การชดเชยความเสียหายจากการใช้บริการสาธารณสุขโดยไม่ต้องพิสูจน์ความรับผิดเปรียบเทียบไทย-ราชอาณาจักรสวีเดน-สหรัฐอเมริกา

Porntap  Aonrat; Boonchana  Yeesarapat; Sukchart  Lertwuthirak; Sahus  Paipuk

doi:10.60027/iarj.2025.283767

Authors

Porntap Aonrat Independent Scholar, Thailand https://orcid.org/0009-0005-8652-5346
Boonchana Yeesarapat Independent Scholar, Thailand https://orcid.org/0009-0004-3131-8684
Sukchart Lertwuthirak Faculty of Law, Rajabhat Maha Sarakham University, Thailand https://orcid.org/0009-0008-3825-7342
Sahus Paipuk Independent Scholar, Thailand https://orcid.org/0009-0005-9881-2975

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.283767

Keywords:

Compensation without proving liability, damage, health services

Abstract

Background and Aims: Compensation for damages resulting from healthcare services is an important process in ensuring fairness and trust in healthcare systems around the world. Many countries have developed mechanisms to allow patients to receive compensation for damages resulting from medical treatment without having to prove the fault of the medical personnel or the institution, which is an approach that can reduce conflict and increase confidence in accessing health care services.

Methodology: This study is a literature review study related to the study of Confirmatory Factor Analysis (CFA). The content analysis was conducted, and the descriptive presentation was presented according to the important issues.

Results: A comparison of compensation systems for healthcare losses in three countries: Thailand, Sweden, and the United States. It considers the different approaches, principles, and mechanisms for compensation in each country, as well as the advantages and disadvantages of these systems, to provide an overview of the approaches each country takes to care for patients affected by health care.

Conclusion: Studying compensation in each country will help understand differences in medical systems and management of medical risk, and may lead to the development and improvement of compensation systems that better meet the needs of patients in the future.

References

ลันตา อุตมะโภคิน. (2554). ระบบชดเชยความเสียหายจากการรับบริการสาธารณสุขโดยไม่ต้องพิสูจน์ความรับผิด: การปฏิรูประบบบริการสาธารณสุขของไทย. จุลนิติ, 8(3), 59-65.

ลือชัย ศรีเงินยวง, นฤพงศ์ ภักดี, จิราพร ชมศรี, และจเร วิชาไทย. (2553). ประสบการณ์ต่างแดน: ระบบชดเชยความเสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.).

ศักดิ์ชัย กาญจนวัฒนา. (2019). การจัดสรรงบประมาณกองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติปี 2563 สปสช. และกระทรวงสาธารณสุข (สธ.). จาก https://www.hfocus.org/content/2019/07/17366.

อิทธิพล สูงแข็ง. (2019). บรรยายพิเศษเรื่องการบริหารจัดการความขัดแย้งในหน่วยบริการในการประชุมพัฒนาศักยภาพศูนย์บริการหลักประกันสุขภาพในหน่วยบริการ ซึ่งจัดโดยสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ เขต 7ขอนแก่น. จาก https://www.hfocus.org/content/2019/01/16725.

Berg, L. (2017). The no-fault insurance system in Sweden: An effective approach to patient compensation. Scandinavian Health Journal, 32(4), 245–252.

Bismark, M., & Paterson, R. (2006). "No-fault compensation in New Zealand: Harmonizing injury compensation, provider accountability, and patient safety." Health Affairs, 25(1), 278–283.

Brown, P., & Miller, J. (2019). Patient Compensation Systems in the U.S.: Transparency and Effectiveness. Journal of Health Policy, 28(2), 145–159.

Brown, R. (2018). The No-Fault System: Reducing Litigation in Medical Malpractice. American Journal of Law, 29(3), 112-130.

Harris, L., & Green, K. (2020). Vaccine Injury Compensation Program: A Model for Public Health Safety. American Medical Review, 34(3), 200–215.

Health Resources and Services Administration (HRSA). (2019). U.S. Department of Health and Human Services. "Vaccine Injury Compensation Data." Health Resources and Services Administration (HRSA).

Johansson, H. (2010). The Swedish system for compensation of patient injuries. Upsala Journal of Medical Sciences, 115(2), 88-90.

Johansson, P. (2010). Understanding the Patient Insurance System in Sweden. Health & Social Policy, 25(2), 101–112.

Johansson, P., & Forsell, M. (2016). Equity and efficiency in Sweden’s healthcare compensation system. International Journal of Healthcare Policy, 14(2), 178–185.

Johnson, P. & Lee, M. (2020). The National Vaccine Injury Compensation Program: A Critical Analysis. Health Policy Journal, 19(4), 78-94.

Kessler, M. (2021). Tort Law in Healthcare: Addressing Patient Rights and Medical Accountability. Legal Perspectives in Medicine, 10(1), 88–102.

Mello, M. M., Studdert, D. M., & Kachalia, A. (2014). "The medical malpractice system: Structure and performance." JAMA, 312(10), 1031–1041.

Miller, R., & Thomas, D. (2017). No-fault Systems and Tort Law in the United States: Balancing Patient and Physician Interests. Comparative Healthcare Law, 15(4), 355–370.

Rodriguez, A., & Brown, E. (2020). Accountability in Medical Malpractice: Tort Law Explained. Journal of Legal Studies in Healthcare, 22(1), 34–51.

Smith, A. (2019). Tort Law and Medical Malpractice in the United States. Journal of Legal Studies, 25(2), 56-75.

Smith, J. Q., Jones, M. R., & Brown, C. D. (2018). The Future of Work: Implications for Managerial Innovation and Resource Management. Business Horizons, 61, 1-12.

Smith, J., & White, C. (2020). Improving Quality of Care through Accountability in Tort Law. Health Policy Journal, 12(6), 145–160.

Studdert, D. M., & Brennan, T. A. (2001). "No-fault compensation for medical injuries: The prospect for error prevention." JAMA, 286(2), 217–223.

Svensson, E. (2015). No-fault insurance in Sweden: Reducing patient-doctor conflicts. Swedish Medical Review, 21(3), 89–97.

Vaccine Injury Compensation Program. (2021). National Vaccine Injury Compensation Program: Annual Report. U.S. Department of Health and Human Services.