The development of Thai Performing Arts Learning Achievement of Grade 2 Students, Watpuranawas School by using Direct Instruction Model
Keywords:
Learning Achievement, Direct Instruction Model, Thai Performing Arts, StudentAbstract
The purposes of this research were: 1) to compare the learning achievement in Thai performing arts of grade 2 students before and after using direct instruction model 2) to compare the learning achievement of grade 2 students in Watpuranawas school using direct instruction model with the criteria for 70 percent. The sample were 36 people in Watpuranawas school during the first semester of the 2021 academic year by using cluster random sampling. The tools for this research included four lesson plans and learning achievement tests. The research used t-test to analyze the information. The result from this research found that 1) the learning achievements of grade 2 students after using direct instruction model were higher than before at with the statistical significance at .05 level and 2) the learning achievements of grade 2 students after using direct instruction model were higher than the set criterion - referenced passing score of 70% at with the statistical significance at .05 level.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551) ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
จีราภรณ์ จิตรมิตร. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ เรื่อง โปรแกรมซอฟต์แวร์ประยุกต์ (Microsoft Excel) ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ด้วยรูปแบบการเรียนการสอนทางตรง. (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต),ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ชลธิชา ดีเลิศและศิริพงษ์ เพียศิริ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรการเป่าขลุ่ยเพียงออ โดยใช้รูปแบบการสอนทางตรงสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(3), 55.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนกร มหัทธนะกุลชัยและศิริพงษ์ เพียศิริ. (2556). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการปฏิบัติทางดนตรีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้รูปแบบการสอนทางตรง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 36(2): 56.
มนชนก รัตนจำนงค์. (2561). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชานาฏศิลป์ ด้วยรูปแบบการสอนแบบทางตรงผสมผสานทักษะปฏิบัติของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 5. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ศริญญา สีเลา, คำรณ สุนทรานนท์และรจนา สุนทรานนท์. (2564). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้และทักษะปฏิบัติท่ารำวงมาตรฐานของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสารสาสน์เอกตรา โดยใช้รูปแบบการสอนจิ๊กซอว์ผสมผสานทักษะปฏิบัติของเดวีส์. วารสารจันทรเกษมสาร, 27(1), 160 - 162.
เสาวรี ภูบาลชื่น. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้วิธีสอนแบบทางตรงร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือ เทคนิค STAD เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านทักษะปฏิบัติ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความพึงพอใจ วิชาศิลปะ สาระนาฏศิลป์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 39(5), 81-82.
Joyce & Weil. (1996). Model of teaching (4th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Joyce, B., Weil, M.& Showers, B. (1992). Model of Teaching. Boston: Allyn and Bacon.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Journal of Education, Loei Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ถือเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง กองบรรณาธิการวารสารไม่มีส่วนในความคิดเห็นและความรับผิดชอบใดที่เกี่ยวข้องกับบทความดังกล่าว ทั้งนี้ บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ฯ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร

