การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนกิจกรรมเข้าจังหวะที่มีผลต่อการจัดการความเครียดของนักศึกษา มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ

Sukanya Khotuphan; Boonyporn Saramano

doi:10.60027/iarj.2026.e297313

Authors

Sukanya Khotuphan Faculty of Education, National Sports University, Mahasarakham Campus, Thailand https://orcid.org/0009-0009-4528-0281
Boonyporn Saramano Faculty of Education, National Sports University, Mahasarakham Campus, Thailand https://orcid.org/0009-0000-3885-080X

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e297313

Keywords:

Physical Education Activities, Rhythmic Activities, Stress Management

Abstract

Background and Aims: Activity-based learning is crucial for children' overall development. It increases cooperation, joyful learning, and stress management abilities. This promotes healthy growth and prepares students for increasingly challenging schoolwork. This study aims to investigate and compare the mean stress control scores before and after scoring on rhythmic and directional activities, focusing on the relationship between stress levels and control levels.

Methodology: The sample consisted of 40 first-year students from the Faculty of Education, Mahasarakham University, enrolled in the course "Instructor and Rhythmic Activities" during the 2024 academic year. The research employed the eight-system stress control and evaluation scale (SPST – SPST – 20) and the overall stress management assessment for first-year students. Statistical analyses included statistical tests such as the sample-dependent
t-test and Pearson correlation coefficient, which assessed the significance of stress management.

Results: It was found that (1) the stress level of first-year students enrolled in the course on rhythmic activity skills and teaching before the physical education activity using rhythmic activities was at a moderate level and after the activity was at a low level, and the stress management level before the physical education activity using rhythmic activities was at a moderate level and after the activity was at a high level. The stress management level of first-year students enrolled in the course on rhythmic activity skills and teaching after the physical education activity using rhythmic activities was significantly higher than before the activity at the .05 statistical significance level, and the stress management level and the stress level of first-year students were negatively correlated at the .05 statistical significance level.

Conclusion: The findings suggest that rhythmic physical education activities cut students’ tension from a moderate to a low level while enhanced stress management from moderate to high. At the.05 level, stress management was considerably better following the activities. Additionally, there was a strong negative correlation between stress levels and stress management, indicating that lower stress was the outcome of better stress management.

References

กรมสุขภาพจิต. (2562). คู่มือคลายเครียดฉบับปรับปรุงใหม่. บริษัท บียอนด์ พับลิสซิ่ง จำกัด.

ทัศนีย์ กรัณฑรัตน์. (2561). การใช้กิจกรรมนาฏศิลป์รูปแบบการจัดการเรียนรู้ SMILE เพื่อการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. วารสารพัฒนาศิลป์วิชาการ (ศึกษาศาสตร์), 2(ฉบับพิเศษ), 71–82.

ปัญญา สังขวดี. (2549). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษา. พัฒนาศิลป์วิชาการ (ศึกษาศาสตร์), 2(ฉบับพิเศษ), 71–82.

ปาลิตา ตันมณี. (2553). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กิจกรรมเข้าจังหวะตามแนวคิดของทอร์แรนซ์ที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4 [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. คลังปัญญาจุฬาฯ. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2010.249

ภัทราวุธ โพพันทะราช, & ญดาธาดา ณัฐภักดิ์. (2565). ผลการใช้กิจกรรมการเคลื่อนไหวและเข้าจังหวะที่ส่งเสริมทักษะการเต้นรำของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 16(4), 100–110.

ภูวดล เกิดศักดิ์, นิรุตติ์ สุขดี, & รจนา ป้องนู. (2568). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีต่อการจัดการความเครียดของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิชาการ วิทยาลัยสันตพล, 11(1), 1–10.

วาสนา คุณาอภิสิทธิ์. (2556). เป้าหมายของการจัดกิจกรรมทางกายในสถานศึกษาให้สอดคล้องกับหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และนันทนาการ, 39(1), 16–39.

สมคิด ยีละงู. (2562). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้ชุดกิจกรรมเคลื่อนไหวและจังหวะประกอบเพลงเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัยชั้นอนุบาลปีที่ 2. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา (คณะศึกษาศาสตร์) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 3(7), 112–124.

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2567). สุขภาพคนไทย 2567. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

สำนักงานสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2562). ห่วงวัยรุ่นฆ่าตัวตาย เสี่ยงซึมเศร้า. https://www.thaihealth.or.th/Content/49151-2.html

สุกัญญา โคตุพันธ์, นวลพรรณ ไชยมา, & นิรุตติ์ สุขดี. (2566). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กิจกรรมเข้าจังหวะที่มีต่อความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 17(3), 49–57.

สุรัตน์ แสงสีเหลือง. (2550). ผลการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวเบื้องต้นและการเคลื่อนไหวประกอบเพลงเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ในเด็กปฐมวัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เสาวลักษณ์ กันภัย. (2565). ผลของการเข้าร่วมกิจกรรมการละเล่นไทยที่มีต่อการควบคุมตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 23(1), 190–203.

Bookwalter, K. W. (1969). Foundations and principles of physical education (1st ed.). W. B. Saunders.

Lemay, V., Hoolahan, J., & Buchanan, A. (2019). Impact of a yoga and meditation intervention on students’ stress and anxiety levels. American Journal of Pharmaceutical Education, 83(5), 747–752. https://doi.org/10.5688/ajpe7001

Zarian, E., Mohamadi Orangi, B., Yaali, R., Aghdasi, M. T., Foley, J., & Ghorban Zadeh, B. (2021). Effect of aerobic rhythmic exercises with and without music on emotional intelligence and motor proficiency in preadolescent males. International Journal of Motor Control and Learning, 3(2), 3–13.