ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอนในสถานศึกษา อำเภอห้วยเม็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์เขต 2 จังหวัดกาฬสินธุ์

สิทธิพร  หาญลำพัง; ยุภาพร  ยุภาศ; เสาวลักษณ์  โกศลกิตติอัมพร

doi:10.14456/iarj.2023.192

ผู้แต่ง

สิทธิพร หาญลำพัง นักศึกษา หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0009-0002-7338-6437
ยุภาพร ยุภาศ อาจารย์ประจำหลักสูตรสาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0000-0003-3532-0808
เสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร อาจารย์ประจำหลักสูตรสาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม https://orcid.org/0000-0002-0589-2525

DOI:

https://doi.org/10.14456/iarj.2023.192

คำสำคัญ:

ปัจจัยที่ส่งผลต่อ;, สมรรถนะ; , ครูผู้สอน

บทคัดย่อ

สมรรถนะของครูผู้สอนมีความสำคัญอย่างมากในการพัฒนาและส่งเสริมการเรียนรู้ของนักเรียนในทุกระดับชั้น เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพและสร้างผลการเรียนที่ดีขึ้น การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับสมรรถนะของครูผู้สอน 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอน 3) เพื่อศึกษาข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอน ประชากร คือ ครูในสถานศึกษา อำเภอห้วยเม็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์เขต 2 จังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวนทั้งหมด 271 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 165 คน ใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน่ และการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ความถี่ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการการวิเคราะหการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า (1) ระดับสมรรถนะของครูผู้สอนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอน ได้แก่ ลักษณะงานที่ปฏิบัติ ทัศนคติการประกอบวิชาชีพครู และการสนับสนุนจากสังคม ร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 33.60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ (3) ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอน ได้แก่ ควรพัฒนาความรู้และทักษะ ครูผู้สอนควรมีการพัฒนาความรู้และทักษะในเนื้อหาที่สอน ต้องค้นคว้าและปรับปรุงเนื้อหาการสอนให้เป็นไปตามแนวคิดและแนวทางการศึกษาที่ทันสมัย ควรพัฒนาทักษะการสอน ครูผู้สอนควรมีการพัฒนาทักษะในการสอนเชิงปฏิบัติ ซึ่งรวมถึงการวางแผนการสอน การใช้เครื่องมือและเทคนิคการสอนที่เหมาะสม การสร้างบรรยากาศเรียนรู้ที่กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และการเรียนรู้ที่มีความสุข ควรพัฒนาทักษะการประเมินผล ครูผู้สอนควรมีทักษะในการประเมินผลการเรียนรู้ของนักเรียนอย่างเป็นระบบและเป็นรายบุคคล ควรพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ ครูผู้สอนควรมีทักษะในการสร้างและจัดการกิจกรรมการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับแนวคิดของการพัฒนาสมรรถนะทั้งในมิติทางความรู้ ทักษะ จิตใจ และจริยธรรม ควรพัฒนาทักษะสื่อสาร ครูผู้สอนควรมีทักษะการสื่อสารที่ดีในการติดต่อสื่อสารกับนักเรียน ผู้ปกครอง และผู้ร่วมงานทางการศึกษาอื่นๆ ควรพัฒนาทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต ครูผู้สอนควรส่งเสริมและสนับสนุนให้นักเรียนพัฒนาทักษะการเรียนรู้ที่จำเป็นสำหรับการปรับตัวและเตรียมความพร้อมในการเรียนรู้ตลอดชีวิต

เอกสารอ้างอิง

จริยา สุจารีกุล. (2550). Science as Inquiry: วิทยาศาสตร์คือกระบวนการสืบเสาะหาความรู้. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์.

จำนงค์ แจ่มจันทรวงศ์. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูผู้สอนของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู วิทยาลัยเชียงราย. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(1), 1906-3431.

ธิดารัตน์ โสภา. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของครูปฏิบัติการสอนตามการรับรู้ของครูโรงเรียนเทคโนโลยีชลบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยรามคำแหง

บุญชม ศรีสะอาด. (2558). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สุริยาสาส์น.

พิณสุดา สิริรังศรี. (2557). การยกระดับคุณภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. เอกสารประกอบการประชุม วิชาการ “อภิวัฒน์การเรียนรู้สู่จุดเปลี่ยนประเทศไทย” (6-8 พฤษภาคม 2557). กรุงเทพฯ : สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพของเยาวชน.

รัชนิดา ไสยรส และสิทธิพรร์ สุนทร. (2561). แรงจูงใจที่ส่งผลต่อสมรรถนะในการปฏิบัติงานของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 16(1), 31-32.

วิจารณ์ พานิช. (2553). ครูเพื่อศิษย์. กรุงเทพ: อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับลิชชิ่ง.

สาวิตรี ฉายจิตต์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของครูผู้สอนในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24 จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 6(1), 248-256.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2. (2566). รายงานการประเมินผลความเสี่ยง. กาฬสินธุ์. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553) . พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542และที่แก้ไข. เพิ่มเติม (ฉบับที่3) พ.ศ.2553. กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient Alpha and the Internal Structure of Tests. Psychometrika, 16, 297-334. https://doi.org/10.1007/BF02310555

Dales, M., & Hes, K. (1995). Creating Training miracles. Sydney: Prentice Hall.

Mitrani, A., Dalziel, M., & Fitt, D. (1992). Competency-based human resource management: Value-driven strategies for recruitment, development, and reward. London: McGraw-Hill.

Spencer, L.M., & Spencer, S.M. (1993). Competence at Work: Models for Superior Performance. John Wiley & Sons, New York.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd edition. New York. Harper and Row Publications.