สภาพความเป็นจริงและความคาดหวังของครูในสหวิทยาเขตวิทยปราการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรปราการ ต่อบทบาทด้านวิชาการของศึกษานิเทศก์

Watsapon  Wongtee; Sudarat  Sarnsawang; Prompilai  Buasuwan

doi:10.60027/iarj.2025.288176

Authors

Watsapon Wongtee Kasetsart University, Thailand https://orcid.org/0009-0001-8104-6443
Sudarat Sarnsawang Kasetsart University, Thailand https://orcid.org/0009-0002-3020-2538
Prompilai Buasuwan Kasetsart University, Thailand https://orcid.org/0000-0002-1119-6083

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.288176

Keywords:

Reality, Expectations, Academic Role of Educational Supervisors, Needs Assessment

Abstract

Background and Aims: The educational supervision process is considered a key element in monitoring, following up, and promoting the quality of educational management to meet established goals. Educational supervisors, as educational professionals, serve as academic resources for teachers and educational institutions. The academic role of educational supervisors is therefore vital to educational quality development, whether in instructional supervision, curriculum development, educational research, promotion of educational media and technology use, or educational measurement and evaluation. This research aimed to: 1. Study the reality and expectations of teachers in Witthayaprakarn Consortium under the Secondary Educational Service Area Office Samut Prakan towards the academic role of educational supervisors, 2. Assess the needs and prioritize the importance of developing the academic role of educational supervisors in the Secondary Educational Service Area Office, Samut Prakan.

Methodology: The sample consisted of 234 teachers from the Witthayaprakarn Consortium under the Secondary Educational Service Area Office Samut Prakan for the academic year 2024, selected from the population using Krejcie & Morgan's table (1970) through proportional sampling based on the number of teachers in each school. The research instrument was a questionnaire about the academic role of educational supervisors in 5 components: instructional supervision, curriculum development, educational research, promotion of educational media and technology use, and educational measurement and evaluation. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and the Priority Needs Index.

Results: The research found that the overall reality was at a high level (\bar{X}= 3.64), with educational measurement and evaluation having the highest mean and educational research having the lowest mean. The overall expectation was at a high level (\bar{X}= 4.47), with instructional supervision and educational measurement and evaluation having the highest mean and educational research having the lowest mean. The needs assessment found that educational research had the highest Priority Needs Index (PNI_modified = 0.250), followed by curriculum development, instructional supervision, promotion of educational media and technology use, and measurement and evaluation, respectively.

Conclusion: This research reflects the gap between reality and expectations regarding the academic role of educational supervisors, highlighting the need to develop supervisors' competencies, especially in educational research and curriculum development, to effectively respond to teachers' needs in the current educational context. The research also found that challenges in instructional supervision, promotion of educational media and technology use, and educational measurement and evaluation are important issues that require continuous development. These findings reflect the need for systematic improvement in both policy and practice to enable educational supervisors to effectively and sustainably serve as a key element for enhancing educational quality.

References

กมล รอดคล้าย. (2563). การใช้เทคโนโลยี AI ในการพัฒนาการศึกษาไทย. วารสารนโยบายการศึกษา, 7(2), 5–18.

กรรณิการ์ ปานนุช. (2562). การพัฒนาโปรแกรมประเมินความเป็นผู้นำทางวิชาการของศึกษานิเทศก์แบบออนไลน์. วิทยาลัยวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา มหาวิทยาลัยบูรพา.

จณิสตา สมบูรณ์, วันเพ็ญ นันทะศรี, และอภิสิทธิ์ สมศรีสุข. (2566). สภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และการวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาสมรรถนะการนิเทศโดยการเรียนรู้แบบนำตนเองของศึกษานิเทศก์. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

จุฬารักษ์ โคตรจักร์. (2563). กระบวนการนิเทศการศึกษาในโรงเรียนภัทรญาณวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(1), 17–33.

ณัฎฐกันย์ ใจกันทา. (2561). กลยุทธ์การบริหารการจัดการนิเทศการศึกษาที่สอดคล้องกับการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2563). การพัฒนาศักยภาพครูในการทำวิจัยในชั้นเรียนเพื่อใช้ในการประเมินวิทยฐานะ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 27(3), 1–20.

ทิศนา แขมณี. (2562). หลักสูตรฐานสมรรถนะกับบทบาทของศึกษานิเทศก์แนวใหม่. สืบค้นจาก https://sites.google.com/a/hi-supervisory5.net/npt2/

นิภาวรรณ เดชบุญ, วัลนิกา ฉลากบาง, และพรเทพ เสถียรนพเก้า. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะการนิเทศของศึกษานิเทศก์. สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

มยุรีย์ เขียวฉะอ้อน. (2541). การประเมินความต้องการจำเป็นด้านทักษะพื้นฐานของครูอนุบาลโดยใช้การวิเคราะห์งาน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มาเรียม นิลพันธุ์. (2554). การประเมินโครงการยกระดับคุณภาพครูทั้งระบบกิจกรรมการพัฒนานิเทศแนวใหม่ [รายงานวิจัย]. ภาควิชาหลักสูตรและวิธีการสอน คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ยุทธ โตอดิเทพย์. (2567). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะศึกษานิเทศก์เพื่อการนิเทศการเรียนรู้เชิงรุกในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 26(1), 15–28.

วิจารณ์ พานิช. (2563). การเรียนรู้แบบลึกซึ้ง: การเรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเองและสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยระบบสุขภาพ.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สสวท.

สมศักดิ์ วงศ์กิจ. (2564). การพัฒนาระบบนิเทศการศึกษา: กรณีศึกษาศึกษานิเทศก์. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 14(2), 99–115.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 1. (2564). แนวทางการนิเทศการศึกษารูปแบบ “เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา”. สืบค้นจากเว็บไซต์เขตพื้นที่การศึกษา.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สพฐ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). บทบาทหน้าที่ของศึกษานิเทศก์ในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สพฐ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). แนวทางการดำเนินงานของศึกษานิเทศก์เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2564). แนวทางพัฒนาสมรรถนะศึกษานิเทศก์. กรุงเทพฯ: ก.ค.ศ.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2566). เกณฑ์การประเมินวิทยฐานะใหม่. กรุงเทพฯ: ก.ค.ศ.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2542). การประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2564). การพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

หน่วยศึกษานิเทศก์. (2564). แนวทางการนิเทศการศึกษาที่มีประสิทธิภาพในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการ.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. Wiley.