การสังเคราะห์รูปแบบการจัดการเรียนรู้ออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส (Metaverse)

บุศรา นิยมเวช

doi:10.14456/iarj.2023.273

ผู้แต่ง

บุศรา นิยมเวช มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0000-0002-3434-9310

DOI:

https://doi.org/10.14456/iarj.2023.273

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนรู้; , สื่อเมตาเวิร์ส

บทคัดย่อ

การพัฒนาการเรียนการสอนบนระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเป็นการสร้างสื่อการเรียนการสอนออนไลน์ในยุค 4.0 Metaverse หรือ จักรวาลนฤมิต คือ คำที่ใช้แทนสภาพแวดล้อมเสมือนจริงที่ถูกสร้างขึ้นด้วย เทคโนโลยีดิจิทัล โดยภายในโลกนั้นจะมีการสร้างตัวแทนมนุษย์หรือที่เรียกว่า อวาตาร์ ซึ่งภายในโลกเสมือนจริงทุกคนจะสามารถมีปฏิสัมพันธ์และทำกิจกรรมร่วมกันได้เสมือนอยู่ในโลกจริง ดังนั้นจะเห็นได้ว่าเมตาเวิร์ส (metaverse) เป็นสื่อเทคโนโลยีแบบออนไลน์สำหรับการเรียนการสอนที่ทันสมัยเหมาะสมกับสถานการณ์แบบปกติใหม่ซึ่งมีการเคลื่อนตัวจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรค Covid 2019 การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์รูปแบบการจัดการเรียนรู้ออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส ซึ่งเป็นการวิจัยเอกสารโดยแหล่งข้อมูลการวิจัยเป็นเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนรู้ออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส ทำการวิเคราะห์ข้อมูลแบบแก่นสาระ (Thematic Analysis) และนำเสนอเชิงพรรณนาความ ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้ออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส (Metaverse) ประกอบด้วย (1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนออนไลน์โดยใช้สื่อเมตาเวิร์ส (Metaverse) และ (2) กระบวน การการจัดการเรียนรู้แบบออนไลน์โดยใช้สื่อเมตาเวิร์ส (Metaverse) โดยมีรายละเอียด ดังนี้ (1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส (Metaverse) ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1.1) ประสบการณ์การเรียนการสอนที่สมจริง (Immersive Learning Experience) 1.2) ความสามารถในการปรับใช้และแก้ไขปัญหา (Adaptability and Problem-solving) 1.3) การเรียนรู้แบบก้าวหน้า (Progressive Learning) 1.4) การเชื่อมต่อและการสื่อสาร (Connectivity and Communication) 1.5) การเรียนรู้และการสอนตลอดชีวิต (Lifelong Learning) และ 1.6) ความสนุกสนานและท้าทาย (Engagement and Challenge)และ (2) กระบวนการการจัดการเรียนรู้แบบออนไลน์โดยใช้สื่อเทคโนโลยีแบบเมตาเวิร์ส (Metaverse) ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ 2.1) วางแผนและออกแบบเนื้อหา 2.2) เลือกแพลตฟอร์มเมตาเวิร์ส 2.3) สร้างและปรับแต่งสภาพแวดล้อม 2.4) การสอนและการเรียนรู้ 2.5) การสื่อสารและการแลกเปลี่ยน 2.6) ติดตามและประเมินผล และ 2.7) การพัฒนาเนื้อหาเพิ่มเติม

เอกสารอ้างอิง

กรกช ขันธบุญ. (2565). รูปแบบการสื่อสารผ่านเมตาเวิร์สเพื่อการเรียนการสอน สาขาวิชานิเทศศาสตร์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. มนุษยสังคมสาร (มสส.). 20 (3), 123-144.

กฤษณพงศ์ เลิศบำรุงชัย. (2566). การสร้างจักรวาลนฤมิต Spatial Metaverse. Retrieved from: https://www.slideshare.net/kha00at/spatial-metaverse

จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2565). แนวทางการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ในยุคหลังความปกติใหม่. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. 17 (22), 78-91.

