การประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง: การประยุกต์ใช้โมเดลการประเมินแบบมุ่งเน้นการใช้ประโยชน์

กฤชญา  พุ่มพิน; จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ; วณัฐพงศ์  เบญจพงศ์

doi:10.60027/iarj.2023.272557

ผู้แต่ง

กฤชญา พุ่มพิน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0003-0117-0426
จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0003-0117-0426
วณัฐพงศ์ เบญจพงศ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0009-0006-2104-4995

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2023.272557

คำสำคัญ:

การประเมินแบบมุ่งเน้นการใช้ประโยชน์; , โครงการฝึกอบรม; , ผู้นำการอยู่ค่ายพักแรม

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: โครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมมีเป้าหมายเพื่อพัฒนานักศึกษาให้มีความเข้าใจในการเป็นผู้นำการอยู่ค่ายพักแรม ตลอดจนพัฒนาสติปัญญา อารมณ์ สังคม ความสามัคคี ความมีวินัยและความมีน้ำใจในหมู่คณะและพัฒนากิจกรรมการเรียนการสอนเพื่อสร้างประสบการณ์ที่หลากหลายให้กับนักศึกษา ซึ่งงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับการประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมจากผู้ใช้ผลการประเมิน และ (2) ประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมตามความต้องการของผู้ใช้ผลการประเมิน

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยเป็นเชิงปริมาณจำแนกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษาความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับการประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมจากผู้ใช้ผลการประเมิน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ อาจารย์ผู้รับผิดชอบโครงการ 3 คน วิทยากร 3 คน และนักศึกษาผู้นำการอยู่ค่าย พักแรม 4 คน รวม 10 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 3 ระดับและวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ และฐานนิยม ระยะที่ 2 การประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมตามความต้องการของผู้ใช้ผลการประเมิน กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ อาจารย์ผู้รับผิดชอบโครงการ 3 คน วิทยากร 3 คน นักศึกษาผู้นำการอยู่ค่ายพักแรม 4 คน และนักศึกษาชาวค่าย 45 คน รวม 55 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัย: 1) ความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับการประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมจากผู้ใช้ผลการประเมินในด้าน 3 ด้านพบว่าประเด็นการประเมินมีดังนี้ (1) ด้านปัจจัยนำเข้า ได้แก่ สิ่งสนับสนุน คุณสมบัติของผู้เข้าร่วมโครงการ และสถานที่ (2) ด้านกระบวนการ ได้แก่ ความเหมาะสมของกระบวนการดำเนินกิจกรรมวันที่ 1, 2 และ 3 และ (3) ด้านประสิทธิผลของโครงการ ได้แก่ ประโยชน์ที่ได้รับจากกิจกรรมวันที่ 1, 2, 3 และภาพรวม 2) ผลการประเมินโครงการฝึกอบรมผู้นำการอยู่ค่ายพักแรมตามความต้องการของผู้ใช้ผลการประเมินในภาพรวมมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อจำแนกเป็นรายด้านพบว่า (1) ด้านปัจจัยนำเข้ามีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก ด้านกระบวนการมีความ พึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด และ (3) ด้านประสิทธิผลอยู่ในระดับมากที่สุด

สรุปผล: การวิจัยนี้เน้นที่ความสำคัญของการประเมินโปรแกรมฝึกอบรมผู้นำที่ค่ายพักแรม โดยเน้นทั้งปัจจัยที่นำเข้า กระบวนการ และผลลัพธ์ โปรแกรมนี้ได้รับความพึงพอใจสูงสุดจากผู้ใช้ทั้งในด้านปัจจัยที่นำเข้าและกระบวนการ พร้อมทั้งมีประสิทธิผลสูงที่สุดในด้านผลลัพธ์ที่ได้มาจากกิจกรรมทั้งหมด

เอกสารอ้างอิง

กมลชนก รักษาวงศ์และวิมล หอมยิ่ง. (2560). ประสิทธิผลของโครงการฝึกอบรมด้านการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อมอุทยานสิ่งแวดล้อมนานาชาติสิรินธร อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. Veridian E-Journal, 10(2), 205-219.

กรฎา มาตยากรม, สุเมธ พรหมอินทร์ และนพดล นิ่มสุวรรณ. (2563). การประเมินประสิทธิภาพโครงการฝึกภาคสนามการอยู่ค่ายพักแรมมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 31(2),181-191.

คณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). ประกาศคณะกรรมการการอุดมศึกษา เรื่อง แนวทางการปฏิบัติตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2552. คณะกรรมการการอุดมศึกษา.

รักษิต สุทธิพงษ์. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการคิดเชิงออกแบบในรายวิชาการอยู่ค่ายพักแรมที่มีต่อผลการเรียนรู้ด้านทักษะความสัมพันธ์และความรับผิดชอบของนิสิตคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 22(1), 122-135.

ฤกษ์รัตน์ ปักกันต์ธร. (2556). การประเมินโดยมุ่งเน้นผู้ใช้ประโยชน์: กรอบคิดและแนวทาง. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 8(2), 31-43.

วรพงษ์ แย้มงามเหลือ. (2547). การประเมินกิจกรรมการอยู่ค่ายพักแรมและการศึกษาอกสถานที่นิสิตสาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 19(2), 51-57.

ศักดิพันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2546). เทคนิคและวิธีการจัดกิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์. วารสารวิทยบริการ, 14(1), 40-55.

สมควร โพธ์ิทอง. (2552). การประเมินผลกระบวนการจดการเรียนรู้วิชาการอยู่ค่ายพักแรม. วารสารคณะพลศึกษา, 14(1), 1-16.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2560). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ.2558 และเกณฑ์มาตรฐานที่เกี่ยวข้อง. บริษัท วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด.

สุปราณี หมื่นยา. (2561). การประเมินแบบมุ่งเน้นการใช้ประโยชน์: ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ,10(2), 260-271.

Chimed, B., Zaveri, S., & Batchuluun, B. (2011). Utilization-Focused Evaluation for Development Research to Empower All Mongolians through Information Communications Technology.

İlerten, F., & Efeoglu, G. (2021). Utilization focused evaluation of an ELT prep program: A longitudinal approach. Pegem Journal of Education and Instruction, 11(2), 27–31. https://doi.org/10.14527/pegegog.2021.03

Patton, M.Q. (2012). Essentials of utilization-focused evaluation. London: Sage Publication, Inc.

Stufflebeam D.L., & Shinkfield A.J. (2007). Evaluation theory, models & applications. San Francisco: Jossey-Bass.

Whittington, A., & Garst, B.A. (2018). The Role of Camp in Shaping College Readiness and Building a Pathway to the Future for Camp Alumni. Journal of Youth Development, 13 (1-2), 105-125.