แนวทางพัฒนาการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชนสังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกำแพงเพชร

Phatcharin Vattanaprom; Pruettipol  Pruettikul

doi:10.60027/iarj.2026.e294891

Authors

Phatcharin Vattanaprom Faculty of Humanities and Social Science, Kamphaeng Phet Rajabhat University, Thailand https://orcid.org/0009-0009-8998-8652
Pruettipol Pruettikul Faculty of Humanities and Social Science, Kamphaeng Phet Rajabhat University, Thailand https://orcid.org/0009-0000-6542-3408

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e294891

Keywords:

Academic Administration in the Digital Era, Artificial Intelligence (AI), Private School Administrator

Abstract

Background and Aims: Thailand’s education reform and the “Thailand 4.0” agenda require private schools to manage academic administration on a digital basis. School administrators are pivotal in aligning curriculum, instruction, assessment, and supervision with educational technologies and learners’ digital competencies. This paper aims to: (1) examine the current conditions and problems of academic administration in the digital era among private school administrators under the Kamphaeng Phet Provincial Education Office; (2) compare administrative conditions by personal variables; and (3) propose development guidelines.

Methodology: A two-phase mixed-methods design: Phase 1 surveyed conditions/problems and conducted comparisons; Phase 2 synthesized development guidelines. The population comprised 34 administrators and 717 teachers (Academic Year 2024). The sample included 260 participants selected via Krejcie & Morgan (1970) and proportionate stratified sampling. Instruments were a 70-item 5-point Likert questionnaire (IOC 0.80–1.00; α = 0.982) and expert interviews with 17 specialists. Data were analyzed using mean, SD, t-test, and one-way ANOVA.

Results: Overall academic administration was at a high level (M = 4.21, SD = 0.64). Mean scores ranked as: (1) AI-era curriculum development, (2) AI-integrated instruction, (3) platform-based assessment and evaluation, (4) digital media/innovation/educational technology, and (5) digital supervision. Differences were significant by “work experience” at the .05 level, but not by “position.” Key issues included insufficient curriculum support, outdated data systems, limited collaborative planning, uneven use of digital media by teachers, weak utilization of assessment results for instructional improvement, and underutilization of online supervision.

Conclusion: While private schools demonstrate a high level of digital-era academic administration, improvements are needed in data systems, curriculum, digital media use, assessment utilization, and e-supervision. Recommended guidelines include teacher training in AI/Big Data, curriculum alignment with 21st-century skills, promotion of blended/online learning via LMS and personalized learning, competency-based assessment with data analytics, and e-supervision through coaching and mentoring on digital platforms.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ 2566. กระทรวงศึกษาธิการ.

เกตกนก สวยค้าข้าว. (2561). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนราชินีบูรณะ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9 (การค้นคว้าอิสระ ศษ.ม. สาขาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จรรยาภรณ์ ภูกลาง. (2564). การพัฒนาแนวทางการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ทวี หนูพันธ์, พระครูสังฆรักษ์จักรกฤษณ์ ภูริปญฺโญ, & อุดร เขียวอ่อน. (2565). แนวทางการพัฒนาการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียนกลุ่มศรีพุทธ จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 4(4), 199–210.

นิตยา ตุ๊กสันเทียะ, & พรทิวา ชนะโยธา. (2567). การบริหารงานวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารการบริหารการศึกษา มมร. วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 365–379.

พรรษมน พินทุสมิต. (2560). การปฏิบัติงานด้านการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ระดับประถมศึกษาในจังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

พระราชวุธ ปญฺญาวชิโร (เพชรไพร). (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอนันต์ ธมฺมวิริโย (นามทอง), สุนทร สายคำ, & ประจิตร มหาหิง. (2564). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1. Journal of Modern Learning Development, 6(1), 264–276.

พันทา สวัสดี, & ชัยยุทธ บุญเติม. (2564). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมในการบริหารงานวิชาการของศูนย์พัฒนาคุณภาพการศึกษา อำเภอพิบูลมังสาหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 151–166.

รัตติยา จันทร์สว่าง, พระครูปริยัติคุณรังสี, & ประสงค์ หัสรินทร์. (2566). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลตามหลักภาวนา 4. วารสารการบริหารการศึกษา มมร. วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 3(2), 105–116.

วิรากร มนรัตน์. (2562). บทบาทของผู้บริหารในการส่งเสริมงานวิชาการยุคดิจิทัลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

วีรภัทร ภักดีพงษ์, อานนท์ เมธีวรฉัตร, & วินัย ทองมั่น. (2565). แนวทางการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษายุคดิจิทัลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(4), 241–254.

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2560). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและการพัฒนาที่ยั่งยืน: กระบวนทัศน์การพัฒนาสู่ประเทศไทย 4.0. ศูนย์ศึกษาปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาที่ยั่งยืน สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.