การดำเนินงานการเสริมสร้างวินัยนักเรียนของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1

Kraipop  Choochuen; Sinchai  Suwanmanee

doi:10.60027/iarj.2026.e296909

Authors

Kraipop Choochuen Faculty of Education, Thaksin University, Thailand https://orcid.org/0009-0000-3429-798X
Sinchai Suwanmanee Faculty of Education, Thaksin University, Thailand https://orcid.org/0009-0007-3031-3277

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e296909

Keywords:

Implementation, Student Discipline Enhancement, Administrator

Abstract

Background and Aims: Enhancing student discipline is an important mission of educational institutions in developing learners to exhibit appropriate behavior, take responsibility, and live harmoniously with others in society. Therefore, the implementation of disciplinary practices requires cooperation among school administrators, teachers, and relevant stakeholders in order to continuously and sustainably foster desirable characteristics in students. The research study aims to: 1) study the implementation of student discipline enhancement in schools; 2) compare the implementation of student discipline enhancement in schools based on the variables of gender, age, education level, work experience, and school size; and 3) compile suggestions on the implementation of student discipline enhancement in schools.

Methodology: The research sample comprised 305 teachers under Songkhla Primary Educational Service Area Office 1 in the academic year of 2025, selected by stratified random sampling based on school sizes and simple random sampling by drawing lots. The research instrument was a Likert-scale questionnaire with a reliability value of .981. Statistics used for data analysis were mean, standard deviation, t-test, and F-test

Results: The research findings revealed that: 1) implementation of student discipline enhancement in schools was holistically at the highest level. When considering individual aspects, it was found that the opinions of teachers towards all aspects were at the highest level. 2) The comparison results showed that the opinions of teachers with different genders, education levels, work experiences, and working at different sizes of schools towards the implementation of student discipline enhancement in schools were not different; the comparison by age also showed no overall difference but significant differences at the .05 level in some aspects. And 3) The synthesized recommendations suggested that school administrators should place great emphasis on fostering proper manners and appropriate behavior among students. It was suggested that schools organize training and practical activities to develop students’ social skills and promote harmonious coexistence. Furthermore, the integration of etiquette-related content into academic subjects and student development activities was recommended. Additionally, schools should recognize and commend students who demonstrate exemplary manners in order to motivate others to behave appropriately and consistently according to social norms.

Conclusion: The implementation of student discipline enhancement in educational institutions, both overall and by individual aspects, was found to be at the highest level. Comparisons based on gender, educational attainment, work experience, and school size revealed no significant differences in overall opinions. While age did not result in differences in overall opinions, statistically significant differences were found in specific aspects at the .05 level. In addition, the recommendations indicate that school administrators should place importance on cultivating proper manners and appropriate behavior through practical training activities, integrating manners into subject areas and student development activities, as well as recognizing and honoring students with good manners in order to promote sustainable discipline.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กระทรวงศึกษาธิการ. https://neqmap.bangkok.unesco.org/wp-content/uploads/2019/06/Basic-Education-CoreCurriculum.pdf

จุฑาทิพย์ วิศิษฐ์พลชัย, และคณะ. (2567). พฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลําแขก. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 11(3), 408–419.

จุรีรัตน์ ภูมิฉายา. (2560). แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างวินัยนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช).

ชนาธิป ทัฬหกิจ, โสภณ เพ็ชรพวง, & นัฏจรี เจริญสุข. (2563). การพัฒนาวินัยของนักเรียนโรงเรียนบ้านไทรงาม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2 (การค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษธานี).

ชภาภัทร กิตติอัครโภคิน, เสกสรรค์ ทองคําบรรจง, & วรากร ทรัพย์วิระปกรณ์. (2568). การตรวจสอบความตรงของโมเดลการวัดจิตแห่งความเคารพ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู ระดับปริญญาตรีในภาคตะวันออก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 20(2), 41–53.

ณัฐกมล ภพฤกษ์, & ประชบ ขวัญมั่น. (2568). แนวทางการพัฒนาการส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(2), 40–52.

ณัฐปภัสร์ ผดุงกิจ, และคณะ. (2568). การพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านวินัยของนักเรียนตามหลักไตรสิกขา โรงเรียนสาธิตเทศบาลวัดเพชรจริก สังกัดเทศบาลนครนครศรีธรรมราช. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), 144–157.

ทรงพล นุ่นทองหอม, สรรเสริญ หุ่นแสน, & กัญภร เอี่ยมพญา. (2568). ทักษะการบริหารในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 2. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 21(2), 13–27.

นิสัลมียะห์ อิสาเฮาะ. (2562). บทบาทของผู้บริหารในการพัฒนาโรงเรียนคุณธรรมตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนในจังหวัดชายแดน (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยทักษิณ).

บุปผา สุคันธา. (2567). แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะความเป็นพลเมืองที่ดีของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วารสารวิชาการและวิจัยสหวิทยาการ, 4(6), 847–862.

เบญจมาศ ยศเสนา, เนตรนภา เขี้ยวแก้ว, & เบญจวรรณ ยศเสนา. (2568). กลยุทธ์การพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. วารสารวิจัยวิชาการ, 8(3), 305–320.

เปรมวิทย์ ทองเชื้อ, ธินกร เชี่ยวพงษ์, & พภณศัน พธิพิทักษ์. (2564). ปัญหาการบริหารงานกิจการนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครสวรรค์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์).

พรทิพย์ โกกิลารัตน์. (2561). การพัฒนาวินัยนักเรียนโรงเรียนบ้านหนองแปน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).

พรทิพย์ หรรษาพนาดร. (2565). แนวทางการเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียนในโรงเรียนขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 120–121.

พิไลลักษณ์ กาญจนวัฒน์, และคณะ. (2563). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0 ในการส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี, 5(2), 295–310.

ยาใจ เดชขันธ์, และคณะ. (2556). ปัจจัยพหุระดับที่มีอิทธิพลต่อคุณธรรมของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 36(2), 94–170.

วลัยลักษณ์ สุขาทิพย์ พระครูพิจิตรศุภการ และ มะลิวัลย์ โยธารักษ์ (2568). การพัฒนาวินัยนักเรียนตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนบ้านห้วยมุด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารการจัดการองค์กรและการพัฒนาสังคม, 5(1), 205–218.

ศรชัย เกษมสุข. (2564). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนบางเลนวิทยา (การศึกษาค้นคว้าอิสระระดับปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยคริสเตียน).

ศิวะ รักษ์ศรีศาลา. (2561). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านวินัยนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(69), 130–140.

ศุภชัย หนูกึง, & รัตนา กาญจนพันธ์. (2567). การส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียนของผู้บริหารสถานศึกษา ตามการรับรู้ของครู สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 11(2), 111–124.

สัตยา ไชยเชษฐ. (2564). สภาพปัญหาและแนวทางการพัฒนาการดำเนินงานเสริมสร้างวินัยนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).

สายพิณ ทวรรณา. (2560). การส่งเสริมวินัยเชิงคุณธรรมของนักเรียนระดับประถมศึกษาในเครือข่ายสถานศึกษาที่ 57 สังกัดสำนักงานเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1. (2568). แผนปฏิบัติการประจำปี 2568. https://drive.google.com/file/d/1eYcMz0tPnSMxzQcRC55UrArbQCv_W8ps/view

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). http://www.nesdb.go.th/Portals/0/news/plan/p12/plan12.pdf

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). คู่มือการเสริมสร้างวินัยนักเรียนในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สิริพร ปันตะ, & ชณัฐ พรหมศรี. (2568). การส่งเสริมคุณธรรมของนักเรียนโดยผู้บริหารโรงเรียนเอกชนอิสลาม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระสังฆวิทยากร, 8(3), 384–398.

สุกาญดา เทนอิสสระ. (2567). การส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. วารสารโพธิศาสตร์ปริทรรศน์, 4(2), 21–32.

สุภาพร ขยันเยี่ยม. (2561). การพัฒนาแนวปฏิบัติในการเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักเรียน โรงเรียนบ้านน้ำคุ้นโนนพงาม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี (การศึกษาค้นคว้าอิสระระดับปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).

สุมิตรา ผลทิพย์. (2564). บทบาทของผู้บริหารในการส่งเสริมจริยธรรมในสถานศึกษา กลุ่มกรุงเทพมหานครตอนเหนือ สังกัดกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี).

โสมวลี ชยามฤต. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อรองรับยุคดิจิทัลขององค์การภาครัฐและเอกชน. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 4(1), 38–50.

อมรรัตน์ ปากครอง . (2568). แนวทางการเสริมสร้างวินัยนักเรียนตามหลักสติปัฏฐาน 4 ของนักเรียนในเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพ กลุ่มที่ 4 จังหวัดปทุมธานี. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 30(1), 106–123.

Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper & Row.

Kohlberg, L. (1964). Development of moral character and moral ideology. In M. L. Hoffman & L. W. Hoffman (Eds.), Review of child development research (Vol. 1, pp. 383–431). https://www.scirp.org/reference/referencespapers?referenceid=1178158

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Maruyama, H. (2012). Basics of structural equation modeling (2nd ed.). Guilford Press.