แนวทางการพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก

ผู้แต่ง

  • ชลธิชา ทองทา สาขารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม https://orcid.org/0009-0008-0224-366X
  • ธนัสถา โรจนตระกูล สาขารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม https://orcid.org/0009-0006-6527-1807
  • กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์ สาขารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม https://orcid.org/0009-0005-6755-423X

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2024.277016

คำสำคัญ:

การพัฒนาศักยภาพ;, การปฏิบัติหน้าที่; , กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน; , อำเภอพรหมพิราม

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: กำนันผู้ใหญ่บ้าน เป็นตำแหน่งที่มีบทบาทอันสำคัญในการปฏิบัติหน้าที่เพื่อประชาชน จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีการเพิ่มศักยภาพให้สามารถปฏิบัติงานได้ตรงตามวัตถุประสงค์และความต้องการของชุมชน โดยยึดบทบาทหน้าที่ตามกฎหมายกำหนด การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับความคิดเห็นต่อบทบาทหน้าที่ และศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง คือ กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ในเขตอำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก จำนวน 210 คน และกลุ่มที่ใช้ในการสัมภาษณ์ ได้แก่ นายอำเภอพรหมพิราม ปลัดอำเภอ เสมียนตราอำเภอ เกษตรอำเภอ สาธารณสุขอำเภอ และพัฒนาการอำเภอ จำนวน 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้รูปแบบการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัย: 1) บทบาทหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านการบริการ ด้านการปกครองและการรักษาความสงบเรียบร้อย ด้านการอำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน ด้านการพัฒนาเศรษฐกิจและการพัฒนาสังคม ระดับมาก และศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ ด้านทักษะในการปฏิบัติหน้าที่ ด้านความรู้ความเข้าใจในการปฏิบัติหน้าที่ 2) ปัจจัยบทบาทหน้าที่ ได้แก่ ด้านการปกครองและการรักษาความสงบเรียบร้อย ด้านการพัฒนาเศรษฐกิจและการพัฒนาสังคม ด้านการอำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน ด้านการบริการ ส่งผลต่อศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) แนวทางการพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน พบว่า มีการจัดอบรมให้ความรู้ โดยเฉพาะด้านเทคโนโลยี และการใช้สื่อออนไลน์ เช่น Facebook และ LINE เพื่อให้ทันกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง และมีการติดตามประเมินผล เพื่อให้เข้าใจหลักเกณฑ์ กระบวนการ และขั้นตอน ในการปฏิบัติหน้าที่ นำไปสู่การแก้ไขปัญหาอย่างรวดเร็ว รวมถึงจัดเวทีแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทำงานของกำนันผู้ใหญ่บ้าน เพื่อพัฒนาการปฏิบัติงานให้มีศักยภาพมากขึ้น

สรุปผล: บทบาทหน้าที่ด้านการปกครองและการรักษาความสงบเรียบร้อย ด้านการพัฒนาเศรษฐกิจและการพัฒนาสังคม ด้านการอำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน ด้านการบริการ ส่งผลต่อศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก จึงมีความจำเป็นที่จะต้องเพิ่มพูนความรู้ความเข้าใจ ความสามารถ และทักษะในการปฏิบัติหน้าที่ เพื่อให้การปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน มีศักยภาพอย่างเหมาะสม

เอกสารอ้างอิง

กรมการปกครอง. (2542). หนังสือด่วนที่สุดที่ มท 0311./2145 เรื่องการปรับบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้าน ให้สอดคล้องกับสถานการณ์การเมืองการปกครองที่เปลี่ยนแปลงไป. กรุงเทพฯ : กรมการปกครอง.

กรมการปกครอง. (2555). คู่มือกำนันผู้ใหญ่บ้าน พ.ศ. 2555. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์อาสารักษาดินแดน.

โกวิทย์ พวงงาม. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.