ชัยณรงค์ บุญชื่น, ธีรศักดิ์ เชื้อหนองควาย และ ศิริกรณ์ กันขัติ์. (2566). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้ 3 มิติ ผ่านเมตาเวิร์ส กรณีศึกษาคลองแม่ข่า. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสู่ชุมชน. 1 (2), 27-35.

ธนพรรณ ทรัพย์ธนาดล. (2564). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการจัดการเรียนการสอนบทเรียนออนไลน์ ของมหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา. Veridian E-Journal SU. 4 (1), 652-666.

ประยุทธ อัครเอกฒาลิน. (2564). การสื่อสารเคลื่อนที่ 5G และสายอากาศ. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. 31 (2), 175-178.

พระมหาสมชาย ขนฺติสรโณ (2566). การประยุกต์ใช้เมตาเวิร์สเพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้พระพุทธศาสนา เสมือนจริงในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์. 5 (2), 49-57.

พฤติกานต์ นิยมรัตน์ จุฑาทิพย์อาจไพรินทร์ ปุญชรัสมิ์วัชรกาฬ และ ชบาไพร รักสถาน. (2564). การเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัส COVID-19. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 11 (2), 1-16.

พวงเพชร นรทีทาน และ ธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี. (2564). การจัดการเรียนการสอนออนไลน์ภายใต้สถานการณ์โรคอุบัติใหม่. วารสารวิชาการรัตนบุศย์(RATANABUTH JOURNAL). 3 (2), 84-91.

ภวิสาณัชช์ ศรศิริวงศ. (2564). ห้องเรียนเสมือนจริง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 19 (2), 81-93.

ภานุมาศ หมอสินธ์ ละอองดาว ทองดี อรรถพล หล้าสมบูรณ์ และ คำพันธ์ อัครเนตร. (2559). การสร้างสื่อการเรียนการสอนออนไลน์โดยใช้ทฤษฏีสร้างสรรค์นิยม ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค. 2 (2), 161-171.

วราพร บุญมี. (2564). สื่อการสอนกับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 7 (9), 373-386.

วิทยา วาโย, อภิรดี เจริญนุกูล, ฉัตรสุดา กานกายันต์, จรรยา คนใหญ่. (2563). การเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณ์แพร่ระบาด ของไวรัส COVID-19 : แนวคิดและการประยุกต์ใช้จัดการเรียนการสอน. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9. 14 (34), 285-293.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). แผนอุดมศึกษาระยะยาว 20 ปี พ.ศ. 2561 – 2580. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด

สำนักงานมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้. (2562). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. นนทบุรี: บริษัท 21 เซนจูรี่ จำกัด.

Arxiden, A., & Wang, S., (2016). The Design of the Online Teaching System is based a on Multi-agent System. 2nd International Conference on Social Science and Technology Education (ICSSTE 2016). 123-127. DOI: 10.2991/icsste-16.2016.23

Gao, J. (2021). Practice and Exploration of Completely Online Network Teaching with ID3 Algorithm. In: Jan, M.A., Khan, F. (eds) Application of Big Data, Blockchain, and Internet of Things for Education Informatization. BigIoT-EDU 2021. Lecture Notes of the Institute for Computer Sciences, Social Informatics and Telecommunications Engineering, vol 392. Springer, Cham. https://doi.org/10.1007/978-3-030-87903-7_71

Humby, R. (2013). Tales from the virtual classroom: Planning the technology-enhanced learning environment for classroom leaders. 2013 International Conference on Current Trends in Information Technology (CTIT), Dubai, United Arab Emirates, 2013, 34-40, doi: 10.1109/CTIT.2013.6749474.

Pipitkul, P. (2008). “The Use of Second Life for Teaching and Learning in Library and Information Science”. Journal of Library and Information Science 14(2), 37-43.

Sarachan, J. & Reinson, K.F. (2011), "Public issues, private concerns: social media and course management systems in higher education", Wankel, C. (Ed.) Educating Educators with Social Media (Cutting-Edge Technologies in Higher Education, Vol. 1), Emerald Group Publishing Limited, Bingley, pp. 227-244. https://doi.org/10.1108/S2044-9968(2011)0000001014