรู้ร่วมกันอย่างสม่ำเสมอ (3) การเชื่อมโยงสู่โลกแห่งการเรียนรู้ที่มีการส่งเสริมการใช้นวัตกรรมและเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่จะสามารถช่วยทำให้เกิดการเรียนรู้ในการทำงานที่มีประสบความสำเร็จและบรรลุตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ (4) การสร้างขวัญและกําลังใจจัดระบบงานและมอบหมายงานตามความสามารถของบุคลากร มีการยกย่อง ชมเชย และมีความเป็นกัลยาณิมิตรต่อกัน และ (5) การคาดการณ์ในอนาคตขององค์กรที่นำความรู้ประสบการณ์และทักษะตลอดจนฐานข้อมูลทั้งในอดีตและปัจจุบันมาเชื่อมโยงกันอย่างต่อเนื่อง

สรุปผล: แนวทางการบริหารที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมานั้น ซึ่งผู้บริหารจะมีแนวนโยบายและเป้าหมายในการพัฒนากิจกรรมที่ทำให้บุคลากรเกิดการได้เรียนรู้อย่างสม่ำเสมอ การเปิดโอกาสให้มีการถ่ายทอดความรู้รวมถึงการแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ มีการเลือกใช้นวัตกรรมและ เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการเรียนรู้ได้อย่างเหมาะสมเพื่อทำให้เกิดบรรยากาศการเรียนรู้ การสร้างขวัญและกําลังใจมอบหมายงานตามความสามารถของบุคลากรมีการยกย่อง รวมถึงการคาดการณ์ในอนาคตขององค์กรที่นำความรู้ประสบการณ์เป็นฐานข้อมูลเชื่อมโยงกันอย่างต่อเนื่อง

เอกสารอ้างอิง

กนกเนตร คำไพ. (2566). ปัจจัยทางการบริหารที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สกลนคร เขต 1. ครุศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

กฤษณะ ดาราเรือง. (2558). ตัวแบบองค์การแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้สู่การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้. วารสารวิชาการ, 21 (2), 133- 145.

จินตนา ดีดวงพันธ์. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามุกดาหาร. ครุศาสตรมหาบัณฑิต(สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

ชานันท์ ขำขันมะลี และ จำเนียร พลหาญ. (2565). แนวทางการพัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ร้อยเอ็ด เขต 1. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 2 (6), 17-34.

ธันยาภรณ์ เสาร์เกิด. (2560). แนวทางการเสริมสร้างการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของพนักงานสายบริการ กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา. รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชานโยบายสาธารณะ) มหาวิทยาลัยพะเยา

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). หลักการวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่9. กรุงเทพฯ : สุวิริยาสาส์น.

พนิดา มากสมบัติ, สุรัตน์ ไชยชมภู และ พงศ์เทพ จิระโร. (2560). การจัดการความรู้สู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ สำนักคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์, 1(2), 27-34.

ภูมิภัทร กลางโคตร์. (2560). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนเพื่อเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้แบบมืออาชีพสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารและพัฒนาการศึกษา) มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

รัฐจักรพล สามทองก่ำ, ทนง ทองภูเบศร์ และวีระวัฒน์ พัฒนกุลชัย. (2566). การพัฒนาสถาบันอุดมศึกษาสู่องค์การแห่งการเรียนรู้ในความปรกติใหม่. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 8(1), 90-99.

วันชนก อาจปรุ. (2564). แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยในเขตภาคกลาง. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี

วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิด ทฤษฎีและประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ. ทิพย์วิสุทธิ์.

สมชาย รัตนคช. (2559). การพัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถาบันอุดมศึกษา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 27(1), 144-150

สายบัว ชัชวาล สุวรรณา โชติสุกานต์ และอรสา โกศลานันทกุล. (2554). ศึกษาการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปราจีนบุรี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 5(1), 25-33.

สุธรรม สิกขาจารย์, ทัศนีย์ ช่อเทียนทิพย์,วิรัตน์ มณีพฤกษ์ และ นําพล ม่วงอวยพร. (2562). การทบทวนแนวคิดเกี่ยวกับสถานศึกษาในฐานะเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 1(1), 26-38.

อุบลรัตน์ ศรีวิเชียรอำไพ. (2565). รูปแบบการพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ในภาคใต้ของประเทศไทย. ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา): มหาวิทยาลัยหาดใหญ่

Apiani, N., Retnowati, R., & Sunaryo, W. (2023). The Relationship of Transformational and Learning Organization with Teacher Creativity. Scaffolding: Jurnal Pendidikan Islam dan Multikulturalisme, 5(2), 982-1000.

Halmaghi, E.E., & Todarita, T.E. (2023). Creating a Learning Culture in the Organization. Scientific Bulletin, 2(56), 210-214.

Krejcie, R.V., & Morgan, D.W. (1970) . Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30 (3), 607-610.

Kullan, S., Mansor, M., & Ishak, R. (2022). The validity and reliability of an instrument to evaluate the practices of learning organization. International Journal of Evaluation and Research in Education (IJERE), 11(4), 1725-1733.