ไกรสร ภาคาพรต. (2565). การพัฒนาภาวะผู้นำของกำนันผู้ใหญ่บ้าน ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตลิ่งชัน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต :มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนครศรีอยุธยา.

เจริญ รุ่งแสงจันทร์ และประณต นันทะกุล. (2562). การบริหารจัดการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพกำนันและผู้ใหญ่บ้านของจังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต : มหาวิทยาลัยอิสเทิร์นเอเชีย.

ชาคริยา โกรัตนะ. (2564). ความคิดเห็นของประชาชนต่อการดำเนินงานตามบทบาทของผู้ใหญ่บ้านหมู่ 1 ตำบล นาป่า อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยบูรพา.

ชุติกาญจน์ ศรีวิบูลย์. (2557). หลักบริหารพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : เพชร.

ชูชัย สมิทธิไกร. (2558). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทวีพงษ์ รินนาศักดิ์. (2561). การพัฒนาศักยภาพผู้นำท้องถิ่นเพื่อก้าวสู่ประชาคมอาเซียนภาคกลาง : ศึกษาจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและจังหวัดปทุมธานี. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต :มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

ธัญภา หมั่นจิตร. (2564). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติราชการ : กรณีศึกษากองบริการงานอนุญาตโรงงาน 1 กรมโรงงานอุตสาหกรรม. การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ธีระเดช ริ้วมงคล. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เนตรชนก ดวนใหญ่. (2562). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรของศาลอาญาในยุคดิจิทัล. การค้นคว้าอิสระปริญญา รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ปราโมทย์ อินสว่าง. (2557). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. Retrieved on 5 May 2024 fromhttp://saving.egat.co.th/news/member-news/1049/1049-04.pdf

พิพัฒน์ ปิติสิวะพัฒน์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านกรณีศึกษา อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไพบูลย์ ช่างเรียน. (2550). ลักษณะสังคมและการปกครองของไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนา.

วันเพ็ญ ศรีแก้ว. (2560). การพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ส่งเสริมการการเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่. การศึกษาค้นคว้าแบบอิสระปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศุภิสรา ธารประเสริฐ. (2563). ประสิทธิผลการปฏิบัติหน้าที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในเขตอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

สำนักทะเบียนอำเภอพรหมพิราม. (2566). จำนวนกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม. พิษณุโลก : สำนักทะเบียนอำเภอพรหมพิราม.

สุรีย์ เข็มทอง และอโณทัย งามวิชัยกิจ. (2561). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรด้านการบริการในธุรกิจโรงแรมขนาดเล็ก: กรณีศึกษาโรงแรมในจังหวัดเลย. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจสมาคมสถาบันอุดมศึกษาแห่ง ประเทศไทย. 7 (1), 38-53.

อรรถวุฒิ พละสุข, ณัฐนนท์ เนื่องนันท์ และ จิราพร บาริศรี. (2563). สมรรถนะในการปฏิบัติงานของผู้ใหญ่บ้าน บ้านบะตากา ตำบลหนองใหญ่ อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์. 4 (2), 123-149.

อัฐภร ยาดี. (2564). บทบาทและการทำหน้าที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้านใน พ.ศ. 2564: กรณีศึกษา จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อัมรินทร์ พานัด. (2563). อิทธิพลของภาวะผู้นำเชิงคุณลักษณะที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในอำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

McClelland, D.C. (1978). Managing Motivation to Expand Human Freedom. American Psychologist. 33 (3), 201-10.

McClelland, D.C. (1993). Intelligence is not the best predictor of job performance. Current Directions in Psychological Science. 2 (1), 5–6.

Nadler, L. (1980). Corporate Human Resources Development. New York: American For Training and Development.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-07-25

รูปแบบการอ้างอิง

ทองทา ช. ., โรจนตระกูล ธ. ., & วงษ์วัฒนพงษ์ ก. . (2024). แนวทางการพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(4), 577–596. https://doi.org/10.60027/iarj.2024.277016

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