แนวทางการพัฒนาเมืองสมุนไพรเพื่อการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ

ผู้แต่ง

DOI:

https://doi.org/10.14456/iarj.2023.184

คำสำคัญ:

เมืองสมุนไพร; , การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ

บทคัดย่อ

สถานการณ์สมุนไพรในต่างประเทศและในประเทศไทยกำลังเติบโตมากจากกระแสการรักสุขภาพของประชาชน จึงทำให้การท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ (Medical tourism) เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก ซึ่งรัฐบาลไทยก็ให้ความสำคัญกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ด้วยการกำหนดนโยบายในการส่งเสริมและผลักดันให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางสุขภาพ (Medical Hub) ของนานาชาติ มีพื้นที่เป้าหมายเมืองสมุนไพรทั้งสิ้น 13 จังหวัด โดยในส่วนของพื้นที่ฝั่งตะวันตกของจังหวัดสมุทรปราการเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เป็นพื้นที่เป้าหมาย เนื่องจากมีทรัพยากรที่ครบ แต่ในทางปฏิบัติยังมีปัญหาในการนำนโยบายไปสู่การปฏิบัติทำในปัจจุบันยังไม่เกิดผลเป็นรูปธรรมจากการขับเคลื่อนนโยบาย งานวิจัยครั้งนี้จึงได้ทำการศึกษาแนวทางการพัฒนาเมืองสมุนไพรเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ 1) เพื่อศึกษาการนำนโยบายการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ “เมืองสมุนไพร”ไปปฏิบัติในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ 2) เพื่อศึกษาความพร้อมของแหล่งท่องเที่ยวและบริการด้านการท่องเที่ยวสำหรับแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ “เมืองสมุนไพร”ในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ “เมืองสมุนไพร”ในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ผลการศึกษา พบว่า การนำนโยบายการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ “เมืองสมุนไพร”ไปปฏิบัติในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ ยังไม่มีการจัดตั้งคณะกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ควรมีการบูรณาการการทำงานร่วมกันหลายภาคส่วนทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคีเครือข่าย ปัญหาและอุปสรรคคือ ความไม่พอเพียงของสมุนไพร อุปกรณ์ ความรู้ ส่วนปัจจัยความสำเร็จในการนำนโยบายการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ “เมืองสมุนไพร”ไปสู่การปฏิบัติพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ ด้านกำหนดนโยบายรัฐบาล กรมการแพทย์แผนไทยฯ จังหวัดได้กำหนดพัฒนาเมืองสมุนไพรในการขับเคลื่อนการดำเนินงานตอบสนองความต้องการของประชาชน ด้านการยอมรับและการปฏิบัติไม่มาก ไม่มีการจัดตั้งคณะกรรมการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัด ด้านกำหนดทางเลือกของนโยบายควรมีการบูรณาการการทำงาน ด้านการสร้างรับรู้นโยบาย การรับรู้นโยบายน้อย จังหวัดสร้างการรับรู้ในบางหน่วยราชการยังไม่ครอบคลุมประชาชน ด้านการเกิดผลที่เป็นจริงในระหว่างการนำนโยบายไปปฏิบัติ ส่วนกลางต้องกำหนดนโยบายชัดเจน บทบาทหน้าที่ ผู้บริหารเห็นความสำคัญเพื่อสร้างอาชีพและรายได้ประชาชน สำหรับความพร้อมของแหล่งท่องเที่ยวและบริการด้านการท่องเที่ยวสำหรับแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ มีความสะดวกในการเข้าถึง สิ่งอำนวยความสะดวกเพียงพอ ด้านแหล่งท่องเที่ยวมีความหลากหลาย ด้านการบริการ ประชาชนมรส่วนร่วมในการพร้อมให้บริการ แนวทางการพัฒนาและการจัดการ “เมืองสมุนไพร”เพื่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ ควรมีส่วนกลาง ภูมิภาค ท้องถิ่น กำหนดและจัดคณะกรรมการเมืองสมุนไพรและแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ส่งเสริมประชาชน สร้างภาคีเครือข่ายเพื่อขับเคลื่อนให้เป็นรูปธรรม

เอกสารอ้างอิง

กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2559). แผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนาสมุนไพรไทย ฉบับที่ 1 พ.ศ. 2560 – 2564. นนทบุรี : กระทรวงสาธารณสุข

เกศฉราภรณ์ สัตยาชัย. (2553). การนํานโยบายการการเพิ่มพื้นที่สีเขียวของกรุงเทพมหานครไปปฏิบัติ. ปรัชญาดุษฎีบัณิฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยรามคำแหง.

