สภาพการบริหารกิจการคณะสงฆ์ สังกัดมหานิกายหนตะวันออก เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 9
DOI:
https://doi.org/10.14456/iarj.2023.188คำสำคัญ:
การบริหารกิจการคณะสงฆ์;, มหานิกาย; , เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 9บทคัดย่อ
พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาของชาติไทยมาแต่โบราณ บรรดาศิลปวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณี จริยธรรมและคุณธรรมอันหล่อหลวมรวมเป็นเอกลักษณ์ของไทยล้วนมีรากฐานที่สำคัญมากจากพระพุทธศาสนาพระพุทธศาสนานับเป็นมรดกล้ำค่าคู่บ้านคู่เมืองไทยเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวทางจิตใจทำให้เกิดเอกภาพและความมั่นคงในชาติ สามารถดำรงความเป็นไทยอยู่ได้ด้วยดีตลอดมา การบริหารของคณะสงฆ์ในประเทศไทยในยุคปัจจุบันมีสังฆราชเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดการบริหารของคณะสงฆ์ยุคนี้เป็นไปตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2535 และ พ.ศ. 2561 บทความนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อวิเคราะห์สภาพการบริหารคณะสงฆ์ สังกัดมหานิกายหนตะวันออก เขตปกครองคณะมหานิกายหนตะวันออก ภาค 9 การวิจัยแบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ดังนี้ (1) การศึกษาเอกสาร มีวัตถุประสงค์เพื่อนำผลที่ได้จากการศึกษาเอกสารการบริหารคณะสงฆ์มาใช้เป็นบริบทในการสร้างแบบสอบถามศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ ในการบริหารงานคณะสงฆ์ (2) การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ เป็นการนำผลการวิจัยในขั้นตอนที่ 1 มาออกแบบประเด็นการวิจัยเพื่อศึกษาสภาพการบริหารของคณะสงฆ์ กลุ่มเป้าหมายข้อมูลเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 ท่าน/รูป และ (3) การวิเคราะห์สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ กลุ่มตัวอย่างเป็นพระสงฆ์ในเขตปกครองภาค 9 จำนวน 261 รูป วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์แบบอุปนัย ผลการวิจัยสภาพปัจจุบันในการบริหารคณะสงฆ์ ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และสภาพที่พึงประสงค์ใน การบริหารของคณะสงฆ์ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุดรายการประเมินเรียงจากลำดับมากไปหาน้อยของสภาพปัจจุบันระดับมากที่สุดลำดับสูงที่สุดคือด้านการศาสนศึกษา รองลงมาได้แก่ด้านการปกครอง ด้านการศึกษาสงเคราะห์ระดับมาก ด้านการเผยแผ่ ด้านการสาธารณูปการ และด้านการสาธารณสงเคราะห์ ตามลำดับและรายการประเมินของสภาพที่พึงประสงค์ระดับมากที่สุดทุกด้านเรียงจากลำดับ มากไปหาน้อยคือด้านการศึกษาสงเคราะห์ รองลงมาได้แก่ด้านการปกครองและ ด้านการศาสนศึกษา ด้านการสาธารณูปการ และด้านการเผยแผ่และด้านการสาธารณสงเคราะห์ ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่9. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น
ประกิต บุญมี และคณะ. (2559). การบริหารกิจการคณะสงฆ์: ศึกษากรณีเขตการปกครองคณะสงฆ์ตำบลท่าไม้ จังหวัดสมุทรสาคร. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์.
พระครูนิมิตสาธุวัฒน์ (บุญเมือง ชวโน), สมเดช นามเกตุ และ บุญส่ง สินธุ์นอก. (2564). A Guideline of Administration of Sangha’s Duties with Sangahavatthu Principle of Eccl. Administrative Officers in the Administrative Area of NongSaeng District, Udonthani Province. Journal of Modern Learning Development. 6 (3), 44-57.
พระครูใบฎีกาอภิชาติ ธมฺมสุทฺโธ (พรสุทธิชัยพงศ์). (2558). ระบบการบริหารกิจการคณะสงฆ์ไทยในทศวรรษหน้า. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 2 (2), 126-139.
พระครูปลัดกิตติวัฒน์ (คชา ปญฺาธโร). (2554). การบริหารจัดการวัดของพระสังฆาธิการในอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พระพุทธศาสนา) : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูพินิตสุตาคม (สมพงษ์ สุตาคโม). (2554). การบริหารจัดการของเจ้าอาวาสวัดในเขตการปกครอง คณะสงฆ์อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูเมตตามงคลวิศิษฏ์ (วัชรินทร์ อคฺควโร). (2559). การบริหารงานกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในเขตกรงเทพมหานคร. Journal of Yanasangvorn Research Institute. 8 (2), 59-69.
พระครูรัตนญาณวิมล (มนตรี รตนญาโณ). (2556). การบริหารกิจการคณะสงฆ์ในเขตอำเภอกระสังจังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พระพุทธศาสนา): มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระครูสังฆรักษ์สมศาสตร์ โฆษิตธมฺโม. (2552). การมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ระดับเจ้าคณะอำเภอรองเจ้าคณะอำเภอ เลขานุการเจ้าคณะอำเภอ เลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอในการบริหารงานคณะสงฆ์จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
พระเทพเวที ประยุทธ์ ปยฺตโต. (2534). การพัฒนาจริยธรรม. กรุงเทพฯ : ภาควิชาปรัชญาและศาสนา วิทยาลัยครูสวนดุสิต.
พระมหานพดล นวคุโณ (ถ่อนสันเทียะ) และคณะ. (2560). รูปแบบการบริหารกิจการคณะสงฆ์สู่ความเป็นเลิศของพระสังฆาธิการระดับเจ้าอาวาส. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. 13 (3), 335-346.
พระเมธีธรรมาลังการ (ประยุทธ ภูริธตฺโต). (2551). ประสิทธิภาพการบริหารงานคณะสงฆ์จังหวัดแพร่. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่.
พระอนุชา ธมฺมวโร (วงษ์ประพันธ์). (2556). ประสิทธิภาพการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของวัดในอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พีระศิลป์ บุญทอง . (2561). การบริหารกิจการคณะสงฆ์ของคณะสงฆ์ในภาคใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 5 (1), 30-44.
พีรัชชัย วีระสุนทร. (2551). กฎหมายว่าด้วยการปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยอัชสัมชัญ.
ไพศาล วรคำ. (2555). การวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 5. มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2565). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. Retrieved from: https://www.onab.go.th/th/content/category/detail/id/57/iid/2474
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2555). รายงานสถิติรายปีประเทศไทย พ.ศ.2555. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 Phraatchaya Chantasupho, Chumnian Pollaharn, Kritkanok Duangchatom

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ





