ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2

Phannapa Niljullaka; Prasong Tochot; Sujitra Arampongpun

doi:10.60027/iarj.2025.286645

Authors

Phannapa Niljullaka Faculty of Education and Liberal Arts, College of Asian Scholars, Thailand https://orcid.org/0009-0006-1768-2249
Prasong Tochot Faculty of Education and Liberal Arts, College of Asian Scholars, Thailand https://orcid.org/0009-0006-5729-8655
Sujitra Arampongpun Faculty of Education and Liberal Arts, College of Asian Scholars, Thailand https://orcid.org/0009-0000-9012-6472

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.286645

Keywords:

Leadership, Digital Age, Effectiveness, Educational Institutions

Abstract

Background and Aims: Leadership in the Digital age is a key factor affecting the effectiveness of educational institutions. Leaders who can adapt and apply technology appropriately will help strengthen effective administration, develop teachers and students with future skills, and improve the quality of education to meet the needs of the digital age. This research therefore aims: 1) to study the digital leadership of educational administrators under Khon Kaen Primary Education Service Area Office 2, 2) to study the effectiveness of educational institutions under Khon Kaen Primary Education Service Area Office 2, 3) to study the relationship between digital leadership and the effectiveness of educational institutions under Khon Kaen Primary Education Service Area Office 2, and 4) to study the effect of digital leadership on the effectiveness of educational institutions under Khon Kaen Primary Education Service Area Office 2.

Methodology: This research is quantitative. The sample group used in the research is 102 school administrators and 298 teachers under the Khon Kaen Primary Educational Service Area Office 2, totaling 400 people, using stratified sampling. The tools used for data collection are questionnaires. The statistics used are mean, standard deviation, Pearson's product-moment correlation coefficient, and stepwise multiple regression analysis.

Results: It was found that 1) the overall level of digital leadership was at a high level. When considering each aspect, it was found that digital professionalism had the highest mean value at the highest level, followed by digital knowledge, communication, and digital vision, respectively. 2) The overall level of effectiveness of educational institutions was at the highest level. When considering each aspect, it was found that learner characteristics had the highest mean value at the highest level, followed by learning organization, school transformation and development, academic achievement, and personnel job satisfaction, respectively. 3) The correlation coefficient between digital leadership and the effectiveness of educational institutions has a positive relationship in all aspects and is at a high level. Statistically significant at the .01 level. 4) Digital leadership affecting the effectiveness of educational institutions consists of 2 variables, namely, digital vision (X₁) and digital professionalism (X₄). The predictive coefficient is 49.40 percent (R² = .494). When the last independent variable, digital professionalism (X₄), is added to the equation, the predictive coefficient is 50.50 percent (R²=.505).

Conclusion: Leadership in the Digital age of administrators plays an important role in enhancing the effectiveness of educational institutions under the Khon Kaen Primary Educational Service Area Office 2, with a positive relationship between the adoption of technology and administrative and teaching efficiency. The study results indicate that leaders with digital competence can effectively promote the development of educational institutions.

Author Biography

Prasong Tochot, Faculty of Education and Liberal Arts, College of Asian Scholars, Thailand

Faculty of Education and Liberal Artsคณะศึกษาศาสตร์และศิลปศาสตร์

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). กรุงเทพฯ : กระทรวงศึกษาธิการ.

กรุณา ภู่มะลิ. (2556). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก ในภาคตะวันออก. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.

จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก : รัตนสุวรรณการพิมพ์.

ชาญยุทธิ์ วงคุย. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย.

ชีวิน อ่อนละออ (2563). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับนักบริหารการศึกษา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย, 10(1), 108-119.

ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2564). ภาวะผู้นำสำหรับผู้บริหารองค์การ : แนวคิด ทฤษฎีและกรณีศึกษา. กรุงเทพฯ : ปัญญาชน.

นภัสรัญช์ สุขเสนา. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงาน ของครูในโรงเรียน ประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ : สุวรีิยาสาส์น

ปริญญา ตันสกุล. (2550). ศาสตร์แห่งการเป็นผู้นํา. กรุงเทพ ฯ : จิตจักวาล.

พนัส หันนาคินทร์. (2550). หลักการบริหารโรงเรียน. กรุงเทพ ฯ : วัฒนาพานิช.

พิเชษฐ์ โสภา. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำในยุคดิจิทัล กับการบริหาสถานศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษา สหวิทยาเขตสุดถิ่นไทย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย. วิทยานิพนธ์ ศษ.ม., มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.

ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 151-166.

ยุวดี ประทุม. (2559). ปัจจัยการบริหารทีส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. (2565). รายงานผลการดำเนินงานปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. ม.ป.ท. : สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ.2561-2580). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). ข้อเสนอระบบการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของโลกอนาคตในปี 2040. กรุงเทพฯ : อีเลฟเล่นสตาร์อินเตอร์เทรด.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อมรา พิมพ์สวัสดิ์. (2562). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.

Certo, S.C., & Certo, S. T. (2006). Modern management (10th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.

Hoy, W.K., & Miskel, C. G. (2008). Educational administration: Theory, research, and Practice. 8th ed. New York: McGraw-Hill.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.