ผลของการให้ข้อมูลย้อนกลับที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง อสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3: การประยุกต์ใช้โมเดลของเฟรย์และฟิชเชอร์

ดวงกมล แสงสว่าง; จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ; ดารุณี ทิพยกุลไพโรจน์

doi:10.60027/iarj.2024.274639

ผู้แต่ง

ดวงกมล แสงสว่าง คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0009-0004-6460-2374
จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0003-0117-0426
ดารุณี ทิพยกุลไพโรจน์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0002-4874-2607

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2024.274639

คำสำคัญ:

ข้อมูลย้อนกลับ; , โมเดลของเฟรย์และฟิชเชอร์; , ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เป็นทักษะที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของการจัดการเรียนการสอนในรายวิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งครูควรฝึกฝนให้นักเรียนได้พัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ รวมถึงการให้ข้อมูลย้อนกลับสะท้อนผลการเรียนรู้แก่ผู้เรียนเพื่อพัฒนาตนเองต่อไป การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบ เทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของผู้เรียนระหว่างก่อนและหลังการได้รับข้อมูลย้อนกลับที่ประยุกต์ใช้โมเดลของเฟรย์และฟิชเชอร์

ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 29 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยประยุกต์ใช้โมเดลของเฟรย์และฟิชเชอร์ จำนวน 3 แผน ซึ่งในแต่ละแผนการจัดการเรียนรู้มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหา จำนวน 3 ฉบับ มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.791, 0.903 และ 0.864 ตามลำดับ ค่าความยากอยู่ในช่วง 0.240 – 0.604 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.438 – 0.750 และ (3) แบบทดสอบเรื่องโจทย์ปัญหาอสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว จำนวน 2 ฉบับ มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.916, และ 0.788 ตามลำดับ ค่าความยากอยู่ในช่วง 0.366 – 0.625 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.411 – 0.833 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ สถิติบรรยาย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอ้างอิง ได้แก่ สถิติทดสอบทีแบบค่าเฉลี่ยสองกลุ่มที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน

ผลการวิจัย: การให้ข้อมูลย้อนกลับโดยประยุกต์ใช้โมเดลของเฟรย์และฟิชเชอร์ช่วยพัฒนาให้ผู้เรียนมีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 13.877, p = .000)

สรุปผล: ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อพวกเขาได้รับการพัฒนาโดยใช้แบบจำลองของเฟรย์และฟิชเชอร์หลังจากทำกิจกรรมการเรียนรู้ จะเห็นได้ว่าการปรับปรุงนี้ไม่น่าจะเกิดจากโอกาส เป็นหลักฐานที่ชัดเจนถึงประสิทธิผลของแนวทางป้อนกลับในการเพิ่มความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์

เอกสารอ้างอิง

กติกร กมลรัตนะสมบัติ. (2558). ผลของการให้ข้อมูลย้อนกลับจากแบบสอบอัตนัยประยุกต์ที่มีต่อพัฒนาการความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กลุ่มงานนโยบายและแผนงานโรงเรียนชิตใจชื่น. (2566). แผนปฏิบัติการประจำปี 2566. ปราจีนบุรี: โรงเรียนชิตใจชื่น.

กลุ่มงานประกันคุณภาพการศึกษาโรงเรียนชิตใจชื่น. (2565). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ประจำปีการศึกษา 2565.ปราจีนบุรี: โรงเรียนชิตใจชื่น.

กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนชิตใจชื่น. (2565). รายงานผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3.ปราจีนบุรี: โรงเรียนชิตใจชื่น.

กิตติทัศน์ หวานฉ่ำ. (2560). ผลของประเภทข้อมูลย้อนกลับและการเปลี่ยนคำตอบที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน คะแนนที่เพิ่มขึ้น และความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาฟิสิกส์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

คณาธิป นรสิงห์. (2564). กระบวนการสร้างตัวแบบทางคณิตศาสตร์กับการพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชนกพร ฟักสังข์. (2563). การพัฒนาทักษะการเขียน โดยเทคนิคการให้ข้อมูลย้อนกลับสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 18(2), 110-122. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/suedujournal/article/view/247250/167350

ณัฐพร นวนสาย. (2559). การพัฒนาทักษะกระบวนการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560, วันที่ 18 มีนาคม 2561. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

ทิวทัศน์ ชัชวาลย์. (2562). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์เรื่อง บทประยุกต์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหา DAPIC ร่วมกับเทคนิคการใช้คำถามของบาดแฮม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.

บุญชม ศรีสะอาด. (2541). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. พิมพ์ครั้งที่ 2. สุวีริยะสาส์น

พงศ์พล จินตนประเสริฐ. (2564). การประเมินตนเองโดยใช้รูบริกที่มีวิธีการต่างกันที่มีต่อพัฒนาการทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์: วิธีแอนโนเทตประยุกต์และดับเบิ้ลเลเยอร์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรกมล บุญรักษา. (2561). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิคการแบ่งกลุ่มผลสัมฤทธิ์ (STAD) ร่วมกับแนวคิด DAPIC ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง ทฤษฎีบทพีทาโกรัส สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 20(1), 15-27. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jhssrru/article/view/133353/99987

วิมลพันธ์ ทรายทอง. (2561). การศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์และความยึดมั่นผูกพันในการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยการสอนแนะให้รู้คิดร่วมกับการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

วิไลวรรณ สุระวนิชกุล. (2562). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์โดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโพลยา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต:มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). สถิติประยุกต์สำหรับการวิจัย. พิมพครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สง่า วงค์ไชย. (2564). การพัฒนาคุณภาพงานเขียนโดยการให้ข้อมูลย้อนกลับ: กรณีศึกษาแบบทดสอบอัตนัยระดับชาติ. วารสารบัณฑิตศึกษา, 18(80), 1-14. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/SNGSJ/article/view/224488/167696

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2560). คู่มือการใช้หลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์(ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2560). การประเมินเพื่อการเรียนรู้: การตั้งคำถามและการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

สุคนธ์ สินธพานนท์. (2552). นวัตกรรมการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน. พิมพ์ครั้งที่ 3. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุสิริยา ธิรากุลนันท์ชัย. (2562). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้วงจรการเรียนรู้แบบ 7E ร่วมกับการใช้คำถามระดับสูงที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อนงค์ เมธีพิทักษ์ธรรม. (2555). ผลของรูปแบบการให้ข้อมูลย้อนกลับที่แตกต่างกันที่มีต่อความสามารถในการแก้ไขปัญหาทางคณิตศาสตร์ของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัมพร ม้าคนอง. (2553). ทักษะกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Attali, Y, & Kleij, F. (2017). Effects of feedback elaboration and feedback timing during computer-based practice in mathematics problem-solving. Computer & Education, 110, 154-169. http://dx.doi.org/10.1016/j.compedu.2017.03.012

Barana, A., Marchisio, M., & Sacchet, M. (2021). Interactive Feedback for Learning Mathematics in a Digital Learning Environment. Education sciences, 11(6), 1-21. https://doi.org/10.3390/educsci11060279

Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A.G., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research Methods, 39(2), 175-191.

Frey, N., & Fisher, D. (2011). The formative assessment action plan. Alexandria, VA: ASCD.

Hattie, J., & Timperley, H. (2007). The Power of Feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81-112. https://doi.org/10.3102/003465430298487

Isaacs, T., Zara, C., Herbert, G., Coombs, S. J. and Smith, C. (2013). Key Concepts in Educational Assessment. London: SAGE Publications Ltd.

kulKrulik, S. & Rudnick, J.A. (1987). Problem Solving. A Handbook for Teachers. 2nd ed., Allyn and Bacon.

Mailisman, N., Ikhsan, M., & Hajidin. (2020). Mathematics problem-solving skills of vocational high school students related to the 21st-century education. Journal of Physics: Conference Series, 1460(1), 1-8. https://doi.org/10.1088/1742-6596/1460/1/012014

Narciss, S., & Huth, K. (2002). How to design informative tutoring feedback for multimedia learning. Retrieved from: https://www.researchgate.net/publication/228749053

Polya, G. (1957). How to Solve It. A New Aspect of Mathematical Method. 2nd Edition, Princeton University Press, Princeton.

Springer, L.M. (2021). Exploring Student Feedback Perceptions and Motivations: A Qualitative Descriptive Study. Doctoral dissertation: Grand Canyon University.

Strozier, T.D. (2022). Exploring Culturally Relevant Feedback to African American Students in Mathematics. Doctoral dissertation: Grand Canyon University.