กลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น

Tananun  Triongtawon; Boonpeng  Sittivongsa; Chupong  Pundang; Boonchuay  Kitthiwichayakul

doi:10.60027/iarj.2026.e294476

Authors

Tananun Triongtawon Northeastern University, Thailand https://orcid.org/0009-0009-0680-0598
Boonpeng Sittivongsa Northeastern University, Thailand https://orcid.org/0009-0006-3417-2814
Chupong Pundang Northeastern University, Thailand https://orcid.org/0009-0005-3795-7484
Boonchuay Kitthiwichayakul Northeastern University, Thailand https://orcid.org/0009-0007-7960-1990

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e294476

Keywords:

Strategies for Cooperation, Public and Private Sectors, Community Business Promotion

Abstract

Background and Aims: Strategies for creating cooperation between the public and private sectors can generate sufficient income for people in communities. However, changes in the social context still require solutions in many areas. Therefore, this research has the following objectives: 1) to examine the general condition of strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business, (2) to examine the factors influencing strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business, and (3) to formulate strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business in Mueang district, Khon Kaen province.

Methodology: This research was a mixed-methods research between quantitative and qualitative research. The sample group consisted of 381 respondents, including government and private officials and community members. The target group comprised 10 key informants, including representatives from government agencies, local authorities, and the private sector. The instruments used in the research included a questionnaire, an interview form, and a group discussion. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, multiple regression analysis, and descriptive analysis.

Results: The research results revealed that the condition of strategies for creating cooperation between the public and private sectors to foster community business in Mueang district, Khon Kaen province, was at a moderate level. Factors influencing strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business were significant at the .05 level, including information-sharing cooperation factor (X2), planning cooperation factor (X1), and evaluation cooperation factor (X5). The strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business comprised three key components as follows: (1) development planning, (2) cooperation management, and (3) performance evaluation. The validation results of strategies for creating cooperation between public and private sectors to foster community business in Mueang district, Khon Kaen province, were found to be appropriate, consistent, feasible, and beneficial.

Conclusion: The results of the study on strategies for creating cooperation between the public and private sectors in promoting community business were found that they are appropriate, consistent, feasible, and beneficial.

References

กนกพร ฉิมพลี. (2555). รูปแบบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านหัตถกรรมเครื่องจักสาน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชน จังหวัดนครราชสีมา [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].

กัลยกร แสวงผล. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวตลาดน้ำไทรน้อยโดยชุมชนมีส่วนร่วม [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติชั้นสูงด้วย SPSS for Window (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด สามลดา.

คมลักษณ์ สงทิพย์. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษาตลาดน้ำวัดตะเคียน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].

ธัญญชล บุญยิ้ม. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อกระบวนการยอมรับระบบแลกเปลี่ยนข้อมูลของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี [การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี].

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวรียาสาส์น.

ปัทนีญา รอดแก้ไข, และ มณฑล สรไกรกิติกูล. (2559). กระบวนการสร้างการมีส่วนร่วมในการจัดทำแผนปฏิบัติการ. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 13(2), 61–78.

พวงเกษร วงค์อนุพรกูล. (2552). แนวทางการพัฒนาด้านการตลาดของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแม่บ้านวัดจันทร์พัฒนา หมู่ 7 ตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม].

เมทิกา พ่วงแสง, และ หญิง มัทนัง. (2563). แนวทางการส่งเสริมการตลาดสำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสตรีบ้านบึง ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(2), 55–66.

รัตนาภรณ์ ศรีพยัคฆ์. (2553). เทคนิคการประสานงาน (เอกสารความรู้ สดร. ลำดับที่ 18/ปีงบประมาณ 2553). กรุงเทพฯ: สถาบันดารงราชานุภาพ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.

วรสุดา สุขารมณ์. (2554). ความร่วมมือระหว่างองค์การในการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].

วราภรณ์ จิวชัยศักดิ์. (2553). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 28 (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.

วุทธิชัย ลิ้มอรุโณทัยธีระวัฒน์, จันทึก วชิราภรณ์, จีระ ว่องวิทย์, ธีระ กุลสวัสดิ์, ภัสนันท์ พ่วงเถื่อน, ธัญพิชชา สามารถ, และ สมคิด เพชรประเสริฐ. (2567). แนวทางการมีส่วนร่วมของภาครัฐในการส่งเสริมภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 13(1), 40–61.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2560). การบริหารการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.

ศิโรช แท่นรัตนกุล, และ กุสุมา สีดาเพ็ง. (2566). การพัฒนาชุมชนบนพื้นฐานเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อสร้างงานและรายได้ชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาการจัดการและการสื่อสาร คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 2(1), 105–128.

สำนักงานสถิติจังหวัดขอนแก่น. (2567). รายงานสถานการณ์สถิติจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2567. ขอนแก่น: สำนักงานสถิติจังหวัดขอนแก่น.

สุธิมา เทพวงค์. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].

อรกช ลิ้มสมบัติอนันต์. (2562). ความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนนโยบายการส่งเสริมตลาดชุมชนเพื่อธุรกิจท้องถิ่น: กรณีศึกษาตลาดน้ำในจังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].

อาชวิณ ภัทรสถาพรกุล, ธนู ทดแทนคุณ, สัมพันธ์ สุกใส, และ ทิวา ใจหลัก. (2567). นวัตกรรมการจัดการส่งเสริมความร่วมมือทางด้านการค้าระหว่างภาครัฐและเอกชนของหอการค้าจังหวัดนนทบุรี. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(2), 445–458.

Agranoff, R., & McGuire, M. (2003). Collaborative public management: New strategies for local governments. Georgetown University Press.

Chrislip, D. D., & Larson, C. E. (1994). Collaborative leadership: How citizens and civic leaders can make a difference.

McCarthy, E. J., & Perreault, W. D., Jr. (1984). Basic marketing: A global–managerial approach (13th ed.). Irwin.

Mulhern, F. (2013). Redefining neuro marketing as an integrated science of influence. Frontiers in Human Neuroscience, 8(1), 1073.

Provus, M. M. (1971). Educational evaluation and decision making. Peacock.

Wood, D. J., & Gray, B. (1991). Toward a comprehensive theory of collaboration. Journal of Applied Behavioral Science, 27(2), 139–167.

Yamane, T. (1976). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper & Row.