ความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง  เขต 1

Abdulloh Ouseng; Chaowani  Kaewmano

doi:10.60027/iarj.2026.e289610

Authors

Abdulloh Ouseng Hatyai University, Thailand https://orcid.org/0000-0001-5789-1324
Chaowani Kaewmano Hatyai University, Thailand https://orcid.org/0009-0009-8754-971X

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e289610

Keywords:

Emotional Intelligence, School Administrator, Phatthalung Primary Educational Service Area Office 1

Abstract

Background and Aims: In an era where social, technological and educational system changes are becoming faster and more complex, the role of school administrators is not only to have academic and management knowledge, but also to have the ability to effectively manage their own and others' emotions, or what is known as emotional intelligence, which is an important factor that promotes effective leadership. This research aimed to 1) study the emotional intelligence of school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung, 2) study the comparison of emotional intelligence of school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung, classified by personal factors: gender, education level, work experience, and school size; and 3) collect suggestions for developing emotional intelligence of school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung.

Methodology: The sample group used in this research was school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung. The sample of school administrators was distributed by simple random sampling, resulting in a sample of 88 school administrators. The research instrument used in this research was a 5-point rating scale questionnaire with a validity between 0.67-1.00 and a reliability of 0.987. The statistics used for data analysis were frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, analysis of variance, and content analysis.

Results: The research results found that 1) The overall emotional intelligence of school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung, was at a high level. 2) School administrators under the jurisdiction of the Office of the Primary Education Area 1, Phatthalung, with different work experiences, had overall emotional intelligence that was significantly different at the 0.05 level. School administrators with different genders, education levels, and school sizes did not have overall emotional intelligence that was significantly different. and 3) Suggestions: In conclusion, executives need to have guidelines for dealing with stress and pressure that arise. This may be done by organizing training to provide knowledge and techniques for managing emotions. Including methods for systematically managing problems.

Conclusion: The research results indicate that school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 1, Phatthalung, have a high level of emotional intelligence, especially in terms of emotional control and appropriate interaction with others. It was found that work experience was significantly related to the level of emotional intelligence, while gender, education level, and size of the school were not significantly different. From these results, it is recommended to continuously promote and develop guidelines for emotional management for administrators in order to increase their ability to manage under pressure and create effective leadership in the long term.

References

จิตรลดา พงษ์พิทักษ์. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษาผ่านกระบวนการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ.

ณัฏฐมนกาญน์ กลิ่นน้อย. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับการดำเนินงานด้านบุคคลของสถานศึกษา อำเภอไทรน้อย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2. วารสารชมรมบัณฑิตศิลป์, 2(2), 103–116.

ปฐมวิทย์ วิธิรวาท. (2565). ความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1 (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.

รุ้งนภา ทองยอด. (2566). ความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(1), 449–461.

ศิริลักษณ์ พันธ์เพชร. (2566). การศึกษาความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษา ตามความคิดเห็นของครูในสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(1), 341–354.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1. (2567). ข้อมูลของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1. เข้าถึงจาก https://www.phatthalung1.go.th/

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). การศึกษาองค์ความรู้กับคุณลักษณะของคนไทยที่พึงประสงค์: ความฉลาดทางอารมณ์ (Emotion Quotient: EQ). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิก.

สุนันทา ชัยวงศ์. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาตามแนวคิดความฉลาดทางอารมณ์. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 17(2), 112–124.

อิสกัญดาร์ โตะมะ. (2560). ความฉลาดทางอารมณ์ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายะลา เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.

Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. New York: Basic Books.

Goleman, D. (1998). Working with emotional intelligence. New York, NY: Bantam Books.

Goleman, D. P. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ for character, health and lifelong achievement. New York: Bantam Books.

Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale. In M. Fishbein (Ed.), Attitude theory and measurement (pp. 90–95). New York: Wiley & Son.