จริยาวัฒน์ โลหะพูนตระกูล. (2553). การพัฒนาและแก้ไขปัญหาชุมชน ด้วยการจัดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว โดยชุมชน: กรณีศึกษาตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง อ.พระประแดง จ.สมุทรปราการ. วารสาร มฉก.วิชาการ. 14(27), 1-19.

นพมัลลี เตชาวัชร์นานนท์. (2556). การวิเคราะห์ศักยภาพธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ จังหวดเชียงใหม่. คณะเศรษฐศาสตร์. เชียงใหม่. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

ประยุกต์ ปิติวรยุท และ กิจฐเชต ไกรวาส. (2563). การนำนโยบายเมืองสมุนไพรไปปฏิบัติในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย. 13 (1), 481-496

มั่น คงดี. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการนํานโยบายการส่งเสริมปลูกยางพาราไปปฏิบัติจังหวัดชัยภูมิ, วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารงานท้องถิ่น: มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.

วรเดช จัทรศร. (2559). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

วิโรจน์ เซมรัมย์. (2554). การนำนโยบายระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินไปปฏิบัติ. ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชารัฐศาสตร์, คณะรัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

ศิราภรณ์ ภิญโญชูโต. (2550). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพโดยความร่วมมือขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและชุมชนบ้านข่วงบุก ตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่. อุตรดิตถ์ : สาขาการวิจัยและพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

ศุภพร ภู่เกษมวรางกูร. (2553). การนำนโยบายผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่ายของไทยไปปฏิบัติ : กรณีศึกษามลพิษทางน้ำ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต (สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์): คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

สมบัติ ธํารงธัญวงศ์. (2554). การวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ. เอกสารการศึกษารัฐประศาสนศาสตร์. อันดับที่ 56. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

สำนักโครงการพระราชดำริและกิจการพิเศษ. (2561). ศูนย์จัดการพื้นที่สีเขียวเชิงนิเวศนครเขื่อนขันธ์ โครงการสวนกลางมหานครอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. Retrieved October 16, 2018, from: http://www.forest.go.th/orip/index.php?option=com_content&view=article&id=447&option=com_content&view=article&id=447.

อิสวัต อยู่วิวัฒน์. (2553). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของกลุ่มเป้าหมายในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ . มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

อุษณีย์ ผาสุข, ชวลีย์ ณ ถลาง, สุทธินันทน์ พรหมสุวรรณ. (2561). แนวทางการ พัฒนาเมืองสมุนไพรในจังหวัดปราจีนบุรี เพื่อดึงดูดตลาดนักท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(ฉบับพิเศษ), 24-56.

Arya, R.P., Arya, J., Arya, G., Arya, A., & Arya, K. (2014). Kerala Tourist Road Atlas & State Distance Guide. India: Indian Map Service.

Friedrich, J.C. (1963). Man and His Government. New York: McGraw - Hill.

Ham, C., & Hill, M. (1993). The policy process in the modern capitalist state. 2nd edition. New York: Harvester Wheat Sheaf.

Hogwood, Brian W. & Gunn, Lewis A. (1984). Policy Analysis for The Real World. New York: Oxford University Press.

Jyothis, T. & Jannardhanan, V. K. (2009). Service Quality in Health Tourism: An Evaluation of the Health Tourism Providers of Kerala (India). South Asian Journal of Tourism and Heritage, 2(1),77-82.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-07-31

รูปแบบการอ้างอิง

ปิติวรยุทธ ป. . (2023). แนวทางการพัฒนาเมืองสมุนไพรเพื่อการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 3(4), 185–204. https://doi.org/10.14456/iarj.2023.184

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