ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม

พชร วงษ์มากวารี; เขมิกา  ทองเรือง; วรวุฒิ  อินทนนท์

doi:10.14456/iarj.2023.220

ผู้แต่ง

พชร วงษ์มากวารี คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม https://orcid.org/0009-0006-9397-6425
เขมิกา ทองเรือง คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม https://orcid.org/0009-0003-7452-5467
วรวุฒิ อินทนนท์ คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม https://orcid.org/0009-0008-9973-8609

DOI:

https://doi.org/10.14456/iarj.2023.220

คำสำคัญ:

การจัดการภาครัฐแนวใหม่; , องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

บทคัดย่อ

การจัดการภาครัฐแนวใหม่เป็นหนึ่งแนวคิดที่ภาครัฐได้ปรับเปลี่ยนจากการบริหารแบบเดิมมาใช้แนวคิดการบริหารการปกครองมาประยุกต์ใช้กับนโยบายต่าง ๆ ที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจัดทำให้ประชาชน เพื่อให้เกิดการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนในท้องถิ่น แก้ไขปัญหาของพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพิ่มศักยภาพและขีดความสามารถให้ชุมชนในท้องถิ่น ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษาระดับปัจจัยการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (2) เพื่อเปรียบเทียบการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามปัจจัยส่วนบุคคลและคุณลักษณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และ (3) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่มีผลต่อการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยการศึกษาในเขตพื้นที่ในเขตอำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ บุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอ บ้านแพง จังหวัดนครพนม จำนวน 196 คน เป็นการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นในอัตราส่วนตามจำนวนบุคลากรของแต่ละหน่วยงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและการวิเคราะห์ถดถอยเชิงเส้นพหุคูณทดสอบสมมติฐาน ผลการวิจัยพบว่า (1) ปัจจัยการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นโดยรวมอยู่ในระดับมาก (2) การจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ ตำแหน่งปฏิบัติงาน รายได้ต่อเดือน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (3) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 เรียงลำดับจากตัวแปรที่มีผลต่อการผันแปรในตัวแปรตาม ในแบบคะแนนมาตรฐานมากที่สุดไปหาน้อย ดังนี้ ปัจจัยด้านการมีอิทธิพลอย่างมีอุดมการณ์ (Beta =.268) ปัจจัยด้านการสร้างแรงบันดาลใจ (Beta =.261) ปัจจัยด้านการคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล (Beta = -.307)

เอกสารอ้างอิง

กาบแก้ว ปัญญาไทย. (2565). แนวทางการพัฒนาบุคลากรท้องถิ่น : กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ท้อ อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก. วารสารวิชาการนอร์ทเทิร์น, 9(1), 16-23.

จักรพันธ์ สมบูรณ์ธรรม และ บุญเหลือ บุบผามาลา. (2565). การให้บริการด้านโครงสร้างพื้นฐานของเทศบาลตำบลโนนทอง อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(5), 223-236.

ชัยวุฒิ วรพินธุ์. (2557). คุณลักษณะภาวะผู้นำยุคใหม่กับสมรรถนะการบริหารงานแบบมืออาชีพของปลัดเทศบาล ในภาคกลาง. วารสารสมาคมนักวิจัย, 19(1), 86-96.

ณัฐกานต์ ปิ่นเกสร. (2562). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารองค์การส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 9(1), 107-119.

ณัฐชยานันต์ ทองธรรมจินดา. (2555). คุณลักษณะของกลุ่มงานที่มีประสิทธิผลกับความต้องการของบุคลากรในสถานศึกษาสังกัดเทศบาล กลุ่มการศึกษาท้องถิ่นที่ 1. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 4(1), 189-197.

ไททัศน์ มาลา. (2561). การมีส่วนร่วมในการจัดการความรู้ภูมิปัญญาผู้สูงอายุเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชนในเขตเทศบาลเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(1), 206-215.

นนทศักดิ์ เอกสันติ์. (2555). การบริหารจัดการขององค์การบริหารส่วนตำบลเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตประชาชน กรณีศึกษา : องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองบัว อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิทยบริการ, 23(2), 63-75.12(1), 75-84.

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.

ปนัสดา โตรัตน์ (2564). การพัฒนาบุคลากรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการงานคลัง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดชุมพร. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

ยุวดี พ่วงรอด. (2561). การขับเคลื่อนหลักธรรมาภิบาลต่อการปฏิบัติราชการในยุคการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ : กรณีศึกษา อาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(2), 334-351.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 (2550, 24 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 124 ตอนที่ 147. หน้า 1-127

ฤทัยรัตน์ สุวรรณช่าง. (2560). การส่งเสริมอาชีพท้องถิ่นจังหวัดเพชรบุรีผ่านกิจกรรมการฝึกอบรมการแทงหยวกของวิทยาลัยอาชีวศึกษาเพชรบุรี. วารสารการศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 1(2), 81-92.

วีรวิชญ์ สมพรนิมิตกุล. (2558). การนำแนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่มาใช้ในการปฏิรูประบบราชการในกรมศุลกากร. วารสารสหวิทยาการวิจัย, 4(2), 156-164.

ศุภภัทรวริศรา เกตุสุนทร. (2564). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ของสำนักส่งเสริมปกครองท้องถิ่น จังหวัดชัยนาท. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(40), 274-291.

อุบลกาญจน์ อมรสิน. (2556). การนํานโยบายสาธารณะไปปฏิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 6 (1), 199-212.

Yamane, T. (1973). Statistics An Introductory Analysis. 3rd Edition, New York: Harper and Row.