การพัฒนาการเมืองภาคพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยระดับท้องถิ่น
DOI:
https://doi.org/10.14456/iarj.2023.203คำสำคัญ:
การเมืองภาคพลเมือง; , ประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นบทคัดย่อ
การเมือง การเลือกตั้ง และประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นถือเป็นประชาธิปไตยโดยพื้นฐานหรือประชาธิปไตยฐานรากของไทย เพราะเป็นช่องทางสำคัญให้กับประชาชนในท้องถิ่นได้มีพื้นที่ในการแสดงออกถึงความคิดเห็น การเรียกร้อง และการเสนอความต้องการของตนต่อตัวแทนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งมิอาจมองข้ามได้ ดังนั้นบทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) หลักการและความสำคัญของการเลือกตั้งท้องถิ่น ซึ่งเป็นกระบวนการเลือกตั้งตัวแทนระดับท้องถิ่นตามหลักประชาธิปไตย และ (2) การพัฒนาการเมืองภาคประชาชนที่ส่งผลต่อประชาธิปไตยระดับท้องถิ่น โดยอาศัยการข้อมูลเอกสาร ตำรา บทความวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น โดยอธิบายเกี่ยวกับพลวัตวัฒนธรรมการเมืองระดับท้องถิ่นไทย หลักการและความสำคัญของการเลือกตั้งท้องถิ่น ความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองท้องถิ่นกับการเมืองระดับชาติ และการพัฒนาการเมืองระดับท้องถิ่นไทย เพื่อเป็นการพัฒนาการเมืองภาคประชาชนและประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นที่เป็นประชาธิปไตยฐานรากของประเทศ สู่การพัฒนาการเมือง การเลือกตั้ง และประชาธิปไตยในระดับท้องถิ่นผลการศึกษา พบว่า การพัฒนาการเมืองภาคพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยระดับท้องถิ่น มุ่งเน้นต่อการคัดเลือกตัวแทนเข้าไปทำหน้าที่บริหารจัดการบริการสาธารณะเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชน โดยมีหน้าที่สำคัญที่จะต้องสนับสนุนส่งเสริมการพัฒนาและการเปิดโอกาสให้เกิดการมีส่วนร่วมของประชาชนในท้องถิ่น ซึ่งต้องอาศัยการร่วมมือพัฒนาควบคู่กันระหว่างประชาชนกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในการพัฒนาการเมืองภาคพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นที่มีองค์ประกอบ 7 ประการ ดังนี้ (1) การส่งเสริมการศึกษาประชาธิปไตยระดับท้องถิ่น (2) การออกนโยบายให้ประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการการเมืองระดับท้องถิ่น (3) การเพิ่มพลังสื่อสารมวลชนและเปิดชองทางสำหรับการสื่อสารทางการเมืองระดับท้องถิ่น (4) การเพิ่มพลังการติดตาม ตรวจสอบ และระบบประเมินการทำงานของนักการเมืองท้องถิ่นจากภาคประชาชน (5) ลดอิทธิพลและบทบาทของผู้นำในการทำหน้าที่ในช่วงมีการเลือกตั้ง (6) การสนับสนุนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในชุมชนประชาธิปไตยระดับท้องถิ่น และ (7) กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในชุมชนระดับท้องถิ่น เพื่อเป็นการพัฒนาการเมืองภาคประชาชนในระบอบประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นให้บรรลุเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพและมั่นคงยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม และคณะ. (2557). บทบาทสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งกับการเสริมสร้างความ เข้มแข็งให้กับพรรคการเมืองในการพัฒนาประชาธิปไตย: ปัญหา อุปสรรค และแนวทางแก้ไข. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University. ฉบับมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ. 7(1), 43-61.
โกวิทย์ พวงงาม. (2563). คู่มือเลือกตั้งท้องถิ่น. มูลนิธิคอนราด อาเดนาวร์ สำนักประเทศไทย นนทบุรี: บริษัท ธรรมสาร จำกัด
จรัส สุวรรณมาลา. (2550). วัฒนธรรมการเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า. 5(3), 83-106.
ชนินธร ม้าทอง และคณะ. (2557). ศึกษาเปรียบเทียบปฏิสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับประชาชนก่อนและหลังได้รับเลือกตั้งในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 8(1), 159-168.
ชลัช ชรัญญ์ชัย. (2556). การพัฒนาท้องถิ่นภายใต้ระบอบประชาธิปไตย:ข้อเสนอการให้องค์ความรู้และการมีส่วนร่วมทางการบริหารท้องถิ่นเบื้องต้นแก่ผู้เรียน. วารสารการจัดการสมัยใหม่. 11(2), 21-29.
บวรศักดิ์ อุวรรณโน. (2554). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม (Participatory Democracy). กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริ้นติ้ง ฮอลล์ จำกัด.
ปธาน สุวรรณมงคล. (2554). การเมืองท้องถิ่น: การเมืองของใครโดยใครเพื่อใคร. กรุงเทพมหานคร: จตุพรดีไซด์.
ภวัต พัฒนนิภากร. (2563). รูปแบบพฤติกรรมทางการเมืองในระดับท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 1 ภายใต้อิทธิพลของพลวัตทางการเมือง. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
วิชชุกร นาคธน. (2561). นักการเมืองถิ่นจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 5(2), 1- 15.
ศราวิน ปานชัย. (2566). “บ้านใหญ่” ผู้มากบารมีกำหนดทิศทางการเมืองไทย. ศิลปวัฒนธรรม. Retrieved on 2 May 2023. https://www.silpa-mag.com/history/article_105279.
ศิลปะวิชญ์ น้อยสมมิตร และโชติกา แก่นธิยา.(2562). การมีส่วนร่วมของภาคประชาชนต่อนโยบายสาธารณะ. วารสารวิจยวิชาการ. 2(1), 101-116.
สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2561). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิไตย. สำนักประชาสัมพันธ์ สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สิริมาส หมื่นสาย ธนาภรณ์ แสวงทอง และภวัต พัฒนนิภากร. (2565). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองของนโยบายประชานิยม. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 8(3), 383-396.
สุนทรชัย ชอบยศ และรจนา คำดีเกิด. (2556). การเมืองภาคพลเมือง: การถอดถอนผู้บริหารท้องถิ่นที่ประสบความสำเร็จในประเทสไทย. รัฐสภาสาร. 61(5), 9-43.
สุพัฒน์จิตร ลาดบัวขาว. (2561). การเลือกตั้งท้องถิ่น: ข้อจำกัดของกระบวนการประชาธิปไตย. วารสารล่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก. 36(2), 169-197.
เสกสรรค์ สนวา, อภิชาติ ใจอารีย์ และระวี สัจจโสภณ. (2563). สังเคราะห์กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สู่ความเป็นชุมชนประชาธิปไตย. วารสารการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 11(3), 46-65.
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล. (2552). การเมืองภาคประชาชนในระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิภาษา.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2545). ประชาธิปไตยท้องถิ่น: สาระสำคัญของการเมืองและการปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มิติใหม่.
Rallings, C., & Thrasher, M., (1997). Local Elections in Britain. New York: Routledge.
Catt H. (1999). Democracy in Practice. London: Routledge.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 Thawan Rattana, Thanison Phongphitakyotin, Pattaradanai Maiphranate, Phasakorn Dokchan
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ
