ผลการฝึกพลัยโอเมตริกแบบหนักสลับเบาในรูปแบบสถานีที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักศึกษา         คณะวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

Tachit  Manapornchai; Sittiporn  Panpiriya; Thawatchai  Kaithongsuk

doi:10.60027/iarj.2026.e296387

Authors

Tachit Manapornchai Bangkokthonburi University, Thailand https://orcid.org/0009-0008-2889-5244
Sittiporn Panpiriya Bangkokthonburi University, Thailand https://orcid.org/0009-0000-9550-8445
Thawatchai Kaithongsuk Bangkokthonburi University, Thailand https://orcid.org/0009-0001-4854-0415

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e296387

Keywords:

Plyometric, High-intensity Interval Program, Circuit Training Program

Abstract

Background and Aims: Physical fitness plays a crucial role in human performance and daily functioning. Optimal physical fitness enhances the body’s readiness and capacity to perform everyday tasks and work efficiently. The purposes of this study were 1) to study the effect of a plyometric high-intensity interval training program and a circuit training program on the Students of the Faculty of Sports Science and Technology, Bangkok Thonburi University, and 2) to compare Effect of plyometric high intensive interval training program and the circuit training program on the Students of the Faculty of Sports Science and Technology, Bangkok Thonburi University.

Methodology: The sample consisted of 30 students majoring in Physical Education in the Faculty of Sports Science and Technology who were enrolled in PE 207 Volleyball Skills during the 2025 academic year. Participants were selected through purposive sampling and assigned to two groups of 15 each. Research instruments included the plyometric high-intensity interval training program, circuit training program, and a field-based physical fitness test. Data were analyzed using mean, standard deviation, and an independent-samples t-test, with the level of statistical significance set at the .05 level.

Results: Between-group comparisons revealed statistically significant differences in mean physical fitness scores after the 4th and 8th weeks of training at the .05 level, with the experimental and control groups differing significantly. Within-group comparisons showed that the mean physical fitness scores of both the control and experimental groups differed significantly before training, after the 4th week, and after the 8th week at the .05 level.

Conclusion: Both heavy–light alternating plyometric training and station-based plyometric training positively influenced the physical fitness of students in the Faculty of Sports Science and Technology, Bangkok Thonburi University. Effective fitness development requires proper training methods, consistency, and a progressive increase in training intensity to maximize improvements in physical performance.

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กอบบุญ แดงสุวรรณ. (2564). ผลของการฝึกความแข็งแรงและพลังของกล้ามเนื้อขาด้วยน้ำหนักตัวที่มีต่อความสามารถในการรีบาวด์กีฬาบาสเกตบอลของนักกีฬาโรงเรียนสุคนธีรวิทย์จังหวัดนครปฐม. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 47(1), 40–48.

ไกรเกตุ สังข์ทอง, และ อาภานุกูล สุวรรณภักดี. (2566). การเปรียบเทียบผลของการฝึกคอนทราสต์และการฝึกเชิงซ้อนที่มีต่อพลังของกล้ามเนื้อขา ความเร็ว และความสามารถในการกระโดดในนักกีฬาบาสเกตบอลชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 24(2), 80–97.

จักรกฤษณ์ พิเดช. (2563). ผลของการฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อความแข็งแรงและพลังของกล้ามเนื้อส่วนบนในนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 42(2), 35–45.

เจริญ กระบวนรัตน์. (2557). วิทยาศาสตร์การฝึกสอนกีฬา. บริษัท สินธนาก๊อปปี้เซ็นเตอร์ จำกัด.

ชารีรัตน์ อุดมวิโรจน์สิน. (2564). ผลของการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายหนักสลับเบาแบบสถานีที่มีต่อองค์ประกอบของร่างกายในนักเรียนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TNSUJournal/article/download/255793/177733/

ถาวร กมุทศรี. (2560). การเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย. มีเดีย เพรส.

เสถียรพูนสุข ธนพงศ์, หวังหุ้นกลาง วิชิต, เรืองศรี เอกชัย, วงษ์มี อภิชาติ, เทียนทอง ชาญชัย, และ แสนภักดี ณรงค์. (2564). ผลการฝึกพลัยโอเมตริกที่ส่งผลต่อสมรรถภาพทางด้านความคล่องแคล่วว่องไว ในนักกีฬาฟุตบอลวิทยาลัยนครราชสีมา. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนอร์ทเทิร์น, 2(3), 85–98.

เสถียรพูนสุข ธนพงศ์. (2560). ผลการฝึกพลัยโอเมตริกแบบวงจรด้วยยางรถ ที่มีต่อความเร็วและความคล่องแคล่วในนักกีฬาฟุตบอลโรงเรียน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Institutional Repository.

หงส์ทอง บัวทอง. (2559). ผลของการใช้โปรแกรมฝึกความคล่องแคล่วร่วมกับการเพิ่มความหนักของงานต่อความคล่องแคล่วและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาของนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา). มหาวิทยาลัยบูรพา.

อารีย์ อินสุวรรโณ. (2560). ผลของการใช้โปรแกรมการฝึกแบบผสมผสานที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิง (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาหลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

Davies, G., Riemann, B. L., & Manske, R. (2015). Current concepts of plyometric exercise. International Journal of Sports Physical Therapy, 10(6), 760–786.

Hodgson, M., Docherty, D., & Robbins, D. (2005). Post-activation potentiation: Underlying physiology and implications for motor performance. Sports Medicine, 35(7), 585–595.

Pagaduan, J., & Pojskic, H. (2020). A meta-analysis on the effect of complex training on vertical jump performance. Journal of Human Kinetics, 71, 255–265. https://doi.org/10.2478/hukin-2019-0087

Seitz, L. B., & Haff, G. G. (2016). Factors modulating post-activation potentiation of jump, sprint, throw, and upper-body ballistic performances: A systematic review with meta-analysis. Sports Medicine, 46(2), 231–240.