การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1

Piyaporn Srisopa; Donsak Tsailexthim

doi:10.60027/iarj.2025.288727

Authors

Piyaporn Srisopa Faculty of Education, Srinakharinwirot University, Thailand https://orcid.org/0009-0005-9026-8450
Donsak Tsailexthim Faculty of Education, Srinakharinwirot University, Thailand https://orcid.org/0009-0000-2335-7342

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.288727

Keywords:

School Effectiveness, Digital Era, Academic Administrators

Abstract

Background and Aims: In the era of rapid technological advancement, the development of educational institutions to achieve their goals and enhance institutional effectiveness has become a critical indicator for raising the quality of education. Academic management is regarded as the core element in driving such development. School administrators, therefore, play a pivotal role in aligning educational policies with technological changes through the effective and context-appropriate integration of digital technologies. Systematic academic management is essential to ensure that institutional goals are achieved efficiently and effectively. The objectives of this research were: 1) to investigate the level of academic management of administrators under the Samutprakan Primary Educational Service Area Office 1; 2) to examine the level of effectiveness of educational institutions in the digital era within the same jurisdiction. 3) to explore the relationship between academic management of administrators and the effectiveness of educational institutions in the digital era; and 4) to identify specific academic management practices that influence institutional effectiveness in the digital era.

Methodology: The sample consisted of 309 teachers under the Samutprakan Primary Educational Service Area Office 1, selected using stratified random sampling based on school size, followed by simple random sampling. The research instrument was a five-point Likert scale questionnaire, with item-objective congruence (IOC) values ranging from 0.60 to 1.00. The overall reliability of the questionnaire was 0.983. Data analysis was conducted using percentages, mean, standard deviation, Pearson’s correlation coefficient, and multiple regression analysis using the enter method.

Results: 1) The overall level of academic management among administrators was rated high. 2) The overall effectiveness of educational institutions in the digital era was also at a high level. 3) Academic management of administrators showed a very high positive correlation with institutional effectiveness in the digital era (r = 0.911), statistically significant at the .01 level.
4) Academic management significantly influenced the effectiveness of educational institutions in the digital era, with a predictive capability of 83.90 percent (R²= .839), also statistically significant at the .01 level.

Conclusion: The academic management of administrators and the effectiveness of educational institutions in the digital era were both found to be at a high level, with a statistically significant positive correlation at the .01 level. Furthermore, the academic management of administrators had a statistically significant influence on the effectiveness of educational institutions in the digital era at the .01 level and was able to jointly predict institutional effectiveness in the digital era by 83.90%

References

กชพร พูลศิริ และ ประคอง รัศมีแก้ว. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศ. วารสารการบริหารการศึกษา, 13(1), 22–33.

กษณ์ประภา สุวรรณสมบัติ. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 48(2), 101–115.

คณน สิริโชคเจริญ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(1), 45–60.

จันทิมา รุ่งเรือง. (2563). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในโรงเรียนเอกชน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร, 17(1), 79–95.

ชนมพรรษ เทียมดวงแข. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงบวกกับความพึงพอใจในการทำงานของครู. วารสารบริหารการศึกษา, 18(2), 58–70.

ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2541). จิตวิทยาสำหรับครู. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

ญาดา สุทธิ. (2566). บทบาทของผู้บริหารโรงเรียนต่อการจัดการศึกษายุคใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 15(3), 123–134.

ธิษตยา ภิระบัน. (2561). การพัฒนาเครือข่ายการเรียนรู้ของครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 12(2), 67–78.

นฤเนตร เรืองไพศาล. (2566). การส่งเสริมสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 14(1), 44–59.

นิศรา มูลวรรณ. (2561). การใช้เทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอนในระดับประถมศึกษา. วารสารนวัตกรรมการศึกษา, 10(1), 77–90.

นุชเรศ คำดีบุญ. (2564). แนวทางการพัฒนาผู้นำการเปลี่ยนแปลงในสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์วิจัย, 11(1), 95–109.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

ปิยธิดา ทาปลัด. (2561). การวิเคราะห์ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียน. วารสารการบริหารการศึกษา, 9(2), 35–47.

พัชญ์พิชา จันทา. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำกับผลการเรียนรู้ของนักเรียน. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 5(1), 60–72.

พิชิต สนั่นเอื้อ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการ. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 19(2), 111–124.

ภูษณทัศ ผลทับทิมธนา. (2563). ภาวะผู้นำกับการเปลี่ยนแปลงองค์กรในสถานศึกษาสมัยใหม่. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 6(1), 99–110.

มณีวรรณ แหวนหล่อ. (2561). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 12(2), 85–98.

มนัญชยา พัฒนประดิษฐ์. (2565). การพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการจัดการศึกษาศตวรรษที่ 21, 3(1), 70–82.

ลักษณ์ประภา สุวรรณสมบัติ. (2565). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 14(3), 91–104.

ศุภชัย บุญนาง. (2565). การบริหารโรงเรียนด้วยภาวะผู้นำสร้างสรรค์. วารสารบริหารการศึกษา, 16(1), 22–35.

สัมมา รธนิธย์. (2560). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4.). ข้าวฟ่าง.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. (2567). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR) ปีการศึกษา 2566. สมุทรปราการ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนคุณภาพการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน (SBM). กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). รายงานการศึกษาวิจัยเรื่องการพัฒนาระบบประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.

สุภัทชา เพ็ชรแดง และคณะ. (2568). การประเมินภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาพิเศษ. วารสารศึกษาศาสตร์นานาชาติ, 9(2), 201–215.

อธิวัฒน์ พันธ์รัตน์. (2562). การจัดการองค์ความรู้ในสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษา, 6(1), 56–67.

อรอุมา ใกล้ฝน. (2564). ความสามารถด้านภาวะผู้นำของผู้บริหารหญิง. วารสารวิชาการสตรีศึกษา, 8(1), 144–156.

อิทธิสรา ศิริมงคล และคณะ. (2568). การสร้างภาวะผู้นำแบบร่วมมือเพื่อพัฒนาชุมชนการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์ปริทัศน์, 18(1), 120–135.

Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper & Row.

Febri Satria, S., Sutisna, A., & Putra, R. Y. (2024). The effect of leadership on school effectiveness. International Journal of Education, 12(2), 145–160.

Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2001). Educational administration: Theory, research, and practice (6th ed.). New York: McGraw-Hill.

Krug, S. E. (1992). Instructional leadership: A constructivist perspective. Educational Administration Quarterly, 28(3), 430–443.

Mott, P. E. (1972). The characteristics of effective organizations. New York: Harper & Row.

Smith, D. (1969). Organizational structure and innovation. Administrative Science Quarterly, 14(2), 163–176.

Yukl, G. (2012). Leadership in organizations (8th ed.). Boston: Pearson Education.