การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครู โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

Wipapon Thumsen; Chaiyon  Paophan

doi:10.60027/iarj.2026.e292668

Authors

Wipapon Thumsen Roi Et Rajabhat University, Thailand https://orcid.org/0009-0003-2790-5424
Chaiyon Paophan Roi Et Rajabhat University, Thailand https://orcid.org/0009-0007-0993-3922

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e292668

Keywords:

Learning Management Competence, Enhancement Program, Rajaprachanugroh School

Abstract

Background and Aims: Teachers' learning management competency is a process and methodology for organizing activities and learning experiences aimed at developing individuals to learn to their fullest potential according to learners' abilities, interests, and needs. This research aimed to study the current state, desired state, and priority needs for enhancing learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools in the northeastern region, and to develop a program for enhancing learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools in the northeastern.

Methodology: mixed-methods research approach divided into two phases. Phase 1: Investigation of the current state, desired state, and priority needs for enhancing teachers' learning management competency. The sample comprised 265 school administrators and teachers from 10 Rajaprajanugroh Schools. The data collection instrument was a 5-point Likert scale questionnaire with reliability coefficients of 0.956 and 0.953 for the current state and desired state questionnaires, respectively. Phase 2: Development of a program for enhancing the learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools through interviews with 5 school administrators and teachers who demonstrated best practices. The program's overall appropriateness and feasibility were rated at the highest level by 5 experts. Statistical analyses included percentage, mean, and standard deviation.

Results: (1) The current state of learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools was overall at a moderate level. The aspect with the highest mean score was learner-centered learning management, while curriculum development had the lowest mean score. The desired state of teachers' learning management competency was overall at the highest level, with measurement and learning assessment having the highest mean score and curriculum development having the lowest mean score. The priority needs for enhancing teachers' learning management competency showed an overall mean priority need index (PNI_modifiedof 0.40. (2) The program for enhancing teachers' learning management competency in Rajaprajanugroh Schools in the northeastern comprised 5 components: 1) Principles, 2) Objectives, 3) Content consisting of 5 modules, 4) Development methods and activities, and 5) Measurement and evaluation. The program utilized the 70:20:10 development model, consisting of 70% experiential learning through work experience, 20% learning from others, and 10% learning through training. Three development methods were synthesized: 1) Learning from work experience, 2) Learning from others, and 3) Training. The total program implementation time was 178 hours.

Conclusions: (1) Educational institutions showed a current state at a moderate level overall, a desired state at the highest level overall, and a priority need for enhancing the learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools of 0.40. (2) The program for enhancing learning management competency of teachers in Rajaprajanugroh Schools comprised: 1) Principles, 2) Objectives, 3) Content consisting of 5 modules: Module 1 - Curriculum Development, Module 2 - Learning Management Design, Module 3 - Learner-Centered Learning Management, Module 4 - Use of Media, Innovation and Technology, and Module 5 - Measurement and Learning Assessment, utilizing the 70:20:10 learning and development model.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563 (น. 5). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ. https://www.moe.go.th/wp-content/uploads/2023/01/นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ-63.pdf

ฉัตรชัย ดวงแก้ว. (2560). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูด้วยการพัฒนาตนเองของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2 [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. ไม่ได้ตีพิมพ์.

ซัมซูดิน มานะ มัฮดี แวดราแม และจิระวัฒน์ ตันสกุล (2566). การพัฒนาแบบวัดสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามมาตรฐานวิชาชีพครูของนักศึกษาวิชาชีพครู [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์].

ธนิตา สิงห์บุญมี. (2561). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการทำงานเป็นทีมของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยมหาสารคาม).

ธิดารัตน์ ถาบุตร. (2567). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 15(1), 11-22.

น้ำฝน ชื่นชม. (2560). การพัฒนาแนวทางเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 7 [วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. ไม่ได้ตีพิมพ์.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). (2565, 1 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา, 139(ตอนพิเศษ 258 ง), 1–148.

พิไลวรรณ มาตเลิง, & ธัชชัย จิตรนันท์. (2565). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานอาชีวศึกษา จังหวัดมหาสารคาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 16(3), 48–63.

เพชรจันทร์ ภูทะวัง. (2565). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. ไม่ได้ตีพิมพ์.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2545). หลักการสอนแบบเน้นการวิจัย (Research-Based Teaching). ใน ไพฑูรย์ สินลารัตน์, การเรียนการสอนที่มีการวิจัยเป็นฐาน. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ราชกิจจานุเบกษา. (2565, 1 พฤศจิกายน). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566–2570. ราชกิจจานุเบกษา, 139(ตอนพิเศษ 258 ง), 121–122. https://www.ratchakitcha.soc.go.th/

วิทยา จันทร์ศิริ. (2551). เอกสารประกอบการฝึกอบรมหลักสูตรการพัฒนาสมรรถนะข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ศิริประภา หลงพิมาย. (2560). การพัฒนาแนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอในจังหวัดมหาสารคาม [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2568). คู่มือการปฏิบัติงานของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สุวิทย์ ยอดสละ. (2557). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

สุวิมล ว่องวาณิช. (2544). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2559). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Boyatzis, R. E. (1982). The competent manager. John Wiley & Sons.

Boyle, P. G. (1981). Planning better programs. McGraw-Hill.

Fullan, M., & Hargreaves, A. (1992). The new meaning of educational change (2nd ed.). Cassell.

Hough, J. B., & Duncan, K. (1970). Teaching description and analysis. Addison-Westlu.

Kanaya, S. G., & McMillan, K. B. (2005). Creative approaches to problem solving: A framework for innovation and changes. Sage.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308