ทักษะการบริหารในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามขนาดกลาง  สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดสงขลา

Rushdee  Sriahmad; Sajanun  Kheowvongsri

doi:10.60027/iarj.2026.e290885

Authors

Rushdee Sriahmad Hatyai University, Thailand https://orcid.org/0009-0009-3874-1991
Sajanun Kheowvongsri Hatyai University, Thailand https://orcid.org/0009-0003-4617-3580

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e290885

Keywords:

Digital-Age Management Skills, Private School Administrators, Islamic Schools

Abstract

Background and Aims: This study aimed to (1) examine the digital-era administrative skills of administrators in medium-sized private Islamic schools under the Office of Private Education in Songkhla Province, (2) compare these administrative skills based on gender, age, educational attainment, and work experience, and (3) gather suggestions from teaching staff on improving the digital-era administrative skills of school administrators.

Methodology: This research was conducted using a quantitative approach. The sample consisted of 248 administrators from medium-sized private Islamic schools in Songkhla Province, selected using simple random sampling to ensure a distribution across targeted schools in each area. The research instrument used in this study was a five-point Likert scale questionnaire, which was validated for content validity by experts who participated in the study. Participants were selected using purposive sampling based on their professional experience and relevance to the research topic. The qualifications of the experts included school licensees, school administrators, and teachers with item-objective congruence values ranging from 0.67 to 1.00. The reliability of the questionnaire was confirmed with a coefficient of 0.962. The statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, one-way analysis of variance, and content analysis.

Results: The research results found that 1) The overall level of digital-age management skills among administrators of medium-sized private Islamic schools under the Office of Private Education in Songkhla Province was rated as high. 2) Administrators with different levels of work experience demonstrated statistically significant differences in their overall digital-age management skills at the .05 level. However, no statistically significant differences were found based on gender, age, or educational background. 3) Suggestions from teachers indicated that administrators should be continuously supported in developing digital technology skills. Training sessions and workshops should be provided to enhance their ability to use digital tools effectively for administrative tasks. Moreover, administrators should be encouraged to lead with ethical conduct and adhere to Islamic principles in their policy-making and decision-making processes within the context of private Islamic schools.

Conclusion: The study found that school administrators at medium-sized private Islamic schools under the Office of Private Education in Songkhla Province demonstrated a high level of digital-age management skills, particularly in digital ethics, faith-based leadership, and the use of technology in administration. Work experience was significantly associated with these skills, while gender, age, and education showed no significant differences. It is recommended that ongoing training focus on digital integration and ethical leadership to strengthen school management in the digital era.

References

จิราภา เพียรเจริญ. (2556). การพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคโลกาภิวัตน์ [The development of change leadership of school administrators in the globalization era] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ซูนีตา เฮงดาดา (2561). ความคิดเห็นของครูเกี่ยวกับการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อำเภอบันนังสตา สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดยะลา. มหาวิทยาลัยรามคำแห่ง. http://www.edu-journal.ru.ac.th/AbstractPdf/2561-2-1_1543986295_5712470648.pdf

ธัญญารัตน์ วงค์ชนะ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงที่ควบคุมไม่ได้ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก (วิทยานิพนธ์หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร)

นัสรีน ยูโซ๊ะ. (2566). การบริหารจัดการศึกษายุคใหม่ [Modern educational administration]. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

บุญส่ง กรุงชาลี. (2561). ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชนในภาคใต้. วารสารการบริหารการศึกษา, 13(2), 45–58.

พรพิมล ประจงการ. (2563). การบริหารจัดการการเรียนการสอนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนเอกชน. วารสารวิจัยการศึกษา, 21(1), 91–102.

พรเพ็ญ รัตนไตรภพ. (2562). การรับรู้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาตามประสบการณ์ของครู [Teachers' perception of digital leadership of school administrators] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภคพร เลิกนอก. (2563). ทักษะการบริหารโรงเรียนในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 123–134.

ภัทรา จรรยาธรรม. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 25(2), 70–81.

มูฮำหมัดซอบรี สาและ. (2561). ผู้นำตามหลักอิสลามกับการบริหารโรงเรียนศาสนาในภาคใต้ [Islamic leadership and religious school administration in the South] (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยฟาฏอนี.

วรัญญา หามา. (2562). คุณลักษณะของผู้บริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดนครนายก (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี)

วีระศักดิ์ จันทร์ส่องแสง. (2546). โรงเรียนเอกชนกับการพัฒนาเยาวชนในสังคมมุสลิม. วารสารศึกษาศาสตร์, 15(1), 21–32.

ศราวุธ อรรถานุรักษ์. (2558). รูปแบบการพัฒนาทักษะการบริหารสำหรับผู้บริหารโรงเรียนขนาดกลาง. วารสารการบริหารการศึกษา, 10(3), 103–115.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). แผนปฏิบัติราชการระยะ 3 ปี (พ.ศ. 2563–2565). กระทรวงศึกษาธิการ.

สุธีรา หอมชื่น. (2564). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีกับการบริหารจัดการในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนา [Technology leadership and management in private religious schools] (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

สุรชัย ไวยวรรณจิตร. (2552). การจัดการศึกษาของโรงเรียนเอกชนในประเทศไทย [Educational management of private schools in Thailand]. กรุงเทพมหานคร: สถาบันนโยบายการศึกษา.

เสาวนีย์ จิตต์หมวด. (2531). จริยธรรมกับการจัดการศึกษาอิสลาม. วารสารอิสลามศึกษา, 7(2), 44–50.

อับดุลอาซิส ประสิทธิหิมะ. (2566). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในภาคใต้. วารสารการบริหารการศึกษาอิสลาม, 11(1), 65–78.

Beekun, R. I. (1997). Islamic business ethics. Herndon, VA: International Institute of Islamic Thought (IIIT).

Bryson, J. M. (2018). Strategic planning for public and nonprofit organizations (5th ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.

Davies, B. (2006). Developing a strategically focused school: A guide to strategic planning and strategic thinking. London: Routledge.

Fullan, M. (2001). Leading in a culture of change. San Francisco: Jossey-Bass.

Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed.). New York, NY: Teachers College Press.

Hargreaves, A., & Shirley, D. (2009). The fourth way: The inspiring future for educational change. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Ibn Majah. (1984). Sunan Ibn Majah. Beirut: Dar al-Fikr. (Original work published ca. 9th century CE)

Katz, R. L. (1974). Skills of an effective administrator. Harvard Business Review, 52(5), 90–102.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York, NY: Free Press.